Dorien in Japan

2010-07-28T15:52:00.001+02:00

Herfst.

2009-11-20T19:49:00.004+01:00

Opnieuw een blog die begint met excuses. Excuses voor de ellenlange stilte op deze blog.

Mijn laatste maand in Japan heb ik al werkend, reizend en opruimend doorgebracht. Van 19 tot 23 september was er een tweede golden week, the silver week. Dit betekent zoveel als een week vakantie door het opeenvolgen van feestdagen. Kwestie van vakantie als vakantie door te brengen, ben ik van zaterdag tot woensdag naar het noorden van Japan geweest. De reis was ongepland en een nobele poging om met een huurauto op vier à vijf dagen deze noordelijke streek rond te trekken en zoveel mogelijk moois te zien.
Dankzij een geniale overeenkomst tussen Japan en België, kon ik gebruik maken van mijn Belgisch rijbewijs indien het officieel naar het Japans vertaald werd. Zo gezegd zo gedaan: een dag en €25 later waren mijn papieren in orde: Dorien kon legaal autorijden in Japan.

Een paar dagen later was het al zover: zaterdag 17 september. Mijn medereiziger (laten we hem/haar een naam geven voor het gebruiksgemak: Kuifje in het Japans = Tantan) en ik namen iets na de middag de Shinkansen (新幹線)(sneltrein) naar Sendai (仙台), ook wel de hoofdstad van het noorden genoemd. Rond vier uur kwamen we aan, kochten ons een goed stratenplan en trokken richting het bedrijf waar we een Toyota Probox hadden gereserveerd.

Tegen half vijf waren we op weg via Morioka naar Hanawa. Dit is goed 270km ten noorden van Sendai. Eerst reed Tantan en daarna waagde ook ik me aan links rijden. Voor alles een eerste keer. Doch, we arriveerden veilig en wel rond 21u op een service area van de autostrade, op de grens tussen de prefecturen Akita en Aomori. We maakten het gezellig in de auto en gerold in twee slaapzakken gingen we de nacht tegemoet.

De volgende dag werden we om 5u gewekt door de koude en besloten we dan maar om vroeg in de ochtend onze tocht verder te zetten richting het meer van Towada. Een meer met een diepte van 327m op een hoogte van 400m boven zeeniveau.
Gelegen te midden van een bos, tussen nevel en de opkomende zon, woorden waren overbodig. Een heldere blauwe hemel en beginnende koyo (het verkleuren van de bladeren, teken van de herfst) maakte het zelfs nog mooier. We vergrepen ons aan de Japanse nationale sport -foto's trekken- waarna we onze tocht via de oever van het meer verderzetten naar het Noorden.

Rond de middag kwamen we aan in Hirosaki. Het weer was prachtig en zin in wat lichaamsbeweging hadden we wel, waarop ik de auto bestuurde naar de alleenstaande vulkaan op rust, Iwaki-san. Hij is maar half zo hoog als de Fuji-san maar wat betreft schoonheid moet hij zeker niet onderdoen.
Met de auto konden we via de skyline naar een parking op 1200m hoogte. We namen eerst een stukje de stoeltjeslift om dan de laatste honderd meters naar boven te klauteren. Een klein uurtje later bereikten we de top op 1625m en het uitzicht was fan-tas-tisch. De stralende zon, heldere blauwe hemel, wolkjes boven en beneden, uitzicht over bergen en zee, zelfs tot het noordelijkste eiland Hokkaido, beginnende herfst met bijhorende herfstkleuren,... . Een driedubbele wauw. (Ben dan misschien niet veel gewoon, maar toch was het PRACHTIG. Adembenemend.)

Met spijt in het hart moesten we algauw afdalen want de laatste stoeltjeslift was rond 16u. We snelden vermoeid maar voldaan terug naar Hirosaki en van daar naar de stad Aomori. Omdat de vorige overnachting in de auto wat was tegengevallen door de onverwachte frisse nacht, besloten we ergens te overnachten. Het Japanse fenomeen "onsen" is een publieke indoor badplaats waar er kan gedoucht en gebaad worden (meestal mannen en vrouwen gescheiden). Vaak zijn ook een sauna, speelzalen, karaoke, eten, massages, tv, ..., voorzien. De grotere onsen hebben daarenboven ook nog gemeenschappelijke of gescheiden rustzalen waar je voor een prikje kan overnachten op zetels, tatamimatten met futons (japanse matrasjes) of soms zelfs bedden.

Goed uitgerust waren we de volgende dag klaar voor de tocht naar het uiterste Noorden van Honshu. Osorezan op het Shimo-kita schiereiland is een gevreesde plaats onder de Japanners.
Er is een tempel en opnieuw een meer. Aan de tempel is een kerkhof waar de zielen van de overleden grootouders rondzwerven. (Althans dat is wat de Japanners geloven). Door de hoge concentratie sulfer stinkt het daar verschrikkelijk naar rotte eieren, en groeit en leeft er niets. De omgeving rond de tempel en het kerkhof heeft veel weg van een maanlandschap en dus onmogelijk gezellig te noemen, maar wel indrukwekkend. Moeilijk te beschrijven met woorden dus ik verwijs jullie door naar foto's.

Ook dit was een geslaagde dag, die eindigde in Hachinohe, met een heerlijke kaisendon-maaltijd (rauwe vis met ei op warme gekookte rijst) en daarna opnieuw liggen weken in onsen om dan heerlijk in een diepe slaap te vallen.

Voor we het goed en wel beseften was onze reis al over halfweg en de auto-rijden-vermoeidheid nam toe. Ik had de voorbije twee dagen iets minder dan 1000km in de benen, wat niet zo heel veel lijkt, maar vaak langs smalle en kronkelende bergwegen waar je niet sneller kan dan 40km/u betekent dit eindeloos veel uren in de auto.

Dinsdagochtend verlieten we Hachinohe om terug te keren naar Morioka. Daar bezochten we het beroemde melk-, ijs-, en boterboerderij. Voor een Belg opgegroeid in een klein dorp tussen koeien en weiden was dit niet speciaal, maar Japan zou Japan niet zijn, moest de randanimatie niet perfect zijn. Ik heb me die dag voor het eerst ooit gewaagd aan Japans boogschieten. Van de 8 pijlen, waren er 5 op het bord, wat ik dus persoonlijk een geslaagde poging vond, en ik vond het nog tof ook! Helaas waren de laatste dagen redelijk zwaar waardoor ik met spijt in het hart het stuur moest doorgeven aan Tantan.

De laatste dag stond de kust Sanriku (三陸海岸) en het eiland Matsushima op het programma. Wat pech met het weer werd dit een natte dag. Maar daarom niet minder plezant. De grillig gevormde kust door de kracht van de zee is onvoorstelbaar.
Ver genoot een Belgisch Orgel Museum onderweg, voorzien van Belgisch bier en wafels, onze nieuwsgierigheid, alhoewel het niet zoveel voorstelde.
Al gauw werd het avond en na een kort ritje door Sendai-city en een lekkere maaltijd koeietong, namen we doodmoe de trein terug naar Tokyo. Het waren 4 prachtige dagen geweest.

Mijn laatste reis zat er op en de laatste week van 365 dagen Japan brak aan. Deze heb ik al shoppend, etend en drinkend met vrienden doorgebracht. De allerlaatste avond heb ik Japans-Belgisch bier gedronken en Japanse-Belgische frieten gegeten, om in de sfeer de komen. De avond daarna -al in België- heb ik de Belgische versie gegeten en goedgekeurd.

Oyasumi!
Dorien

Goodbye Japan, Hello Belgium

2009-10-05T09:31:00.002+02:00

Opnieuw een blog met wat vertraging.

Het is zo ver. Ik zit in het vliegtuig terug naar Belgie. Mijn jaar in Japan is voorbij. Het is niet te geloven hoe snel de tijd gaat. Ik herinner me mijn vertrek nog alsof het gisteren was...

Mijn jaar in Japan was mooi, heel mooi. Reizen en studeren, werken en geld verdienen (en dan shoppen en het terug uitgeven), nieuwe mensen leren kennen, feesten, contact houden met Belgie en ontdekken wie echt om je geeft. Dit jaar heeft me zoveel geleerd, het was echt fantastisch.
En al weet ik dat familie en vrienden op me wachten in Belgie, afscheid nemen van Japan en mijn vertrouwde omgeving hier is lastig.

In Belgie begin ik nu aan mijn master in de japanologie, waarvan ik nu al met zekerheid kan zeggen dat dit niet zo easy zal zijn als het Japanse studentenleven was. We doen ons best en als er nieuwe Japan-plannen zijn, schiet ik terug in actie op deze blog.

Voor ik het op deze blog officieel voor bekeken hou, zal ik in de loop van de week nog een blog posten over mijn laatste reis in Japan, die naar Tohoku, noord-oost Japan.

Dorien

Een week geleden...

2009-09-24T14:06:00.002+02:00

...schreef ik deze blog, maar hij is met vertraging online gekomen.

Het is vandaag donderdag. Het is mooi weer, de zon schijnt en er is geen wolkje aan de lucht.
Eerst en vooral mijn excuses voor de lange afwezigheid op deze blog. Ik heb een drukke, maar geweldige zomervakantie achter de rug. Ik zal op deze blog dus een kort overzicht geven.

Sinds het eerste weekend van juni werkte ik gedurende twee maand tweemaal per week 's avond als campagnemeisje van het Belgische bier Vedett. Samen met het (uitermate tof) team toerden we door Tokyo en Yokohama langs cafés die Vedett serveren. Daar verrasten we de klanten met een gratis flesje Vedett waarop hun eigen fotolabel werd geplakt. Een leuke ervaring! En veel kennissen erbij.
Eind juni werd het langzaamaan tijd om te studeren voor de Japanese Proficiency Test die plaats vond op 5 juli ll. Ik was van plan het hoogste level te proberen, alhoewel dat geen sinecure zou blijken.
De zware zondag brak aan en ik trok vol goede moed naar school. Ik had het geluk mij niet te ver te moeten verplaatsen aangezien het op mijn universiteit werd georganiseerd. Na 6u zwoegen, pauzeren en terug zwoegen was het voorbij. We zouden onze punten wel pas in september krijgen, nog 2 maanden in spanning leven.
ik liet het echter niet aan mijn hart komen en vertrok niet veel later naar Bangkok, Thailand. Op vakantie bij Fauve en Peam. Tien dagen lang heb ik genoten van prachtig weer, lekker eten, lieve mensen, mooie toeristische en minder toeristische plekjes.
Fauve en Peam, nogmaals bedankt voor de toffe vakantie!!
Terug naar Japan betekende het einde van de pret. Examens en een bachelorpaper, die nog steeds niet af was, wachtten me op. Ik heb er het beste van proberen maken, alhoewel de laatste week echt hel was. Slaaptekort, overwerkte hersenen en sociaal contact nul.
Toen ik uiteindelijk de volledige versie doorstuurde, viel er een zware blok van mijn schouders. Nu was het alleen maar hopen op een positieve uitslag..
Om de stress door te spoelen, vertrok ik dan maar terug op vakantie. 10 dagen was immers niet genoeg geweest om Thailand te ontdekken. Ik heb 2 weken lang genoten van massages, mij in een Thais universiteitenuniform gewrongen, olifanten, krokodillen, slangen, kakkerlakken en meer van deze lieve en minder lieve beestjes ontmoet en ga zo maar door. Mijn Thailand-ervaring was geweldig. Al haat ik de roekeloze taxichauffeurs en het feit dat ik geen yota verstond/versta van wat ze zeggen.
Terug in Japan was het spannend afwachten op de uitslag van de Japanse Test. Al mijn vrienden die hem ook hadden afgelegd waren geslaagd. De druk nam toe, maar jawel, ik was -totaal onverwacht- ook geslaagd! Hoera voor mezelf!
Vanaf 7september begon ik dan te werken op een beurs ter ere van de 150ste verjaardag van de opening van de haven van Yokohama (en daarmee gepaard ging ook de openstelling van het tot dan voor het buitenland streng afgesloten Japan).
Een oppervlakte van 80 vierkante meter was voorzien van televisies met documentaires over Belgie, pamflets, rekjes gevuld met bier, chocolade, wafels, speculaas, de Strooper-koekjes, en ga zo maar door. Een stukje Belgie in Japan.
Samen met R en K stond ik in voor het aanvullen van de rekken en de kassa. Op hoogdagen maakten we een omzet van meer dan 6000 euro. Pauze nemen of naar het toilet gaan was er dan niet bij. We begonnen om 10u en eindigden na een lange dag om half negen 's avonds. Dan had ik nog twee en half uur trein, bus en fiets voor de boeg eer ik mijn bedje kon induiken. Het was een lange, vermoeiende, maar heel toffe week, een ervaring (en wat zakgeld) rijker. Yokohama is naar mijn mening ook een van de mooiste steden van Japan. De combinatie van nieuwe mooie architectuur, zee, gezellig China Town, ... is niet te versmaden.

Al gauw werd het donderdag de 11e september. Tijd voor de proclamatie van mijn 3e bachelor.
'S ochtends werd ik wakker met een dringende mail in mijn inbox van R.J. die me aanmaande zo snel mogelijk mijn punten vanuit Japan door te sturen naar Belgie, of ik kon het afstuderen wel vergeten. Vol stress belde ik naar mijn Japanse universiteit en dan naar de KUL en terug naar de een en terug naar de ander en ga zo maar door. Veel vijven en zessen later waren mijn puten dan toch (zij het onofficieel) in Leuven geraakt en vrijdag kreeg ik het geweldige bericht via de telefoon (want een ander probleem had roet in het eten van Kuloket gegooid) dat ik geslaagd was. Kan het nog steeds niet geloven, maar ben nu officieel Japanoloog. Wist niet dat afstuderen zo goed voelde... (^•^)v

Mijn jaar in Japan is dus perfect, met mijn bachelor en Japanese Language Profiency Test in m'n handen. Beter dan ik ooit had durven dromen. Daarnaast heb ik ook heel wat rondgereisd naar verre en minder verre oorden.

Mijn reisplannen zijn echter nog niet ten einde, ik zit namelijk nu in de shinkansen op weg naar het Noorden, om de zilveren week door te brengen in de auto. Het is eens wat anders dan taxi en hotel. Samen met Y ga ik in vijf dagen van Sendai via Yamagata naar Hirosaki en Aomori. Om van daar via Hachinohe en Toono terug te keren naar Sendai.
Aangezien ik via een speciale regeling tussen Belgie en Japan makkelijk met mijn Belgisch rijbewijs mag autorijden, is het aangeraden dubbel op te passen op de baan. :-)

Er resten mij slechts 11 dagen hier in het verre maar oh zo mooie Japan. Ik ga er met volle teugen van genieten en op de laatste dag van september, na exact 367 dagen in Japan, zal ik met pijn in het hart en tranen in de ogen afscheid nemen van dit geweldige jaar.

Ik zie jullie gauw,
Dorien

Japan-België

2009-05-20T13:29:00.005+02:00

Om mijn vorige-vorige blog te vervolledigen, nadat papa vertrokken was uit Japan, ben ik terug op tiendaagse vertrokken naar Awashima. Het was daar nog ijzig koud en veel meer dan gekaart en gegeten, hebben we niet gedaan.

Een paar dagen voor het schooljaar begon, ben ik naar Saitama teruggekeerd. Wat papierwerk in orde gedaan en mijn lessenrooster samengesteld. (Ik mag zelf kiezen welke en hoeveel vakken ik neem.) Aangezien ik dit semester nog wat andere dingen te doen heb zoals het schrijven van een bachelorpaper en het studeren voor het de Japanese Proficiency Test, heb ik het mezelf gemakkelijk gemaakt. Ik heb slechts les op dinsdag en woensdag. Daarnaast heb ik elke week een (extreem) lang weekend. Hoera in't kwadraat. ^^

Ondertussen is school nu al 5 weken bezig. En ben ik voor de Golden Week (een week verlof door allerlei feestdagen en brugdagen in begin mei) op vakantie geweest naar Okinawa en tijdens de GW (alweer) naar Awashima.

Okinawa was niet zo warm maar wel mooi weer, interessant, goedkoop, toffe mensen, lekker eten, en een oogverblindend mooie zee. Alle factoren voor een top vakantie waren met andere woorden aanwezig! Meer uitleg komt later.

Awashima was ook weer prettig, deze keer was het weer al heel wat beter. En heb ik zelfs een duik genomen in de Japanse zee!!! De bergbloesems bloeiden ook juist, wat zorgde voor mooie natuurtaferelen. Meer uitleg volgt ook later.

Nu zit ik elke dag achter mijn bureau, afwisselend Japans en Nederlands te schrijven/typen/studeren. Saai leventje, maar hopelijk komt boontje om zijn loontje en pluk ik er ooit de vruchten van. Af en toe verlaat ik mijn kamer om naar school te gaan, te gaan eten, een filmpje mee te pikken of een vriendenreünie bij te wonen. Vorige week ben ik naar Cirque Du Soleil hun show Corteo gaan kijken en het was de moeite!!!!! Veel geld, een hele avond ooooooh's en aaaaaaah's en nekpijn tegen het einde van de voorstelling, maar het was het allemaal waard!! Een echte aanrader voor mensen (met geld) in Tokyo en omstreken!

In de nabije toekomst heb ik plannen om naar Japan-België te gaan kijken! Op 31 mei speelt België hier in Tokyo de Kirin-cup!

Verder word ik "bier-hostess" zoals ik al zei in mijn vorige post.

In België is het al examenperiode, dus voor iedereen met examens : succes ermee!
En daarbuiten aan iedereen : niet vergeten van juist te kiezen op 7 juni!!!!!

Liefs
een "verjapanst" belgje

p.s. Aangezien mijn verblijf hier in Japan begint te korten, is het NU de moment om pakjes, brieven en fanmail richting Saitama te sturen!!! Dank bij voorbaat! ^^;

Contradictie

2009-05-20T13:09:00.002+02:00

Een kleine alledaagse update.

Het is al een paar dagen ongelooflijk mooi weer hier, met temperaturen die boven de 30 graden klimmen. In België noemen ze dit een hitte golf, in Japan is het gewoon mooi weer. Bovendien is dit nog niet zo warm, want in juli en augustus wordt het nog véél warmer (schijnt het).

Daarnaast stel ik me vragen bij de kledij van een gemiddelde Japanse deerne van 20. In de winter dragen ze zo kort mogelijke rokjes met blote benen of nylonkousen en lijken ze het niet koud te hebben. Ik zeg wel : lijken. In de zomer daarentegen dragen ze wel 5 lagen boven elkaar, gecombineerd met een lange broek, donkere nylons of een rokje boven een broek. Alle soorten combinaties zie je hier.

Ik, die bij dit weer zo weinig mogelijk aandoe, slaag er dan nog in om mij dood te zweten, terwijl die Japanse meisjes - met een t-shirt en daarboven nog een en nog een en nog een en nog een, een rokje met broek onder, dikke kousen in de schoenen, en verder ook nog een hoed, sjaaltje, handschoenen, parasolletje en 3 tassen - het nog niet eens zo warm (lijken te) vinden.

Ik vermoed dat ik een lange en zware zomer tegemoet ga. Zucht.

Het ergste van al is dat ik mij hier in Japan niet durf vertonen in een spaghetti-band-topje, want dan is er geen enkele man (en vrouw) die zich nog kan concentreren op lesgeven/studeren/auto rijden/... . Met andere woorden IEDEREEN KIJKT.
Niet dat ze sowieso niet kijken hoor. Ze kijken altijd, want, een buitenlander, AMAI! dat hebben we nog nooit gezien!! Maar dus als ik een beetje frisse dunne kledij ga dragen, hebben ze nog een reden te meer om te kijken.

Eindconclusie : Japan is een raar land. (Maar toch hou/geniet ik er ongelooflijk van om hier te zijn...)

Verder ben ik gisteren aangenomen voor een tof jobke, ik mag in Tokyo'se café's het Belgische biertje Vedett gratis gaan promoten/uitdelen. En het wordt goed betaald. Hoera!

Mijn verblijf in Japan telt nu al 33 weken (voor de makers van de quiz : vergeet er de weken vóór dit volledige jaar niet bij te tellen!!), de tijd vliegt razend snel!!

Groetjes uit het snikhete Saitama.
Dorien

Papa in Japan.

2009-04-23T12:54:00.004+02:00

Dag iedereen!
Hier ben ik terug met een update over mijn avonturen in Japan.
Na mijn driedaagse naar Hawaii, had ik een week tijd om mijn trip door Japan te plannen.
Op woensdag 12 maart kwam mijn papa en doopmeter naar het verre Oosten. Tussen 11 en 12 in de ochtend zetten ze voor het eerst voet op Japanse bodem. We vonden elkaar al snel, en na een korte rustpauze en een babbel, namen we de trein richting Tokyo. Een uur of 4 later kwamen we in het gigantische station van Tokyo, wat al zorgde voor een eerste cultuurshock : zoveel mensen!!!
Maar veel tijd om te treuzelen hadden we niet, want een klein uur later moesten ze al op de shinkansen zitten richting Osaka, om daar over te stappen op een andere shinkansen richting Hiroshima.
K en ik hadden niet het geld om Shinkansen te betalen, dus wij zijn 's avonds met de nachtbus vanuit Shinjuku vertrokken. Na een trip van ettelijke uren, kwamen we de volgende ochtend aan in Hiroshima. Doodmoe wel te verstaan, want slapen in een bus die elke 4u stopt en u dan ook wakker maakt, is niet vanzelfsprekend.
We hadden geluk met het weer, waardoor we besloten om de eerste dag naar Miyajima te gaan. Een eilandje in de baai van Hiroshima. Een heilig eiland waar geen mensen mogen geboren worden of sterven.
We zijn daar de beroemde drijvende rode torii gaan bezoeken, samen met het Itsukushima-heiligdom. Allemaal heel mooi en tof, ook vele herten geaaid (ze lieten zich allemaal aaien).
De volgende dag hadden we wat minder geluk met het weer, en hebben we in de gietende regen de stad Hiroshima bezocht. Het vredespark met bijhorende monumenten, gebouwen en musea die ons deden terugdenken aan de dag de atoombom viel en de oorlog eindigde, maakte ons stil. Samen met het grauwe weer was het een grauwe dag.
's Avonds zat Hiroshima er al op en was het tijd ons te verplaatsen naar de volgende stap op onze tokaido-reis. Himeji.
Daar zijn we het grootste overgebleven kasteel in heel Japan gaan bezoeken. Ook wel de zilveren reiger, genoemd vanwege de gelijkenissen. Een gigantisch complex met immens veel verdiepingen, bezorgde ons een mooi uitzicht over de streek.
Diezelfde avond hebben we ons nog tot Kobe verplaatst en de Rokko-berg gaan bezoeken met de kabeltjeslift. Deze keer was het uitzicht nog adembenemender met een compleet uitzicht over de baai rond Kobe-Osaka. Echt PRACHTIG. Maar ook ijskoud! Het vriesde op de top!
De volgende dag gingen we op wandel door de stad Kobe. Een Japanse tuin, veel Japanners in traditionele kledij, een Belgisch restaurant, een 100-yen-shop en de Kobe Tower met alweer een mooi uitzicht. We zijn ook naar 's werelds langste en hoogste hangbrug geweest!! Bijna 4km lang, maar hangt slechts vast met enkele kabels aan 2 torens. Een mooi staaltje architectuur, als je't mij vraagt!
s Avonds was het alweer tijd voor een volgende bestemming, we trokken naar Osaka. Daar hebben we vooral uitgerust en wat gewinkeld.
Ondertussen was het al de 6e dag voor papa en L in Japan. We trokken verder naar het noordoosten, richting Nara. Daar verbleven we in een typische Japanse ryokan met Japans ontbijt aan een lage tafel op tatami. Of het traditionele Japanse ontbijt hen bevallen is, is nu wel de vraag.
In Nara zijn we naar het park van Nara geweest, samen met de Todaiji en de grootste boeddha van Japan. Hij is mooi en ongelooflijk indrukwekkend als je ervoor staat. De bijbehorende wakers/wachters zijn ook mooi om te zien.
Diezelfde avond hebben we ons nog verplaatst naar Kyoto, om een beetje buiten Kyoto bij zonsondergang het Fushimi-schrijn te gaan bezoeken. Het is een 4km lange tocht op een berghelling, die volledig overdekt is met rode toriis. 's Nachts verlicht, het was echt ongelooflijk schoon. Ook een van de hoogtepunten van de reis. Jammergenoeg hadden we niet de tijd om tot boven te gaan en zijn we halfweg moeten terugkeren.
In Kyoto hebben we de eerste dag het Gouden Paviljoen (voor mij was het de tweede keer en aangezien de zon niet scheen viel het een beetje tegen...) en Kiyomizudera (die zoals altijd adembenemend was met de ondergaande zon) gaan bezoeken. We hebben ook echte Geisha's gezien!!
De laatste dag hebben we in de voormiddag nog de Sanjuusangendo gaan bekijken. Een 100m lang gebouw met 1001 wachters rond een grotere boeddha. Ook prachtig.
Alles bij elkaar hebben we vanaf Himeji mooi weer gehad en was het een prachtige, toffe reis! In de namiddag keerden we terug naar Saitama om in Be-plant te gaan eten en wat uit te rusten na onze lange achtdaagse.
In Tokyo hebben we de volgende dagen nog Odaiba, Harajuku, Shibuya, Shinjuku, Asakusa en Akihabara bezocht. Allemaal de moeite waard. In korte tijd hebben papa en L een aardig deel van Japan gezien. Ik hoop dat ze nog steeds met plezier terugdenken aan onze reis. Ik heb allesinds mijn best gedaan om ze zoveel mogelijk verschillende kanten van Japan te laten zien/leren kennen.
Voor mij was het alles bijeen een fantastische twee weken, een tof weerzien met mijn familie en tranen bij het afscheid...
En papa, ik hou u aan uw belofte!!! ;-)

Liefs,
Dorien life vanuit Okinawa, waar ik gisterenavond ben aangekomen!

Hawaii.

2009-04-18T11:42:00.004+02:00

Goedeavond (of middag voor de lezers in België)

Mijn excuses voor de lange stilte op mijn blog. Maar ik heb een drukke lente-vakantie achter de rug.
Zoals op mijn vorige blog te lezen is, had ik heel wat plannen in de vakantie. Toen school nog maar juist gedaan was, ben ik voor 3 dagen (5nachten) naar Hawaii vertrokken.
Met een dikke jas en winterkleren naar de luchthaven, want hier in Japan was het toen nog behoorlijk koud. Ongeveer 9u later kwamen we aan op de luchthaven van Honolulu, de hoofdstad van Hawaii en meteen ook de grootste stad op het eiland Oahu (Ter illustratie : de geboorteplaats van Obama!),
We kwamen daar ’s ochtends aan, een dag vroeger dan we uit Japan vertrokken waren. Dit komt doordat het uurverschil tussen Japan en Hawaii 19 uur (terug in de tijd dus) is.
Aangezien we geboekt hadden bij een reisbureau, was het min of meer een georganiseerde reis. Eerst met de bus naar het centrum van Honolulu, daar kregen we een korte uitleg over de komende dagen. Tegen de middag waren we vrij, dus zijn we eerst iets gaan eten. Het was ongelooflijk mooi, warm weer maar door de erg krachtige wind zijn onze servietten en 10 dollar gaan vliegen.
We zijn daarna ons gaan omkleden naar het hotel en trokken naar de zee. De wind was sterk, en tegen de verwachting in, was het dus te koud om te zwemmen. Wel hebben we van een prachtige zonsondergang kunnen genieten.
De volgende dag zijn we een hele dag gaan shoppen naar een soort out-let shopping-center. Merken aan goedkoperen prijzen en zoektocht naar leuke souvenirtjes.
’s Avonds zijn we terug naar het strand gegaan om terug te genieten van een mooie zonsondergang op het beroemde Waikiki-beach. Echt prachtig, gewoon geen woorden voor…
De volgende dag was het al zondag, met andere woorden onze laatste dag in Hawaii……..en…….regen…. Regen in Hawaii, blijkbaar bestaat het tóch.
Gelukkig hadden we de eerste dag een uitstapje gereserveerd naar een andere kant van het eiland. ’s Ochtends werden we dus al vroeg opgehaald met een oud busje. Dat bracht ons naar Kailua beach. Een stukje ongerepte natuur, waar we konden snorkelen of bodyboarden in helblauw water. Dit stukje strand ligt aan de tegenovergestelde kant van de bergen tov Honolulu, waardoor het daar wel mooi weer was. Hadden wij even geluk…
Helaas was ook daar de wind vrij sterk, waardoor de zee ruw was. Door de ruwe zee, was het erg (te) fris om te zwemmen en nog meer, het zand waait op en de zee is niet zo doorzichtig als ze is op mooie zomerdagen. Toch was het de mooiste zee die ik ooit al gezien had.
We hebben toch een hele dag op het strand en een beetje in de zee gespeeld, wat ons allen rood-verbrand maakte.
Tegen een uur of 5 in de namiddag kwam de bus ons halen om ons naar het hotel te brengen. ’s Avonds hebben we gegeten, gezwommen in het verwarmd buitenzwembad van het hotel en een feestje gebouwd op onze hotelkamer.
De volgende ochtend, maandagochtend, stond de bus ons om half 6 in de ochtend op te wachten om ons terug naar de luchthaven te brengen. Om 12u ‘s middags hebben we het vliegtuig richting Tokyo genomen en een flinke 10u later stonden we alweer op Japanse grond, waar het ondertussen al dinsdag namiddag was en KOUD!!
Wat mij meest is bijgebleven over Hawaii is het dure en niet zo geweldig lekkere eten en de toch wel mooie zee gecombineerd met mooi weer!! Als er op de menukaart 10 dollar staat, betaal je uiteindelijk 50% meer door BTW en fooi....

In de loop van vandaag of morgen komt ook het verslag van mijn reis door Japan met papa en mijn meter!

Warme groetjes!!

De Maand Februari

2009-02-23T07:44:00.002+01:00

Heyhey, hier ben ik terug met een update over mijn Japanse avonturen. Mijn laatste update was over het micro-economie-examen, maar nu de examens voorbij zijn, doe ik elke dag alleen dingen die ik écht wil.

Het kapper-gaan in Japan, is een avontuur op zich. Voor mijn 22e verjaardag besloot ik mijn haar te laten knippen/permanenteren. Na de les (in Japan geven ze ook nog les de week na een examen.
De 'les' bestaat uit zoveel als thee drinken en koekjes eten, gecombineerd met foto's trekken (uiteraard, want we zijn in Japan) en wat babbelen) nam ik de bus naar Kita-Urawa en zocht mijn weg naar het kapperssalon.
Vanbuitenaf gezien, zag het er wel mooitjes uit. Aan de sjieke kant. Aangezien ik geïntroduceerd was door iemand die al jaren naar dit kapperssalon gaat, kreeg ik 50% korting! Dat was al een fijn begin!
Ik kom binnen, ze nemen mijn jas en tas aan, begeleiden me naar mijn persoonlijk stoel (waar ik vanaf dan 3u en langer zou moeten inzitten), geven mij een dekentje op de knieën, boekjes om te lezen, wat thee & koekjes en mijn persoonlijk kapper van dienst.
Een man van half de 30 vermoed ik, knap, charmant, verzorgd,... stelt zich voor. Izumi san. Hij vraagt wat ik wil, aangezien mijn haar misschien niet geschikt is voor wat ik wil, en ik dus niet goed weet wat ik wil, zitten we daar een half uurtje te babbelen. Hij vroeg ook naar
de eventuele verschillen tussen Japan en België. Alles bij elkaar een fijn gesprek. En omdat mijn haar niet is zoals het haar van Japanners, heeft hij een klein lokje afgeknipt voor "onderzoek".
Hij begon dan mijn haar te wassen, ze vragen elke 5 minuten of ze u geen pijn doen, of er iets jeukt, of ik het niet koud heb etc. Het verhuizen van de gewone stoel naar de wasstoel, gebeurt ook met begeleiding: iemand die je dekentje neemt, je staat recht, wandelt naar de
wasstoel, krijgt het dekentje terug. Service in Japan, tot in de kleinste details.
Eens terug in de kappersstoel, begint hij lichtjes mijn haar te knippen. De manier van knippen leek verdacht veel op die in België, wat mij op een of andere manier wel geruststelde. Eens het knippen afgelopen was, begon hij een vuil stinkend goedje in mijn haar te smeren.
Daarop volgden 2 assistenten die kwamen helpen met het krulspelden draaien. Jaja, krullen. En dan was het ook mijn beurt voor de hand-arm massage. Stel u voor, 3 mensen staan tegelijk krullen te draaien en ondertussen ook nog een hand-arm massage.
In een woord, genieten.
Eens het krullen draaien gedaan was, begon het afzien. Het wordt wat verwarmd, het prikt zo wat in mijn nek, het haar is nat en die krulspelden waren nogal zwaar, wat deed mij pijn in de nek krijgen, en het STINKT. Overdreven.
2u en een half later mochten ze eruit. Of het het gewenste resultaat zou zijn, was nog onduidelijk. Want de samenstelling van Japans haar is niet dezelfde als mijn haar, en dus konden ze niet met zekerheid zeggen of het goedje gewerkt zou hebben.
Terug naar de wastafel, haartjes goed gewassen (maar de typische kappersgeur was er nog niet uit), en jaja, daar waren de krullen.

Nu lijk ik dus officieel meer op mijn zus dan ooit. Maar of het krullenhaar mij staat, is nu wel de vraag?

Na het kappersavontuur nam ik de bus terug naar huis, maakte mij klaar voor mijn eigenste persoonlijke verjaardagsfeestje. Ik ga er niet veel woorden aan vuilmaken, (al verdient het het wel) maar het was geweldig. Een man of 20 hadden zich verzameld op het kot van Ryotaro.
Eten, drinken, kadootjes en vrienden, alles en iedereen was van de partij. Het was g-e-w-e-l-d-i-g. Een verjaardag die ik nooit zal vergeten! Bedankt!

De dagen daarop lieten zich vooral kennen door luiheid. Uitslapen voor de eerste keer in een maand of meer. Met uitslapen bedoel ik dus echt een gat in de dag slapen. 12u, 1u,.... En dan rustig opstaan, genieten van een douche en voor ik het wist was het alweer avond.

Tussen 9 en vandaag 23 februari, heb ik niet zoveel gedaan. Een dagje naar Yokohama, Kawagoë, en voor de rest niet veel. Yokohama en Kawagoë stelden eigenlijk niet zoveel voor. Dus daar ga ik niet verder over uitweiden.
Laatst ben ik vooral bezig met het plannen van mijn grote Japan reis. Op 11 maart komen mijn papa en mijn tante Japan onveilig maken voor twee weken.
We gaan naar Hiroshima, Miyajima, Himeji, Kobe, Osaka, Nara, Kyoto en Tokyo. Het zal een vermoeiende 2 weken worden, maar hopelijk heel geslaagd!
Het was een iet wat korte blog, maar ik moet dringend mijn valies voor Hawaii maken (jaja, ik vertrek donderdag naar Hawaii!!!) en de dingen die ik mankeer gaan kopen. Zoals een bikini :-)

De volgende update zal zijn als ik terugben uit het warme, mooie, verre, paradijslijke,... Hawaii!!!!!!!

Warme groeten uit Japan. (Alhoewel het vandaag regent, kruipt het kwik elke dag wel boven te de 10 graden. Vorige week was het al eens dicht bij de 20 en een andere dag of drie rond de 15-17.)

Dorien

Japanse universiteit- Het leven zoals het is...

2009-01-28T16:25:00.000+01:00

Het examen Micro-economie.

7u: De wekker loopt af. Ik duw de wekker af.

7u10: De wekker loopt opnieuw af. Ik sta op. Springin de douche, maak mij klaar en haast mij naar school.

8u50: Ik kom aan in de fietsstalling die zoals gewoonlijk nog half leeg is.

8u55: Ik ga naar het gebouw van de faculteit economie en check mijn lokaal.
Het examen begint pas om 9u20 maar er bevinden zich al enkele japanners in het klaslokaal. Ik zet mij ergens en neem mij voor de resterende tijd nog wat na te kijken.

Om iets na negen komt de toezichter van dienst en begint vanalles op het bord te schrijven. Welke soort studenten er horen te zitten, van welk uur tot welk uur (9u20-10u20) we mogen werken etc.
Hij was gelijk zenuwachtiger dan een gemiddelde student, alsof het de eerste keer was da hij voor een klas stond...
Als ik juist mijn notities wil bovenhalen, herhaalt de toezichter wat hij op het bord geschreven had en vraagt ons alles van op de bank, het legsel onder de bank en de stoel naast ons leeg te maken. Ons studentekaart moest ook met de juiste kant naar boven liggen, geen pennezakken en ten hoogste 3 pennen en een gom waren toegelaten.

9u18: De toezichter deelt de papieren uit en vraagt ons nog 2 minuten te wachten om het blad om te draaien. Hij kijkt op zijn klok en zegt ¨nog anderhalve minuut¨.
Hij blijft zijn horloge in de gaten te houden en telt van 30 tot 1 af tot het uiteindelijk 9u20 wordt en ons laat beginnen.
In japan zijn ze stipt, heel stipt.

Exact zeven minuten later had ik de vijf vragen op mijn blad ingevuld. De helft van de studenten had tegen dan al 2 minuten gedaan.

Op voorhand hadden hogerejaars mij gewaarschuwd voor ¨tijd te kort¨ en ¨erg moeilijk¨.
Ohja, verder ook nog, meer dan drie pennen en een gom op de bank is verboden, maar jas aan mag wel...
Japanners en consequentie...

Anyway, aangezien we niet uit het klaslokaal mochten voor 9u50 lag de hele klas japanners op hun bank te slapen, zoals elke week woensdag van 9 tot 10u30 tijdens de les micro-economie....tot we uiteindelijk mochten afgeven.

Ge moet al echt u best voor doen om er in te slagen hier niet te slagen ^ε^

Mijn eindejaar-nieuwjaar in Japan

2009-01-11T11:33:00.000+01:00

Dag iedereen. Eerst en vooral een gelukkig nieuwjaar en mijn welgemeende excuses voor de lange stilte op deze blog.
Mijn goed voornemen voor het nieuwe jaar is mijn blog flink updaten van tijd tot tijd. Hier ga we dus! Terug op reis door de tijd. Ik begin mijn verhaal op vrijdag 12 december. Ik heb er al min of meer wat over verteld, maar er was dus een feestje voor buitenlandse studenten. En dat zijn er een tweehondertal, vooral Chinezen en Bangladeshers, maar ook redelijk wat Koreanen, Oost-Europeanen en Amerikanen. West-Europa is het minst vertegenwoordigd. Waarom weet ik niet, maar Saitama Universiteit heeft veel zusteruniversiteiten in Zuid-Oost Azië en Amerika. In West-Europa is er enkel een universiteit in Duitsland.
Anyway, we waren dus uitgenodigd voor avondmaal, walking dinner. En drank a volonté. Een 8-tal buitenlandse studenten waren gevraagd om een Kimono aan te doen. Waaronder Tejas en Jaina. Het was heel beeldig. Zie de plaatjes. Het eten was ook rijkelijk aanwezig en het was ook lekker. Perfect dus. Toen dat feestje afgelopen was, is een groot deel van de groep, nog gaan eten en karaoke opgezocht. Maar ik heb dat aan mij laten voorbijgaan omdat we de volgende ochtend zowiezo vroeg uit de veren moesten voor het Kyoto vertrek.
De zaterdagochtend ben ik dan rond een uur of half 6 opgestaan, om tegen half 7 beneden aan de dorm te staan, waar we met iedereen hadden afgesproken. We zijn dan in groep met de fiets door de ochtendnevel naar het station gefietst. De trein genomen en tot Tokyo station gespoord.
Van op de trein, kan je de hele tijd van in Saitama tot in Tokyo (enkel bij mooi weer wel) de Fuji berg zien. Echt een praaltje… Aangekomen in Tokyo station verzamelden we met iedereen, en namen we de shinkansen (snelle trein, een beetje zoals de thalys maar nog sneller) naar kyoto. Anderhalf uur later stonden we 370 kilometer verder. De shinkansen kan snelheden halen van 500km/u maar rijdt (vliegt) gemiddeld aan 300km/u. Van uit de trein hebben we dan nog eens de fuji gezien, deze keer van dichterbij, daar we met de trein zo goed als naast de berg treinen.
Eens aangekomen in Kyoto, namen we de bus en bezochten we achtereenvolgens Nijoujou 二条城。Een kasteel, met prachtige muur’schilderingen’ binnenin, maar helaas was foto’s trekken verboden. Na daar een uurtje rondgehuppeld te hebben, namen we de bus en gingen we naar Kitanotenmangu. Een of ander tempelcomplex ook. En als laatste die dag zijn we naar het Gouden Paviljoen geweest. Het was echt beeldmooi. Er was ook juist een ondergaande zon, die het goud fel deed weerkaatsten, wat zorgde voor mooie foto’s. Ik zou zeggen neem een kijkje! Maar de foto’s zijn wel totaal niet hetzelfde als het met je eigen ogen zien. Maar dat is met de meeste uitzichten en mooie dingen zo.
Na het gouden paviljoen zijn we teruggekeerd naar het hotel, ons gerief afgezet om dan te gaan eten. Er was een tabehoudai (zoveel als je kan eten op een bepaalde tijd) voor twee uur. Het eten zelf was maar zozo, maar het ijs was wel lekker, het fruit ook en het was gratis dus konden we niet echt klagen. Daarna wat souvenirtjes gekocht, en terug naar het hotel. De meesten hingen dan nog wat op andermans kamers rond en dronken wat, of gingen nog wat op wandel door kyoto stad (dat niet veel voorstelde als je Tokyo gewoon bent…).
De volgende dag was het vroeg uit de veren, ontbijt in het hotel, ontbijtbuffet eigenlijk. Ook weer kosteloos. In de voormiddag zijn we dan naar Kiyomizutera geweest. Echt een praaltje. Daar moet je in je leven toch ooit eens geweest zijn vind ik persoonlijk. Ik ga er niet veel woorden aan vuilmaken, want er is ook niet zoveel over te vertellen, je moet het gewoon eens met je eigen ogen gezien hebben. Ik keek, bleef kijken, foto’s trekken, het min of meer op de gevoelige plaat proberen vastleggen en was sprakeloos. Persoonlijk vond ik het nog geweldiger dan het gouden paviljoen.
Daarna zijn we naar een iets geweest waarvan ik de naam niet meer weet, waar duizenden beeldjes stonden verzameld. Ook een grotere boeddha enzo. Redelijk impressionant vond ik het. Helaas waren ook hier foto’s verboden…
Als laatste halte zijn we naar Toji geweest. De oostelijke tempel. Een 5 verdiepingen hoge pagode en een tempel, maar dat was niet zo bijzonder. Had al pagodes gezien enzo.
Tegen de middag zijn we dan met de bus naar Kyoto station teruggekeerd, daar hebben we nog wat vrije tijd gekregen om diegenen die wouden, de kyoto tower te bezoeken. Daarnaast nog wat geshopt en dan rond 1u met de shinkansen terug naar Tokyo. In Tokyo station iedereen pompaf direct de trein op naar Saitama en thuis gaan uitrusten, want maandag hadden we school.
Over kyoto zijn er nog een paar grappige weetjes, omdat het de oude hoofdstad van Japan is en dus als werelderfgoed enkele tempels heeft, mag bijvoorbeeld de mac donald zijn M niet in het rood buitenhangen, en de Kyoto tower mag ook niet hoger zijn dan een bepaald aantal meter, omdat dit allemaal het beeld van Kyoto verandert, wat dus bij wet verboden is. Neon enzo ook wordt in de mate van het mogelijke vermeden.

Thuis gekomen in Saitama hadden we weer een hele week school met niet veel speciaals. De week erop hadden we nog tot woensdag les, maar wij (buitenlandse studenten), onze lessen Japans waren al gedaan op maandag. De rest van de week heb ik een beetje gerelaxed, een kerstmisfeestje, gestudeerd, the usual stuff.
Zaterdagmorgen 28 december ben ik ’s morgens vroeg vroeg opgestaan om op tijd de bus en de trein te nemen naar Honjo. Ergens wat verder in Saitama, richting de provincie Gunma. Daar wachtte een auto met kennissen ons op, die ons tot in Niigata brachten met de auto. De plaats waar er een aantal jaar geleden een zware aardbeving plaatsvond. Die mensen waren ook van plan om naar het eiland te gaan, dus kwam da juist goe uit en konden we met de auto mee. Alweer 100 Euro uitgespaard.
De autorit duurde een uur of 3-4. Met veel veel veel sneeuw onderweg, een 13km lange tunnel onder bergen, veel bergen bergen en bergen, dan waren we al aan de andere kant van Japan en was er zee en zee en zee. Uiteindelijk kwamen we dan toe in Niigata stad. Daar zouden we normaal de trein nemen tot Iwafune, om daar dan de boot te nemen naar het eiland Awashima. Maar door het slechte weer was de zee te ruw. Met golven tegen de 8 meter. Een gemiddelde boot kapseist. Dus bleven we daar slapen in een hotel ergens, ’s avonds lekker gegeten op kosten van die kennissen die ons al met de auto gevoerd hadden, en om af te sluiten een karaoke. Mijn hotel, ontbijt en de karaoke van de avond ervoor werd ook allemaal betaald door het kennissen koppel. Alhoewel het voor mij de eerste keer was dat ik die mensen ontmoette ^^

De volgende ochtend werd er nogal vroeg opgestaan, ontbeten en dan naar de supermarkt om een paar laarzen voor mij te gaan kopen. Voor als we in de zee vanalles zouden gaan rapen e.d.
Dan naar de “haven” en de boot op. Ik dacht dat het wel zo meevallen en ook al waarschuwden ze mij allemaal dat ik zeker zou kotsen, ik bleef ervan overtuigd dat ik het wel zou volhouden, het is tussen het anderhalf uur en de twee uur. Het begon goed, het was frisjes op het dek, maar ik wou de zee zien enzo, dus bleef ik boven. Ik kon mij ook in de boot gaan leggen te slapen zoals alle andere Japanners, maar helaas ben ik niet zo’n slaapmens. En als de boot bovenop een golf was, sprongen we omhoog, zodat we juist als de boot naar beneden ging, wij beneden vielen. Heel leuk allemaal, de zon kwam er ook wat door, etc etc, zo ging een uur voorbij. Maar we werden wat moe, en zetten ons op de voorziene stoeltjes en toen begon het. Een wee gevoel in mij vanbinnen dat ik ook krijg als ik in de auto of bus achterstevoor zit. En elke keer er wat golven waren voelde ik mij slechter en slechter, tot ik besefte dat ik verloren had en iedereen gelijk zou moeten geven. Ik rende naar de zijkant van de boot, en………………..kotste. De helft in de zee, de andere helft aan de zijkant van de boot. Maar ’t kon me niet veel schelen. Ik voelde mij na de kotsbeurt wel veel beter en binnen de 40 minuten waren we dan aangemeerd op het eiland en was mijn nieuwsgierigheid en dergelijke groter dan het slecht gevoel in mijn maag.
We reden dan me de auto naar huis, en rustten even. Dan moest er eten en dergelijke verdeeld worden over het eiland, want aangezien daar niet echt winkels zijn, en de boot maar een keer op de week uitvaart, was de voedselvoorraad al flink geminderd.
De volgende ochtend zijn we opgestaan om 9u. Ontbijt gegeten en dan gaan wandelen met de hond.
Op het strand enzo. Erg fijn. Deed mij denken aan de tijd dat ik nog klein was, en met mijn ouders broer en zus op weekend ging naar de zee. Altijd erg fijn. Ik hou van de zee.
Daarna terug naar huis gewandeld en wa opt gemak binnen gezeten. Aangezien we ons al gauw verveelden, zijn we schelpdieren gaan vangen. Aan het strand zijn we tussen de rotsen op zoek gegaan naar allerlei soorten schelpen. Met de bedoeling die dan vanavond als avondmaal te eten. Helaas vonden we vooral kleintjes. De reden is da de zee te dicht komt waardoor we ni diep genoeg konden plukken aan de rotsen. Het was allesinds erg leuk. Ik ben duidelijk een buitenmens. De zeebries deed me erg goed na maanden in Saitama. Het water was eerst wel errug koud maar gelukkig wende dat al gauw. We waren wel allemaal nat tot aan ons middel ongeveer door de hoge golven en te ver wagen. Haha. Dus zijn we maar naar huis gegaan om ons te laten opdrogen.
Dan volgde het middagmaal en een namiddagdut. Om rond een uur of vier naar een plaatselijk heiligdom of twee te gaan. Daar iets gezet ma ik weet wel niet wat of welke betekenis heeft. Daarna zijn we een beetje met de auto de berg(en) op gegaan om wat flessen met proper water te vullen. Komt uit de bergen gestroomd. Erg lekker.

Daarna zijn ik en takara naar de onsen geweest. Een groot publiek bad met heet water vol met mineralen. Een beetje gelijk een zwembad maar dan naakt, heel heet water, etc. Heel ontspannend. Eerst was ik wat beschaamd, en wou ik niet gaan weken, omdat het allemaal oude mevrouwtjes bevat die mss nog nooit een buitenlander bloot gezien hebben. En ik had geen zin in bekijks. Maar uiteindelijk zat er maar één mevrouwtje te weken, dus zijn takara en ik er dan toch maar in gegaan. Die mevrouw ver liet ons al gauw, waardoor we begonnen te zwemmen haha. Heel erg fijntjes.
Dan zijn we naar huis gegaan en avondmaal. (^-^)

De volgende dag was al 31 december. Het jaar 2008 zat er zo goed als op. We hebben niet zoveel speciaal s gedaan. Het huis wat versierd voor het nieuwe jaar. In Japan hebben ze zo vanalle rituelen. Tussendoor nog eens met de hond gaan wandelen op het strand enzo. Niet veel speciaals. Ook nog met de auto naar het noordelijkste punt van het eiland gereden, mooi uitzicht maar ook IJSKOUDE wind. De foto’s zorgen voor meer uitleg.
’s Avonds werd er lekker gegeten en tv gekeken. Niet veel speciaals. Rond twaalf uur aten we speciale nieuwjaars soba. Japanse noedels. Very delicious.
De daarop volgende dagen hebben we gewandeld, schelpen gaan rapen, vuilnis gaan rapen dat aangespoeld komt met de zee, … Elke dag natuur natuur natuur. Deed erg goed. Ik hou van de natuur.

De laatste dag voor we terug zouden keren naar Saitama zijn we rond de middag vertrokken voor een fietstocht van een km of 25. Berg op berg af berg op berg af de hele toer rond het eiland. Echt geweldig. Ik was wel ook doodop. Maar aan 65km/u een berg af bollen heeft ook zijn charmes. Damn mooie plaatsen die ik tot nu toe alleen maar op foto gezien heb.
Daarna hebben we thuis uitgerust en wa gekaart met iedereen, alle, alle “kindjes”. Ondertussen ook wa middageten gegeten. Om de dag te vullen tot aan het avondeten, zijn we in de buurt bij Sou-kun karaoke gaan doen. Dat was uiteraard ook very fijn.
Er komt ook allerlei bezoek langs, die altijd otoshidama meebrengen. (otoshidama = nieuwjaarsenvelopje met wat geld). Ik krijg ook elke keer een beetje pree en dat is natuurlijk erg fijn. Ik heb op de week op Het Eiland zelfs winst gemaakt :D
De laatste dag moesten we s morgens al vroeg uit de veren om met de boot van half 9 (smorgens) terug te keren naar het Japanse vasteland. Daar namen we dan de trein naar Niigata stad, om van daaruit met de Shinkansen terug te keren naar Saitama. Daar de trein OVERVOL zat, moesten we 2 volle uren rechtstaan. En ik had spierpijn van de fietstocht van de vorige dag.
Uiteindelijk was ik rond een uur of 15 terug op mijn kamertje, juist nog een beetje tijd om mijn huiswerk voor de volgende dag te maken en dan lekker mijn bedje in.

Bon, dat was mijn eerste eiland-ervaring. Ze is ongelooflijk goed meegevallen, dus veel kans dat we in de volgende vakantie van langer dan een week, terug naar ginds gaan. Ik kijk al uit naar de zomer. Opstaan, 30 seconden wandelen, de zee induiken, mij laten drogen op het strand, wat visjes vangen, schelpen rapen, vuilnis rapen :P, als het mij te warm wordt, terug de zee induiken en dat van ’s morgens tot ’s avonds. Mensen die mee willen, laat iets weten !  Misschien kan ik wel iets regelen!
Gegroet,
Dorien uit het niet zo koud als België Saitama.

Blog

2008-12-21T07:15:00.002+01:00

Dag lieve trouwe lezers.
Jawel hier is eindelijk de lang verwachte blog, met veel vertraging weliswaar. Ik heb op deze maand al veel leuke dingen gedaan. Maar ik geraak gewoon aan het dagelijkse japanse leven, en ik heb geen internet op kot waardoor een blog schrijven er niet zo van komt. Maar ik haal het wel in.
In de week ga ik naar school, woensdag en donderdagavond ga ik richting Tokyo om Engels en Frans te onderwijzen. Vrijdagavond is achtereenvolgens een verjaardagsfeest, een maandelijks feestje van onze circle en een buitenlandse studentenfeestje georganiseerd door de universiteit.
Zaterdags ga ik altijd naar Tokyo om terug Engels en Frans te onderwijzen. Zondag is de algemene rustdag en wordt vooral besteed aan slapen tot de middag en huiswerk maken, de was en de plas, mijn kamer een veeg geven en dan is de dag alweer om.
Vorig weekend zijn we op "schoolreis" geweest naar Kyoto. Daar schrijf ik later een uitgebreidere blog over met foto's.
Warme groet uit Japan. (Ik zit met mijn raam naar het terras open, te genieten van een 19°warme zondagnamiddag in een t-shirt...........)

Fuji-san

2008-11-22T15:01:00.003+01:00

Ik ben trouwens nog het hoogtepunt van deze week vergeten vertellen. Toen ik donderdagmorgen overdreven vroeg wakker werd en toevallig uit mijn raam naar buiten keek, zag ik rond half 7 in de ochtend onder een helblauwe hemel en straffe zon de fuji berg vanop mijn terras!!!! Op een kleine 150km van mijn dorm, zag ik aan de horizon een 3776m hoge vulkaan-in-rust verschijnen. De foto's zijn niet zo duidelijk en het lijkt waarschijnlijk niet zo indrukwekkend, maar vanop mijn balkonnetje is het echt wel een overdreven WAUW-gevoel. Zo erg wauw dat vrijdagmorgen een 10-tal man om 6u zijn opgestaan om vanuit mijn kamer naar de Fuji-san te kijken. Daar ik op de 6e verdieping nogal naar links woon, kan je vanop mijn terras de Fuji zien. Van de andere kant van het gebouw en lager gelegen verdiepingen is hij juist niet te zien wegens andere gebouwen die in de weg staan.
Zie foto voor beeld bij het woord.

Money Money Money

2008-11-22T14:56:00.003+01:00

Hallo iedereen! Hier volgt de 6e update. Om te beginnen nog eens benadrukken dat de tijd echt wel vliegt hier in Japan. Ik ben nog nooit zolang in Japan geweest als nu. En toch voelt het totaal nog niet zo lang...
Woensdagavond was er dus het feestje voor Priscilla’s verjaardag. Toen ze het restaurant binnenkwam en ons zag zitten, sloeg haar hart wel een tel over ^^ hihi. Een geslaagd verrassings-feestje dus. Jammergenoeg nogal rap gedaan, want de volgende dag had iedereen gewoon weer les. Donderdag 13 november had ik een gewone schooldag. ’s Avonds ben ik met Sayuri (jap-v) in Be Plant gaan eten. Een restaurantje recht over de hoofdingang van school. Ze hebben daar Japanse gerechten zowel als europese. Maar verjapanste europese. Japanners zijn daar erg goed in ^^ En het is er erg lekker. Sayuri komt daar al 4 jaar elke week, en Kensuke (jap-m) doet daar zijn baito (=weekendjobke-achtig). Het was juist voetbal op’t groot scherm dus dat was ook errug fijn en gezellig.
Vrijdag ook gewoon les en ’s avonds ging ik normaal afspreken met Ellen om in Ikebukuro iets te gaan eten, maar Ellen is wat ziekjes geworden –helaas- en dus werd het afgelast.
Zaterdag en zondag waren twee rustige dagen zonder veel spectaculairs. Veel slapen vooral, huiswerk maken en de dagelijks was&plas. Zondagavond ben ik iets gaan eten met Tatsuya. Had’k al lang niet meer gezien. Ik ben dan naar Tachikawa gegaan en eerst wat gewinkeld. Helaas beperkte het winkelen zich tot het bekijken van etalages. Maar toen we op een Belgische Wafels-winkel botsten, (Brusselse wafels) met ijs enzo, voelde ik mij toch moreel verplicht van ze eens te proeven. Ze waren echt overheerlijk. Een verschil van smaak met die in België, maar verwaarloosbaar klein.
Maandag-dinsdag-woensdag waren 3 gewone schooldagen. ’s Woensdags gaan Jaina en ik volgens wekelijkse traditie een ijsje eten in Be Plant. Donderdag had ik mijn eerste keer baito :-) Ik geef privéles Engels, Nederlands en Frans. Voor Nederlands zijn er niet veel kandidaten. Enkel Kensuke waagt zich eraan. En kan dus al “ik wil eten, ik wil slapen” enzo zeggen. Verder komt “nie doen, danku, lekker, alstublieft, schattig, pijn, smakelijk” er ook redelijk verstaanbaar uit.
Ik had met mijn eerste leerling (een orthopedisch chirurg van rond de 40) afgesproken rond 6u in de lobby van het Keio Plaza Hotel in Shinjuku. Een beetje belaagd door de zenuwen ging ik daarheen. Ik ben tenslotte maar een onnozele student, en die man heeft jaren gestudeerd, mensen hun levens gered en is nu professor aan een Medische Universiteit in Tokyo. Totaal niet te vergelijken dus. Anyway, toen ik een vriendelijk uitziende man van rond de 40 mijn richting zag uitkomen, was ik al wat geruster. Zijn engels was ook erg goed, veel beter dan de gemiddelde Japanner. Hij heeft al de hele wereld gezien, is ook al naar België geweest, woont in een van de duurste wijken in Japan, is getrouwd en heeft een dochtertje van 2. We hebben een uur en half in een of andere dure bar een fruitsapje gedronken (op zijn kosten-uiteraard), engels gepraat, het geld ontvangen en mijn eerste keer baito zat erop. Hoe gemakkelijk kan geld toch verdiend worden. ^^ :-) Ik voelde mij zelfs wat beschaamd om zoveel geld te ontvangen voor niets te doen. Ajajaj :-)
Toen ik trouwens in het Keio Plaza Hotel aankwam, voelde ik mij een beetje onwennig in mijn jeans :S en was ik blij dat ik de tijd genomen had om mij wat te schminken. Al die Japanse meisjes zagen er zoals gewoonlijk weeral perfect uit, en de Japanse (business)mannen allemaal in sjiek pak. De lobby van het hotel zelf is ook gigantisch en prachtig. Precies een andere (overdreven rijke) wereld.............
Vrijdag weer een gewone lesdag en ’s avonds zijn we met onze circle gaan eten in een traditioneel Japans café, genaamd izakaya. (volgens engelse wikipedia is een izakaya : An izakaya (居酒屋) is a type of Japanese drinking establishment which also serves food to accompany the drinks. The food is usually more substantial than that offered in other types of drinking establishments in Japan such as bars or snack bars.)
Er zijn verschillende soorten, en wij zijn in Urawa (een half uurtje met de fiets van de unief) in een Okinawaanse izakaya gaan eten. Daar er 3 jongens in onze circle van okinawa komen, is dat zowat hun stamcafé. Na te veel eten en alcohol zijn we het daar rond half 12 afgebold om onze avond verder te zetten met karaoke. Met een man of 12 zijn we (met 6 fietsen) van urawa terug naar de karaoke dicht bij onze unief gefietst. Bergop-bergaf, redelijk koud en ver, is onze fietstocht een wedstrijdje geworden, om het eerst bij de karaoke waar Mari (jap-m), Nodoka (jap-m) en Kensuke (jap-m) stonden te wachten. Zij waren niet meegeweest naar de okinawaanse Izakaya. Uiteindelijk heb ik net voor Ryotaro (jap-m) en Nemi (zweed-m) gewonnen :P Ryotaro kon echt niet tegen zijn verlies trouwens haha.
Tot 2u nog tientallen japanse liedjes gezongen om dan naar huis te gaan en ons bedje op te zoeken.
Vandaag had ik terug baito, deze keer in Ikebukuro met een 29 jarige accountant die Frans wilt leren. Komt goed van pas, zo poets ik mijn Frans ook terug wat op. Na de ontmoeting met mijn “leerling” ben ik in Sunshine city ( een shoppingcenter) naar een Island-Fair gaan kijken. Morgen gaan we met een hele benda daar naar toe, maar aangezien ik vandaag al in de buurt was, ben ik effe gaan zien wat voor iets dat voorstelt. Het is eigenlijk een soort van uiteenzetting van verschillende kleine mini Japanse eilandjes van over heel Japan. Die door middel van zo’n fair toerisme willen aanwakkeren. De reden waarom we daar naartoe gaan met een hele bende is omdat er 3 van onze circle van okinawa (grootste zuidelijk eiland van Japan) afkomstig zijn. En daarnaast is ook Kensuke geboren op een (mini mini) eiland aan Niigata. Er wonen maar 300 mensen ofzo waaronder een 20-tal kinderen. Kensuke zijn vader is trouwens hoofd van het eiland. Een beetje zoals bij ons de taak van een burgemeester. Alleen heeft het niets te maken met politiek, maar eerder met afkomst. Ik snap het systeem niet helemaal perfect maar misschien morgen wel ^^
Verder ga ik nu nog wat huiswerk maken en vroeg gaan slapen, want we hebben morgen al om 10u in Ikebukuro afgesproken.
Tot de volgende keer voor meer weer(?)!!
Dorien

De eerste maand in Japan is al voorbij..... time flies when you're having fun.

2008-11-12T08:25:00.001+01:00

Hey iedereen, met véél vertraging mijn blog over de voorbije 2 weken. Woensdag en donderdag 29 en 30 oktober is er niet veel gebeurd. Aangezien we vrijdag geen school hadden, zijn velen onder de internationale studenten donderdagavond (tot vrijdagmorgen) naar een Halloween party geweest in Shibuya. Maar omdat Jaina nog onder de 20 is en die dus niet binnen mag en omdat ik eigenlijk niet zo van clubs hou, zijn we met een groepje japanners gaan bowlen. Dat was uiteraard ook very fun. Ik had donderdag trouwens chocomousjes gemaakt die we na het bowlen ook hebben opgegeten. Ze waren niet perfect gelukt, volgende keer beter.
Vrijdag vanaf 16u verzamelden we bij Ryotaro thuis, om met iedereen van onze circle/saakuru voorbereidselen voor het univ festival te treffen. Zoete aardappelen schillen, stukjes snijden, koken, aardappelpuree maken (maar de zoete versie) en dan bolletjes draaien. Daar hebben we ons de hele avond tot een uur of 12 mee beziggehouden. Dan ging iedereen naar huis, want we werden zaterdag om 8u 's morgens al op de unief verwacht, om ons stalletje in orde te maken en al banaan te beginnen maken.
Ons verkoopsstandje had dus twee dingen. In het japans : BANAAN en IMOON. Banaan is in het nederlands gewoon banaan, maar in het japans staat dat voor een vietnamese lekkernij. Een stukje banaan gewikkeld in een bladertje deegwaren (ik kan het niet beter uitleggen) dat dan in een soort van frietvet gebakken wordt, tot het eruit ziet als een klein loempia’tje maar dan geen loempiagroenten en kip maar banaan in. Daar dan ijs over en chocoladesaus en klaar is kees. Ongelooflijk lekker. Echt niet te doen. Mmmmm. Ik heb zaterdag-zondag-maandag mijn portie banaan wel binnen gehad ^^ :D
En IMOON is dus die bolletjes aardappelpuree die in een soort van witte saus (?) gedompeld worden om dan ook in frietvet gebakken te worden. Het lijkt wat op onze bolletjes-kroketten maar alleen smaken ze zoeter. Dat is ook een soort van lekkernij, en ik heb dus ook mijn portie aardappelen op.
Naast het 3dagen verkopen van deze twee lekkernijen, hebben we ook gewoon pret gemaakt, andere mensen leren kennen, andere lekkernijen gegeten, nog betere vriendjes gemaakt met de mensen die al vriendjes waren, en gedronken en gegeten en gedronken en gefeest etc etc. Na deze 3 dagen waren we dan ook allemaal doodop. Dinsdag was er nog een opruimdag, en dus ook geen school, maar de buitenlandse studenten hadden wel Japanse vakken. Jammer maar helaas ben ik de maandagavond ziek geworden, ik had 38.8 graden koorts. De afterparty & opruim is dus aan mij voorbijgegaan.
2 dagen goed rusten en wat pilletjes slikken hebben mij gauw beter gemaakt. Woensdagnamiddag en donderdag ben ik al gewoon naar de les geweest en het verder rustig gehouden.
Vrijdag ook naar de les en ’s avonds naar Tokyo wat gaan winkelen op mijn eentje. De bedoeling was oorspronkelijk dat ik met Leen zou gaan winkelen ofzo, maar het internet op haar hotel werkte niet mee en aangezien de Belgische gsm’s niet werken in Japan konden we elkaar niet bereiken.
We hebben dan vrijdagavond via internet uiteindelijk wel nog afgesproken voor zaterdag. Zaterdag zijn we eerst naar Ginza geweest. Ik was er zelf ook nog nooit geweest, dus dat was erg leuk. Er is een winkeltje “Manneken” genaamd, met Belgische warme wafels. Omdat ik vond (en Leen en Pieter gingen akkoord) dat we toch een keer Japanse Belgische wafels moesten gegeten hebben, hebben we een half uur ofzo staan aanschuiven (jaja de wafels zijn very populair) en uiteindelijk genoten van een lekkere wafel. Het smaakt anders als die in België maar de smaak komt toch aardig in de buurt :-) Ginza is trouwens het district in Tokyo met alle dure winkels en rijke mensen etc. Zoals ik al zei, was ik er nog nooit geweest en ik moest toch wel effe slikken toen ik na 2 weken in de middle of nowhere Saitama, uit de metro in de straten van Ginza kwam. Mooie staaltjes architectuur gecombineerd met chique mensen en mooie/dure winkels.
Daarna zijn we wat gaan winkelen en heb ik nog Belgische nylonkousen gevonden… Uiteindelijk hebben we de dag afgesloten met een bezoekje aan roppongi hills, het 53 verdiepingen-hoge gebouw. Met een night view over Tokyo. Ik was daar al eens geweest, maar ik vond het niet erg om nog eens mee te gaan, want het uitzicht is en blijft adembenemend.
Zondag had ik terug afgesproken met Leen en Pieter, dan zijn we naar harajuku geweest om de Takeshita doori en de Omotesando af te lopen. En natuurlijk hebben we ook een pak rare mensen gezien ^^
Daarna zijn we nog naar de kaitenzushi in shinagawa gegaan. Tijdens het eten ging plots een sirene af. Er was brand op de 2e verdieping (wij zaten op de 2e verdieping!) maar we moesten ons geen zorgen maken.... Het was een vergissing ofzo. ’t Schijnt. Ik moet wel zeggen als er zo 15 minuten lang een sirene afgaat die zegt HET BRANDT HET BRANDT. OP DE TWEEDE VERDIEPING. HET BRANDT!!!!!! Dat dat toch een beetje angstaanjagend is……………
Uiteindelijk is ook alles goed afgelopen en hebben we geen brand geroken of gezien.
Maandag ben ik naar school geweest en na school direct terug naar Tokyo. Dan zijn we naar Shibuya geweest en gegeten in Shinjuku. Uiteindelijk ook nog een uurtje karaoke binnengegaan want naar Tokyo komen en geen karaoke doen dat kan toch werkelijk niet….. Dinsdag zelfde scenario : eerst school dan terug de trein op naar Tokyo. Leen en ik zijn dan met ons tweetjes gaan winkelen in Tokyu Hands (Shinjuku) en Sunshine City (Ikebukuro). En het algemeen besluit van deze 4daagse is dat Tokyo echt wel een shoppingparadijs is. Ajajajaj. :-)
Vandaag had ik dan terug gewoon school en vanavond ga ik naar Priscilla (Hong Kong geboren, Australië opgegroeid) haar verjaardagsfeestje. Ze wordt 20 en in Japan is dat volwassen, dus dat moet passend gevierd worden. In dit geval met een verrassingsfeestje. Ze vroeg daarstraks tijdens de les of we vanavond niet wouden gaan eten met haar, voor haar verjaardag, maar we moesten doen alsof we vanavond al iets gepland hebben ^^ en dus moesten we haar teleurstellen haha. Ik ben benieuwd naar haar gezicht vanavond als ze ons daar allemaal verzameld voor háár verjaardag ziet :-)
Anyway, nu ik nog een beetje tijd heb, ga ik wat foto’s uploaden en huiswerk maken. Tot de volgende!!!!!

Dorien

Cote D'ôr.

2008-10-28T09:42:00.003+01:00

Hey iedereen, tijd voor de wekelijkse update, wel met wat vertraging maar bon.
Ik heb zo de indruk dat ik echt al achter loop op schema, aangezien ik nu moet vertellen over het weekend van een week geleden. Het feestje dus.
Na de les op vrijdag werd er op onze dorm een feestje georganiseerd door onze saakuru (studentenkring) Try Me voor de buitenlandse studenten. Eerst werd er naar de winkel gegaan, groenten gesneden, naamkaartjes gemaakt etc. Lekkere yakisoba. Mmmmm. Er waren ook onigiri (rijstballetjes, met vanbinnen vanalles, vis oa). Yakisoba is gebakken noedels met kip of varkensvlees en groenten. Very yummie.
In Japan hebben feestjes altijd een begin en einduur. Het begon om half 7-7uur en eindigde om 9u. Want er mag na 9u geen (erg) lawaai meer zijn in da zaaltje. Da zaaltje is aan gebouw één, waar er ook gezinnen met kinderen enzo wonen. Vandaar dat eens het 9u is, het min of meer stil moet zijn.
Maar niet getreurd, na het feestje, verdeelden we ons zowat in groepjes, en gingen we afzonderlijk naar een cafe-resto. De mensen die iets wouden eten, aten. Die die iets wouden drinken dronken. Vanaf 11u hadden we bij de karaoke een zaaltje gereserveerd, waardoor we daar dan heen zijn gegaan. Tot een uur of 2. Dan hadden we nog ni echt zin om naar huis te gaan, dus zijn we bij Ryotaro(jongen) (als je foto’s bekijkt, Ryotaro is die met het rare haar...) op kot gaan zitten en hebben we nog tot in de vroege uurtjes gepraat bij een natje en een droogje.
Zaterdag was het dan de uitslaapdag… Niets speciaals gedaan, buiten wat huiswerk.
Zondag heb ik mij ook redelijk uitgeslapen en in de namiddag naar de supermarkt geweest om inkopen te doen samen met Ayako(meisje), Eriko(meisje) en Kensuke(jongen) voor Masumi(meisje) haar verjaardagsfeestje. Kensuke en ik besloten om dan samen curry met rijst te maken, dus kochten we ook daar al onze benodigdheden voor. De drank enzo dan afgezet bij Ryotaro, waar het feestje van Masumi gehouden werd.
Na de lekkere curry met rijst, spraken we met iedereen af ron 9u bij Ryotaro, Masumi zelf die kwam pas om 10u, eens alle voorbereidselen getroffen waren.
Ik had voor de gelegenheid een flesje kriek meegenomen, die door alle aanwezigen geproefd en goedgekeurd werd. Cherry bier hadden ze nog nooit van gehoord ^^
Ondanks het feit dat de meesten onder ons maandag morgen om 9u les hadden, duurde het feestje toch in de vroege uurtjes. Weer een geslaagd feestje…
Maandag was het wel wat minder, maar toch flink naar de les geweest!! (In Japan zijn examens niet zo belangrijk, als je 10 van de 13 lessen gaat en altijd flink uw huiswerk maakt, zijt ge zowiezo al geslaagd ook al doe je je examen niet mee.. vandaar dat iedereen hier altijd flink naar de les gaat.)
Maandag was het dan weer een leuke dag. Jasmijn kwam naar Saitama!! Na de les ben ik haar aan het station gaan afhalen met mijn fietsje, tot aan mijn dorm gereden, de curry-overschot van de dag ervoor opgegeten en dan gaan shoppen naar de dichtstbijzijnde department store. Iets zoals de inno, maar dan groter en meer dingen. Een 4 verdiepingen-hoog gebouw, met op gelijkvloers & eerste verdieping eten en kleren en vanalles. De 2e eerder restaurants en ook nog wel klerenwinkels en andere prullenwinkels, en 3e en 4e verdieping parking. Ze hebben daar naar't schijnt belgische chocolade enzo, dus moesten we toch eens langs daar gaan om dat te gaan controleren. En jawel, Belgisch bier, chocolade, snoepjes, lotus-koekjes en ga zo maar door. Zelfs appelmoes en verschillende soorten confituur. Een beetje duurder dan in België, maar aanvaardbare prijzen :-)
Tot 11u daar gewinkeld (’s avonds, jaja in Japan is alles lang open ^^) en dan met de fiets terug naar huis. Jasmijn dan een douch’ke genomen en ons klaargemaakt om bij Rena(meisje) op kot te verzamelen en iets te drinken weeral. Jasmijn moest toch op z’n minst Kensuke, Nodoka(jongen), Rena, Sayuri(meisje), masumi en ryotaro eens ontmoet hebben dusja…. Dat is dan ook redelijk uitgelopen tot in de vroege uurtjes wegens te plezant, maar dinsdag toch ook flink naar de les geweest (jasmijn ging mee^^) . Dinsdagavond terug met heel de bende van de dagen ervoor naar Nakashou gaan eten. Daar het zooo lekker is, en zoveeel eten voor zoooweinig geld, is jasmijn ook nog meegegaan. Het restaurant-dineetje eindigde weeral bij ryotaro op kot, waardoor vroeg slapen weer uitgesloten was. Toch op een iet-wat deftig uur naar huis gegaan en gaan slapen. Woensdag heb ik vanaf 9u tot 16u aan een stuk les, dus jasmijn is ’s ochtends met de bus naar het station gegaan en van daar naar huis.
Het was een leuke tweedaagse, voor herhaling vatbaar ^^ ;-)
Woensdag dan les, ’s avonds huiswerk maken, donderdag les, ’s avonds huiswerk maken, vrijdag les en WEEKEND. En dat moest uiteraard met nog een feestje gevierd worden. Deze keer was Shukunobe (jongen) jarig, dus zijn we in een izakaya (japans traditioneel resto) een tabehoudai gaan doen. 3u lang zoveel eten als je wilt voor een vaste prijs per persoon. Ik heb dan mijn grenzen verlegd en onder het motto “in uw leven moet je alles proberen” heeft dorien kujira gegeten. Kujira is walvis. Ik heb –jawel- walvisvlees gegeten. En met véél spijt in mijn hart moet ik toegeven dat het echt lekker is. Een beetje zout, maar wel erg lekker…
In het park dan afgeteld naar 12u, en shukunobe-kun zijn verjaardag gevierd. In het park was een gigantische saxofoon, heel mooi verlicht in het midden van een vijver. Aangezien de saxofoon door een belg uitgevonden is, vond ik dat wel speciaal !  Alhoewel de foto’s mislukt zijn. ’t Wordt tijd dat ik een fototoestel aanschaf dat wel foto’s kan trekken in het donker! (maar helaas zal dat nog niet voor direct zijn). 
Na het aftellen zijn we weer afgezakt naar iemand’s kot, deze keer shukunobe zelf. Daar dan spelletjes van 15 jaar geleden gespeeld, met de eerste spelconsole. Dorien die nog nooit met een playstationachtig ding gespeeld had, heeft het er dan toch maar op gewaagd, onder druk weliswaar. En het was wel tof, alleen was ik enorm moe dat ik daar ter plekke in slaap gevallen ben. Toen iedereen naar huis ging, ben ik dan maar “opgestaan” en ook naar huis gegaan. Zaterdag weer uitgeslapen (slaap inhalen) en huiswerk gemaakt. Wat rondgehangen bij jaina op kot enzo. ’s Avonds redelijk vroeg proberen gaan slapen want zondag was een grote dag.
Ik had al een maand geleden op internet gereserveerd om met witte dolfijnen te zwemmen, in het seaparadise in Yokohama. Om half 6 opgestaan, gedoucht en ontbeten en met de fiets naar Minamiyono (het dichtstbijzijnde station), de trein op om rond 9u in yokohama te arriveren.
Eerst wat rondgehangen tussen de dolfijnenbassins, een dolfijn’s rug aaien en versteld staan hoe gigantisch die dieren wel zijn. Ik werd meteen een beetje bang en mijn moed zonk tot in mijn schoenen…
Dan mij aangemeld aan de balie en samen met 9 andere mensen een duikpak gekregen en zo speciale schoenen. Dan wat watergewenning, behoorlijk koud moet ik zeggen. Water van 18 graden komt zo in het duikerspak, en dan warmt dan geleidelijk aan op aan uw lichaamstemperatuur. Dan wat aanraken : buik, rug, tong, tanden,……. Dan wat rondzwemmen, draaien dan draait de dolfijn mee, dan kusje krijgen, foto’s trekken, nog wat spelen en dan mochten we erop zitten en werden mee gevoerd en nog es foto’s trekken en dan was het over. Mochten we gaan douchen en daarna waren we aant toekijken hoe andere mensen hetzelfde deden als ons, en dan kon ik alweer bijna niet meer geloven da ik da ook gedaan had… Echt een droom die uitkwam… Op de foto’s is ook goed te zien dat de dolfijn ook genoot van mijn aanwezigheid, mijn foto was de enigste waarop hij ook zijn oogjes dicht deed toen hij mij een kus gaf  *sigh*
Toen het zwemmen afgelopen was, heb ik daar nog wat rondgelopen en vanalles bezocht enzo. Visjes gekeken, souvenirtjes gekocht en dan afgezakt naar Harajuku. Schoenen gekocht, een broek & rokje gekocht en dan naar Ikebukuro om met Nodoka, Jasmijn en Kensuke in het Thais resto gaan eten. Wel een beetje eerst verdwaald enzo en dan moesten we nog 50 min ofzo wachten. Maar het is zo lekker dat we het wachten er wel voor over hebben…
Trouwens in Japan is het de gewoonte dat je gewoon buiten het resto wacht tot er plaats is als een restaurant volzet is. Zo zie je rond etenstijd aan alle restaurants een wachtrij staan. Wij zouden gewoon naar een ander restaurant gaan, maar de Japanners wachten gewoon. De andere restaurants zijn meestal ook allemaal wel volzet, dus naar een ander restaurant gaan brengt niet zoveel op in the end, maar toch…
Dan in een overvolle trein naar huis, thuisgekomen, huiswerk gemaakt en gaan slapen. Maandag flink naar de les gegaan en na de les wat in de combini (convenience store) rond gehangen met jaina, eriko en ayana (3 meisjes) en wat gebabbeld. Het was in ene keer heel hard beginnen regenen en we hadden geen paraplu dus moesten we ergens wachten tot het over was. ’s Avonds zijn Jaina en ik dan terug in Nakashou gaan eten en dan daarna naar Be Plant (afgekort be pla (spreek uit bipra in het japans) gegaan om een ijsje te gaan eten. Daarna nog flink mijn teksten gelezen voor de les van vandaag.
Na de les samen met Benjamin (australie) naar het gemeentehuis geweest om onze “identiteitskaart” eindelijk te gaan afhalen. Nu ben ik dus officieel geregistreerd in Japan. En ik mag hier 2 jaar blijven.
Daarna deze blog beginnen typen en hierna ga ik nog wat kanji studeren.
Morgen, overmorgen staat er niets speciaal op de kalender. Vrijdag hebben we geen school want dan moeten we voorbereidselen treffen voor het schoolfestival = Mutsume-sai. Elke studentenkring/circle/saakuru doet zo iets, verkoopt iets, maakt muziek, weet ik veel. En het geld dat daarmee verdiend wordt, wordt later gebruikt voor feestjes ofzo. Onze Try Me saakuru gaat iets met banaan, chocolade en ijs doen. Dat kan niet slecht zijn!! 
Zaterdag, zondag en maandag is het dan schoolfestival dus maandag ook geen school. Vanaf dinsdag terug school. Een blog over het festival en foto’s komen in de loop van volgende week. Als ik morgen of overmorgen tijd heb, komt er een blog over de lessen die ik volg hier aan de universiteit van Saitama.
Het weer hier……nog steeds warm overdag. Een trui is meestal nog overbodig. ’s Avonds is het wel al tijd voor een jas en een sjaal. In Japan is het om half 6 ’s morgens al licht aant worden, maar om 4u in de namiddag wordt het alweer donker. Een beetje raar voor een belg, maar ja. Zo is het ’s morgens en ’s middags nog gezellig aangenaam warm, maar een keer een uur of 5 begint het ferm af te koelen. En in Japan staat winter gelijk aan kortere rokjes. En de zomer voor lange broeken, nylonkousen en handschoenen. (uitleg : japanse meisjes willen niet bruin worden. Wit is het schoonheidsideaal. En in de herfst-winter word je niet zo gauw bruin dus dragen ze (korte) rokjes terwijl in de zomer nylonkousen en handschoenen en parasolletjes noodzakelijk zijn om de zonnestralen te vermijden.)
Foto’s zijn te bezichtigen op picasa.

Dorien

Foto's.

2008-10-19T10:11:00.001+02:00

Voor foto's van de onsen en een restaurantenuitstapje naar de sushi-bar zie de link rechts van dit bericht.

Eerste schoolweek.

2008-10-19T09:59:00.003+02:00

Hier zijn we weer voor de wekelijkse update. Ik zou eigenlijk huiswerk moeten maken nu, maar ‘k heb last van uitstellingsgedrag en dus ga ik eerst mijn blog schrijven. ’t Kan ook zijn dat ik het al gauw beu word, waardoor het een korte blog zal zijn.
Maar dus het vervolg van de vorige blog.
Het was zaterdag – ondertussen al een week geleden, help de tijd vliegt!! – dus de bedoeling dat we met de buitenlandse studenten en wat japanners op shopping tour zouden gaan. Wij stonden flink te wachten om 1u op de afgesproken plaats. Maar helaas kwamen er geen Japanners opdagen. Eens het al half twee werd liepen daar zo 2 japanners en een buitenlander die wel extreem ostentatief naar ons stonden te kijken. Ik dacht van tiens, misschien weten die meer, laten we die ff achtervolgen. Want die waren op weg naar ergens. Ik volgde die zo van op afstand een beetje, en eens ze mij in de mot kregen deden ze teken naar mij dat ik dichterbij moest komen. Uiteindelijk bleken zij alle 3 members te zijn van de TRY ME-saakuru (studentenkring). Maar hun plan was niet om de shopping tour te doen, maar wel om naar een universiteitsfestival te gaan van een meisjes universiteit in Tokyo. Die andere helft die de shopping tour zouden doen, hadden de dag ervoor een feestje gehad enzo en het was gelijk zo half afgelast. Uiteindelijk kwam die bende (5 jongens) wel opdagen, maar alle buitenlandse studenten waren ondertussen al warm gemaakt voor het festivalletje en niet de shopping tour. Daarom hebben we maar met iedereen de bus en trein genomen richting Tokyo, om daar naar Takadanobaba te gaan. (De plaats waar Ellen trouwens woont). Een 7 tal japanse jongens en een twintigtal buitenlanders schat ik. Blijkbaar waren er die dag geen Japanse meisjes die vrij waren of mee wouden, waardoor we vooral (alleen) met japanse jongens gesocialized hebben. ‘k moet er niet bij vertellen dat het leuk was haha :P
Maar omdat we voorbij het gebouw wandelden waar ik een jaar en 3 maand geleden een japanse language course had gedaan – in takadanobaba – ben ik even naar binnengeglipt en de mevrouw van het office herkende mij nog en wist da ik uit belgie kwam en ze knuffelde mij zelfs!! Mega ongewoon in Japan om mensen te knuffelen  Ze drong er ook op aan om tijdens de week ergens nog es terug te komen omdat dan de leerkrachten er ook zijn, terwijl ze er nu alleen zat.
We vervolgden dan onze weg richting de meisjesuniversiteit, waar er vanalle kraampjes van eten enzo waren, een show, wat dansacten enzomeer. Heel tof sfeertje, lekker eten aan democratische studentenprijzen en véél jongens. Das ook zo logisch he : een meisjesuniversiteit dus op het festival (iets zoals opendeurdag bij ons) komen allemaal jongens en ontstaan veel koppeltjes. Da’s meteen ook de reden waarom er van onze saakuru TRY ME alleen maar jongens mee wouden naar het festival ^^ voor meisjes valt daar immers niet zo veel te zien, tenzij al die jongens die daar komen opdagen ^^ haha
Mijn universiteit heeft ook zo’n 3daags festival, 1-2-3 november. Dan maken we warme banaan met chocolade ofzoiets. En met de winst wordt dan later naar de karaoke gegaan of feestjes georganiseerd.:-)
Anyway, heel tof dagje. Toen we terug naar huis gingen, besloten we met heel de groep te gaan eten en daarna af te zakken naar een karaoke dicht bij onze woonplaats = International House = zal ik vanaf nu afkorten tot Ihouse.
Tot een uur of 12 gezongen, dan naar ons Ihouse teruggekeerd om bij Jef op de kamer naar een film : Densha Otoko te kijken. Ik had die wel gezien maar was alweer wat vergeten hoe die ging dus hebben we hem nog maar eens bekeken. Het was wel knusjes zo met een man of 15 in een mini-kamertje. Met een man of 10 op het bed enzo. Warm enzo maar na een uur of 2 very stinky.
Anyway, uiteindelijk dan gaan slapen, want zondag moesten we er vroeg uit! 3 van de 7 japanners die we de zaterdag hadden leren kennen spelen baseball, de nationale sport in Japan, veel populairder dan voetbal ofzo. Dus gingen we zondagmorgen naar hun wedstrijd gaan kijken op het plein aan de universiteit. Veel gespeeld werd er uiteindelijk niet want er was niet genoeg volk ^^ Ze hebben dan maar wat met de natte vinger gespeeld, zoals het uitkwam. ’s Middags zijn we dan met Kensuke, Nodoka en Yoshiki gaan eten. En na de middag zijn we naar een deftige wedstrijd gaan kijken, die ook daar op de unief was. Maar van een meer professioneel ploegje, waar kensuke en nodoka moesten scheidsrechteren.
Na de wedstrijd zijn we naar huis gegaan, om dan ’s avonds rond 9u terug te verzamelen om naar onsen (warmwaterbronnen) te gaan baden. Dat is zo een heel (verwen)complex met sauna en heel warme, minder warme en koude baden, douches en vanallesvanalles. Ook echt water uit te grond, wat zo heel goed is voor uw huid. Ge krijgt daar zo een babyvelletje van. Aangezien dat open is tot 3u ’s nachts, spraken we om 10u af aan de ingang. Omdat er na 12u geen treinen meer naar huis zijn, besloten Nodoka, Kensuke en ik om met de fiets te gaan. De andere gingen met de trein heen en met de taxi naar huis. Maar fietsen is gezond en het was maar een half uurtje rijden en fietsen is ook de goedkoopste oplossing.
Onsen is jongens en meisjes apart, want iedereen loopt daar poedelnaakt. Toen ze mij vroegen of ik daar al ooit eens naartoe gegaan was en ik moest eerlijk nee bekennen. Ze vroegen dan ook of ik da wel zou aankunnen zo als (enigst) buitenlands meisje volledig naakt……… Maar ik zei ca va’t wel. Er waren uiteindelijjk ook 3 japanse meisjes nog komen opdagen, waardoor we met 4 waren en de jongens ook met een stuk of 4.
Het moment dat ik dan binnenging met die 3 japanse meisjes die ik ook nog nooit ontmoet had (!!!!) kreeg ik toch een beetje last van schaamte. Haha. Het ogenblik da ge u zo moet staan uitkleden en dan naar de douche loopt en uzelf wast is toch een beetje onwennig. Ge krijg 2 handdoekjes, maar het is eigenlijk niet zo de bedoeling da ge die meeneemt. Het hele kleine minihanddoekje wordt wel vaak meegenomen maar niet om uw lichaam te bedekken, wel om nat te maken (koud) en dan op uw hoofd te leggen als ge in een 40 graden warm bad zit…. Maar ik heb het dus toch maar gebruikt om mij te bedekken. Beschaamde wezel als ik ben. Haha. Anyway het was heel fijn, ontspannend enzomeer. Daarna nog wat rond gehangen daar in die lobby zo waar ge iets kunt eten en drinken en dan om 1u ’s nachts met de fiets naar huis.
Maandag was een feestdag, dus niets te doen. Vuilnis gesorteerd, wat gekuist, lang geslapen, the usual daily stuff.
Redelijk vroeg gaan slapen, want dinsdag had ik school. De eerste week moogt ge zo wat naar vanalle vakken gaan om te zien of het level wat past bij uzelf. En dan tegen de volgende week moet je beslissen welke vakken je wilt nemen en dat dan indienen.
Dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag is er dan niet zoveel speciaals meer gebeurd. Gewoon naar school gaan, ’s middags in de shokudo (cafetaria) iets eten voor 2 euro (zowat het Alma-systeem van in belgie, maar goedkoper en lekkerder ^^) en ’s avonds ook op restaurant enzo gaan eten met wat japanners of buitenlandse studenten. Hangt wat af van dag tot dag.
Vrijdag was het ook de hele dag school en ’s avonds was het het Welcome’s party van Try Me. Voor alle buitenlandse studenten en alle members van onze saakuru. Uiteindelijk waren er veel meer japanners dan buitenlanders, ook veel meisjes, een hele toffe groep eigenlijk. Meer details over het feestje en de voorbereidselen en afloop volgen later.
Nu is het tijd om te studeren!!! Huiswerk maken jippiee!!!
Tot de volgende !
Dorien vanuit het nog steeds (lange-mouwen)t-shirten-weer-SAITAMA. (mijn excuses voor schrijffouten en eventuele grammaticale fouten, maar ik gebruik echt zo goed als geen Nederlands hier, en je zou ervan verschieten hoe snel je een taal (zelfs je moedertaal) vergeet!!)

さすが日本。Sasuga nihon. II

2008-10-13T08:00:00.002+02:00

Sasuga nihon betekent
nihon = Japan
en SASUGA betekent zoiets als : clever, adept, good, as one would expect, indeed, truly.
Dus sasuga nihon betekent eigenlijk zoveel als, slim gezien japan, of zoiets als hadden we nu iets anders verwacht van japan. Enzo ^^
Wordt in veel verschillende situaties gebruikt, (zo goed als) alleen positieve.

さすが日本。Sasuga nihon.

2008-10-13T07:57:00.002+02:00

Maandag gingen een paar andere buitenlandse studenten waaronder Benjamin (Australië) en Jaina (Kazachstan) naar het gemeentehuis, en omdat ik nog een bewijsje nodig had om nu al een gsm te kunnen kopen, ben ik maar meegegaan. Ook de overblijvende rompslomp van mijn kamer in orde gedaan hier op de administratie van de dormitory. Er zijn eigenlijk 4 gebouwen, 3 oude en 1 nieuw. En de meeste van ons zitten in het nieuw ^^ Ik ook ^^ :)
In de namiddag is een vriend uit Tokyo naar Saitama afgezakt, om de lucht op “den buiten” op te snuiven. Wat zitten babbelen enzo met de andere buitenlandse studenten, samen iets gaan eten en dan zat maandag er al weer op.
Dinsdag zijn we ’s morgens vertrokken om naar Akihabara te gaan. We gingen eerst naar Ikebukuro’s Big Camera om wat info enzo te vragen. Oorspronkelijk gingen we daar onze gsms kopen, maar dat hebben we dan toch maar niet gedaan. We snapten het nog niet zo goed, het Japanse gsm-systeem is echt wel ingewikkeld!! In Akihabara (ook wel The Electric Town genoemd) hebben we dan nog maals info gevraagd en uiteindelijk na echt 3u vanalles uitleg vragen en overleggen, besloten Jaina en ik om die zwart-rode gsm van AU te kopen. De gsm zelf hebben we 1 yen betaald, waardoor we eigenlijk gewoon elke maand een vast bedrag betalen (als we niet over de limieten gaan tenminste). Met andere woorden een gsm met een 2megapixel fototoestel in, tv, radio, woordenboek japans-engels, engels-japans, japans-japans, en nog zoveel meer snufjes voor 0,007 euro.
Het vast bedrag dat we elke maand betalen is een euro of 15, waar we 30 min mee kunnen bellen en 1000 mailtjes sturen per maand. Internet gebruiken wordt gewoon afgetrokken van de 1000 mailtjes. Het leukste van al, is dat familie gratis naar elkaar belt. Op het eerste zicht, lijkt dat totaal niet van belang, want er is geen familie hier in Japan. Maar omdat Jaina nog maar 19 is, en in Japan dus onvolwassen, kon zij helaas geen gsm kopen. Ik heb effe voor mama gespeeld en haar gsm dus gekocht, waardoor de gsm die zij gebruikt ook op mijn naam staat. Zo worden wij & onze contracten dus automatisch familie, wat ervoor zorgt dat wij 24 op 24 gratis ongelimiteerd naar elkaar kunnen bellen. HOERA! さすが日本！
We hebben dan ook nog wat stekkerconverters enzo gekocht, nu we daar toch in the city of electric stuff waren, eentje gaan drinken terwijl we op onze gsms moesten wachten en dan tegen ’s avonds teruggekeerd naar het platteland. :P Toen we terugkwamen aan het station leek het even of mijn fiets gestolen was, maar dat vonden we al raar want in Japan gebeuren zo’n dingen niet echt vaak. Bleek achteraf dat we moesten betalen voor die fietsenstalling waar wij onze fiets gezet hadden, maar we wisten dat niet en dus worden die fietsen gewoon naar buiten verzet. Thank god ^^
Woensdag gingen Benjamin en ik naar een AU shop in de buurt, om voor hem ook een gsm te kopen. Ik zou die dan ook voor hem kopen, zo wordt hij ook familie en kunnen wij ook gratis ongelimiteerd bellen, maar Japan zou Japan niet zijn moesten ze voor dit misbruik tegen te gaan niet iets gevonden hebben. In Japan zijn er gemiddeld 1 of 2 kinderen per gezin, waardoor de papa 2 gsm kan registreren en de mama ook. Dit komt er dus op neer dat er per persoon maar 2 gsm geregistreerd kunnen worden. Helaas daar ging ons goed plan…
We zijn dan maar teruggekeerd naar de dorm en een beetje zitten uitzoeken over ons vakken die we gaan nemen. En pertoeval kwamen we uit op een site met de wisselkoersen en waren we alletwee in shock toen we de stijging van de Yen tegen over de euro & Australische dollar zagen. In juli was 1 euro nog tegen de 170 yen, en nu rond de 135 !!!! AAAAAAARGH! Papa, nu wordt het nóg duurder om naar Japan te komen. Dju hé! :(
In de namiddag hadden we een infonamiddag over de dorm, wat mag en wat niet mag. Hoeveel we moeten betalen, op basis van wat dat berekend wordt etc etc. Ook de politie kwam eens langs om een woordje te doen over de veiligheid enzo. Het verkeer en fietsen die geregistreerd moeten worden en blabla. We zijn dan maar dadelijk onze fietsen gaan registreren, kregen een plakkertje en hingen het op onze fiets.
’s Avonds besloten Jaina en ik om nog effe af te zakken naar Tokyo en zijn we wat gaan shoppen in 109 in Shibuya. Echt beroemd winkelcentrum met alle nieuwste en laatste trends. Alles in one-size en maar 1 keer voorhanden zodat eigenlijk niemand hetzelfde kan hebben. Helaas is het een one-size gemaakt voor het japanse smalle meisjeslichaam en paste ik nergens in………. Na ons winkelen nog eentje gaan drinken in de HUB. Een English pub die ze in de meeste grote plaatsten hebben. Ze hebben er 1 belgisch bier, maar ‘k ben nu ff vergeten hetwelkste. Daarnaast ook snacks en cocktails en alle andere soorten drank.

Ik denk dat ik donderdag niets speciaals gedaan heb, want ik kan mij totaal niet herinneren dat ik iets meegemaakt heb. Waarschijnlijk lang geslapen, supermarkt bezocht, vakken enzo onderzocht, uurrooster samengesteld, naar die prof van Economie geweest. (echt wel een rare kerel trouwens!!) (ik dacht eerst dat het aan mij lag, maar vrijdag hoorde ik van mijn supervisor dat hij echt wel een beetje een raar persoon is.) En dat is het denk ik. En uiteraard bellen met Jaina en in elkaars kamer rondhangen ^^

Vrijdag was een erg drukke dag. Donderdagavond hadden Jaina en ik besloten om ’s morgens naar de les Japans te gaan. Om eens een idee te krijgen van het niveau. Zo zijn we van 9 tot half 11 en 10u40 tot 12u10 naar eerst Japans schrijven geweest en daarna naar Japans lezen/luisteren. Het niveau was hoog, hoger dan leuven en een heel klein beetje boven mijn niveau, maar daar ik vermoed dat mij dat zal aanzetten tot meer studeren, gaan we het erop wagen. Eens al mijn vakken gekozen zijn, zal ik wel eens een uiteenzetting schrijven over mijn vakken.
Tegen om 12u moest ik dan eigenlijk al terug zijn op mijn dorm, want Magda en ik waren gevraagd om een Grieks meisje rond te leiden. Sophia was ’s morgens gearriveerd in Japan, en gaat hier een maand op de faculteit wetenschappen (een of andere ingenieur doctoraatsgedoe) onderzoek doen. Maar daar zij geen japans studeert en niet tot een of andere groep behoort hier op de unief, werd ons gevraagd om haar rond te leiden enzo. En haar aan wat mensen voor te stellen enzo. Omdat wij toch al zo goed Japans kennen en hier al een week zijn en ook meisjes uit Europa zijn etc etc. Hebben wij die job maar aanvaarD, maar Magda had eigenlijk al andere plannen voor vrijdag en het weekend, dus heb ik de job maar alleen op mij genomen. ‘k Heb er uiteindelijk wel een bedankingsmailtje voor gekregen van die prof en nu zien ze mij graag moeha. Sophia en ik zijn dan ’s middags na mijn les met 2 japanse jongens van haar onderzoekslokaal (2 medestudenten van haar dus) gaan eten in de eetzaal. Een beetje zoals een Alma, maar goedkoper, lekkerder en meer keuze.
Het was de eerste keer dat ik Japanners van de unief ontmoette, dus dat was ook wel fijn voor mezelf. En Sophia is eigenlijk een heel toffe. Dus dat zat allemaal goed mee.
In de namiddag zijn we naar de supermarkt geweest, om zowat de basisbenodigdheden te gaan kopen. Daar Sophia moe was is ze daarna gewoon naar haar kamer gegaan en vroeg gaan slapen.
Ik had dan nog een afspraak met mijn supervisor. Een prof van de faculteit economie die ik altijd en overal mag gaan lastigvallen als ik problemen en/of vragen heb. Very fijn. Ze is niet zo Japans en babbelt veel en is heel vriendelijk en zou alles doen om u te helpen. Zo zien we het graag uiteraard. Aangezien ik een paar dagen ervoor met een andere prof van een Economie-vak was gaan spreken, vertelde ik haar daar ook over enzo. En een urenhalf later was alles min of meer besproken.
Ik kreeg toen juist een mailtje (op mijn gsm) van Kei (japanner die ik ken van in Belgie maar nu 2 weken in Japan is) dat hij in saitama was en of ‘k geen tijd en zin had om iets te gaan eten. Dan ben ‘k dus met het fietsje naar Minamiyono station gegaan en daar de trein genomen naar Omiya. Eentje gedronken en wat bijgepraat en terug naar huis.

Zaterdag……….gingen we (Jaina en ik) samen met Benjamin, Sophia, magda enzomeer op Shopping Tour. De studentenkring voor buitenlandse studenten en internationaal gezinde japanners hadden een plan om ons de buurt te tonen met bus. Het verslag daarvan en het verslag van zondag komt later.
Het is hier nog steeds warm, alhoewel het tegen de avond (vanaf een uur of 8-9) toch wel flink afkoelt en we genoodzaakt zijn om een trui of t-shirt met lange mouwen aan te trekken. Maar jassen en sjaals, winterkleren en botten worden nog niet uit de kast gehaald. I love it!

Dorien

Arrival

2008-10-08T20:10:00.000+02:00

Heyheyhey, hier komt mijn eerste blogpost uit het verre Japan.

Na een lange vlucht ben ik uiteindelijk tóch in Japan geraakt. Eerst van Brussel naar Frankfurt, maar door het slechte weer in Frankfurt had ons vliegtuig vertraging. Toen we uiteindelijk al anderhalf uur in het vliegtuig zaten te wachten, deelde “…here is your captain speaking…” ons mede dat we weldra zouden vertrekken. Snel rekende ik uit wanneer we zouden aankomen in Frankfurt, en helaas, we zouden zowiezo niet op tijd zijn voor ons vlucht naar Nartita. Een paar oudere mensen werden histerisch, begonnen op zetels te kloppen en personeel uit te kafferen, terwijl zij toch helemaal niets kunnen doen aan het weer… Het probleem was uiteindelijk gewoon wateroverlast, waardoor er niet veilig geland kan worden… Persoonlijk heb ik dan ook liever dat we nog wat wachten met vertrekken… : -)
Toen we dan eindelijk vertrokken, kwamen we min of meer in een rollercoaster terecht. We moesten door al die dikke regenwolken en dat hebben we geweten. Kriebels in de buik, van links naar rechts, van boven naar onder, we werden volledig door elkaar geschud. De mensen die toen voor de 1ste keer in het vliegtuig zaten, zullen wellicht gedacht hebben, ik neem nooit meer het vliegtuig!
Ikzelf was ook wel een tikkeltje bang en wou echt zo snel mogelijk op de grond staan.
Na veel vijven en zessen, zijn we dus uiteindelijk heelhuids in Frankfurt geraakt. Maar helaas, onze vlucht naar Tokyo was juist vertrokken… Mijn eerste keer “vliegtuig gemist” was een feit. Ik kan u zeggen, het is balen!
We hebben wel nogal snel (3u aanschuiven) een andere verbinding gekregen via Amsterdam naar Tokyo. Ook vlucht van Frankfurt naar Amsterdam was geentje van de poes. Het heeft echt verbazend veel weg van een rollercoaster. Alleen voel je je niet zo veilig als in een rollercoaster.
Maar bon, we hebben het overleefd.
Ondertussen moest ik mijn unief op de hoogte zien te brengen dat ze niet op mij moesten wachten die ochtend, want ik zou pas in de late namiddag aankomen in Japan. Ik vroeg wel of er geen ander slachtoffer zou zijn om mij te komen ophalen.
Ondertussen bleek dat mijn ticket samengeboekt was met dat van iemand anders, een 34 jarige Belg die architectuur gestudeerd heeft, en ook die beurs gewonnen had om een jaar in Tokyo architectuur te gaan doctoreren/verder studeren. Klein detail, aan Todai. De universiteit van Tokyo. (mensen die niet weten wat dit wilt zeggen : Todai is de hoogste universiteit van Japan, waar iedereen naartoe wil maar niet naartoe kan, wegens ofwel te moeilijk ingangsexamen ofwel te hoog inschrijvingsgeld ^^). Vervolgens zat ik dus 12u naast een Todai student. Die moeten we te vriend houden ^^
Hij is trouwens van Sint-Truiden liz!!!!  Schattig, niet? 

12u later kwam ik dan aan in Tokyo, waar het heel mooi weer was, geen last van turbulentie dus. Eens een voet aan de grond ging alles nogal traag omdat het echt druk was. Omdat de vlucht van Amsterdam naar Tokyo met JAL (Japan Airlines) was, kwamen we niet in terminal 1 maar 2 aan. Moesten we nog met het treintje naar 1, paspoortcontrole, bagage en dan het grote moment, komen we daar in de aankomstlobby. En JAWEL! Er stond iemand met een bordje Saitama University. Ik word nog steeds blij als ik er aan denk. Jeej 
We hebben dan samen de bus genomen naar het station van Omiya, de hoofstad van de provincie Saitama. Daar een taxi naar de universiteit (op kosten van de universiteit). Een sleutel gekregen en daar stond ik dan in mijn nieuwe thuis voor een jaartje. Een mini-appartementje, dat aan alle noden voldoet. Achtereenvolgens zag ik een inkomhalletje, een schoenenkastje, een grote spiegel, een kookfornuis met 2 platen, een gigantische (maar dan ook gigantische) sink, een frigo & een diepvries, kastjes, kastjes, een oven, een broodrooster, een deur. Achter die deur een wc, een lavabo, een bad, een douche. Dan verder nog een tafeltje, een bureau, een tweedeursgrote kast en een bed. Airco, een terras.
Wat moet een mens meer hebben?? 
Aangezien ik op de 6e verdieping zit, heb ik een prachtig uitzicht over Saitama. Het enige spijtige aan de zaak was dat ik zo laat in Japan was aangekomen, waardoor het bureau waar alles geregeld wordt al gesloten was. Uiteindelijk ben ik dan nog naar de dichtstbijzijnde supermarkt gehold om wcpapier en wat drank te kopen. Ondertussen ook al kennisgemaakt met mijn Chinese buur en haar 3 Chinese vrienden die toch allemaal very vloeiend Japans spreken.
Er lag ook een briefje klaar voor mij van Shibuya Sensei (professor Shibuya), waarop stond dat ik de volgende ochtend om half 10 beneden moest staan omdat we al direct naar het stadhuis zouden gaan voor onze Alien Registration in orde te brengen. In tegenstelling tot alles wat ik al gehoord had over Japanse administratie, was het een fluitje van een cent en op minder dan een kwartier was alles in orde. We vroegen meteen ook een bewijsje dat ze er mee bezig zijn, zou kunnen we ons toch al een fiets en gsm kopen. Onze Alien Registration Card krijgen we pas ergens eind deze maand.
Ondertussen had ik ook al kennis gemaakt met Magda, een Pools meisje die ook aan de faculteit Economie zit, zij was mee toen we naar het stadhuis gingen.
Ik hoorde toen ook van Magda dat ze de andere beursstudenten van Japanse Ambassades over de hele wereld al ontmoet had, en dat we in de namiddag een test hadden, om ons Japans niveau te bepalen. Dat viel van moeilijkheidsgraad nog erg tegen. We zitten dus in een klasje met 8 denk ik, die allemaal ongeveer hetzelfde niveau van Japans hebben. De een spreekt het al wat beter dan de ander, maar de kennis van grammatica en woordenschat is ongeveer hetzelfde. (Behalve de karakter-kennis, want Chinezen hebben een oneerlijke voorsprong! Aargh!)
We zijn dan met ons klein groepje naar de winkel geweest, een fiets gaan kopen en wat eten en drinken. Ook samen al iets gaan eten.

Ondertussen was het dan al zaterdag en ben ik samen met Jasmijn en haar saakuru IFL (international friendly lunch, een groep/studentenkring die ’s middags samen eten en ook andere tripjes doen; bestaande uit buitenlandse studenten en Japanse studenten.)
Ze zijn eerst naar het Edo-Tokyo museum geweest, maar omdat ik dat al gezien heb vorig jaar (en de hoofdreden : omdat ik mij overslapen had) ben ik niet meegeweest. Ik ben dan tegen iets na de middag naar daar gegaan, heb meegegeten om dan naar Asakusa te gaan. Het Tokyo van vroeger. Met een tempel en vele kleine winkeltjes waar je allemaal typisch Japanse traditionele (kleren, eten, schoenen, sleutelhangertjes enzomeer) dingen kan kopen. Het was hartstikke heet (tegen de 30 graden) waardoor we meer neergezeten hebben dan rondgelopen. Maar ik had Asakusa ook al gezien, dus dat was niet zo erg. Toch ook een paar mooie foto’s getrokken, onder andere van de 5 verdiepingen-hoge pagode.
’s Avonds was het plan om eens naar een club te gaan. Het oorspronkelijke plan ( dat we uiteindelijk niet hebben uitgevoerd) was een Gay-Club in Ikebukuro, omdat daar geen inkom te betalen is & het is veiliger voor meisjes ^^. Maar blijkbaar was het 25 jarig bestaan ofzo, waardoor er wel inkom te betalen was en we hadden zo al een paar mannen in vrouwenkleren gezien, waardoor we het toch beter vonden om naar ergens anders te gaan. Zo zijn we uiteindelijk in Roppongi beland, dé uitgaansbuurt van heel Tokyo, de club waar we uiteindelijk heen gingen was ook gratis inkom, maar wel redelijk dure drank en je moet iets vast hebben om te drinken, anders word je buitengegooid… De truc is dan om een flesje bier te kopen en dat de hele avond vast te houden, ook al is het leeg.
We waren uiteindelijk met 5 meisjes en 3 jongens in die Club geraakt, was eigenlijk betekent dat er 2 jongens te kort waren. Je moet u echt zo een club eens proberen voorstellen… Men staat zo dicht op elkaar da ge uiteindelijk niet eens kunt dansen/bewegen. Het enige wat gebeurt, is tegen een ander persoon geplakt staan, wat over en weer bewegen, en handen over uw lichaam voelen van mannen rondom u…. Normaal gezien als ge daar samen met een man zijt, dan laten de andere mannen u met rust, omdat ge al een man hebt. Maar bij ons was dat niet het geval, op een bepaald moment stond Akifumi met 3 meisjes (een Franse, een Japanse & ik) rond zich, en toen de andere Japanse & buitenlandse mannen dat zagen, kwamen ze op ons af natuurlijk. Uiteindelijk hadden we er genoeg van en zijn we ons wat gaan neerzetten. Vanaf dan zijn er een paar met 2 gaan dansen enzo, want de meisjes onder ons vonden die aantastelijke mannelijke handen niet zo tof… Tegen een uur of 4 zijn we dan een koffie’tje gaan drinken en sommigen onder ons hebben toen ook al ontbijt gegeten. Dan met een van de eerste treinen huiswaarts (zit echt vol met slapende mensen die de nacht doorgebracht hebben in Tokyo en dan de volgende morgen naar huis terugkeren), fietsje genomen, naar huis gereden en gaan slapen. Het was een leuk dagje, voor herhaling vatbaar, maar de volgende keer liefst een wat minder drukke club en wat meer jongens.
De zondag heb ik dan tot in de namiddag slapend doorgebracht, eens gebeld met het thuisfront en verder nog wat inkopen gaan doen in de supermarkt (die veel meer heeft dan alleen maar supermarktgerief, maar ik weet niet hoe ik het anders moet noemen).
Het verslag van deze week volgt later………
Warme groentjes uit Japan….

Dorien

Ps, toen het vandaag regende, zo van die miezerige motregen, voelde ik mij precies in België ^^ afschuwelijk! :-)

तैफूं.

2008-09-20T15:19:00.013+02:00

Ondertussen is er al weer een week en een dag voorbij zonder een update. Het is ook druk geweest, heb veel gezien, gedaan.
Mijn weekverloop begint bij het eindigen van het vorige. Ik was op weg naar Chigasaki, in de provincie Kanagawa. Ligt nog verder van Tokyo dan Yokohama. Alles samen ongeveer een urenhalf van Tokyo-stad. Maar al bij al dus nog niet zo ver (in Japan-termen toch niet).
De mama van Momoko (Kazumi) wachtte mij op in het station. Samen met de auto naar huis gegaan, mijn gerief daar gezet, een douche genomen, iets gegeten, effe op't gemak gezeten voor ik terug vertrok naar mijn volgende stop. Nu ik daar dan toch was, heb ik op Momoko gewacht die heel blij was mij te zien. Maar schijnbaar verstaat ze wel nog al het Nederlands als ze het hoort van mij, maar ze kan het niet zelf meer spreken... Ze is heel verlegen geworden en is bang om fouten te maken in het Nederlands dus spreekt ze het niet meer... Misschien met de tijd...
's Avonds ben ik dan richting Uenohara gegaan, om nog eens een goeie dag te zeggen tegen Tatsuya & zijn ouders & broer. Lekker gegeten ook (een constante in mijn Japanse avonturen). De volgende dag 's morgens vroeg vertrokken,

in Shinjuku afgesproken met Jasmijn, 4u in Tokyu Hands rondgehangen (een té leuke winkel), onigiri (rijstballetjes, heel goedkoop, lekker & maagvullend) gegeten, om dan Roppongi te verkennen. Bekend voor zijn Roppongi Hills gebouw

dat 53 verdiepingen hoog is en op de bovenste verdieping een aquarium heeft met verschillende soorten vissen. (Wel geen dolfijnen of haaien enzo, helaas.)

's Avonds heb ik in Shinjuku de bus naar Nagoya genomen. Daar om 6u 's morgens aangekomen, wat rondgehuppeld en om 8u Miki ontmoet. Een koffie'tje gedronken want het was nog vroeg en dan naar het kasteel van Nagoya geweest.

Het is het eerste kasteel in Japan dat ik zag, dus ik vond het wel de moeite waard. Ook omdat er vanbinnen een soort museum was over de geschiedenis van Japan en wat dit kasteel & Nagoya daar mee te zien heeft. Ik heb dat allemaal geleerd bij Vande Walle in het 1e en 2e jaar, dus ik zou het allemaal moeten weten... Maar het is toch leuk omdat nu in het echt te zien. Geeft direct veel meer betekenis aan alle theorie...
Maar dus,　's middags lekker gegeten, nog naar een tempel gaan zien,

wat rondgewandeld en dan 's avonds naar Miki's thuis gegaan. Eerst samen met de mama, broer, zus en vriendin van de zus taart, thee, sushi gegeten en daarna naar het huis van de oma

gegaan (trouwens een gigantische villa!! niet in Japan termen, maar zelfs Belgie termen. 3 badkamers, 4 Japanse kamers, 2 keukens, nog 8 andere kamers, 2 lievingen, 3 tv's,....... echt decadent... En terwijl normale Japanse huisen geen of maximum 1 parkeerplaats hebben, had deze villa er 4. Ook een binnentuintje en een grote buitentuin.) Helaas was ik te sprakeloos en verlegen (jawel!!) om het vast te leggen op de gevoelige plaat. Een paar wazige foto's uit de auto maar die zeggen eigenlijk niet zoveel. Helaas!

Nog tot laat vrouwen-gesprekken gevoerd en de volgende ochtend lekker ontbijt. Dan tegen de middag hebben we Jonathan, een Belg die in Nagoya werkt, ontmoet. Jonathan is juist afgestudeerd : Japanologie op de KUL. Miki kende die ook toevallig (via Internet), zonder te weten dat Jonathan en ik elkaar ook kennen.
Lekkere ramen (noedels) gegeten, wat rondgewandeld alweer (windowshopping) en dan om kwart na 4 heb ik de bus terug naar Tokyo genomen. Met de bus via de autosnelweg door de bergen, langs Uenohara terug naar Tokyo. Helaas was er 20km file op de autostrade, die ervoor zorgde dat de bus om 2u 's nachts ongeveer in Shinjuku zou arriveren, which means geen treinen meer. Ik ben dan samen met wat andere busgangers, vroeger uitgestapt, nog een trein kunnen nemen naar een groot station om dan in een hotel te blijven overnachten. De volgende dag gewoon wat door Tokyo gehost, tegen de namiddag naar Chigasaki teruggekeerd en heerlijk gegeten.
De dagen die erop volgenden heb ik doorgebracht afwisselend lui thuis

en op stap met de familie.

Een paar keer naar Tokyo "afgereisd" om met Jasmijn ofzo te gaan eten, eens naar de zee gefietst (van hier ongeveer een 10 minuutjes en bij 35 graden is zee echt wel verfrissend!!),

gewinkeld uiteraard (ook een terugkerende constante in mijn Japan-leven) en verder vandaag naar het grootste Oceanarium van Japan in Yokohama.

Er waren veel vissen, kleine & grote, eenden, kikkers, slangen, schildpadden, haaien, vieze platvissen, mooie witte dolfijnen, gewone dolfijnen, een zeekoe, een bever, vele zeehonden, walvisjes, pinguins, ijsberen, .......

De witte dolfijnen, gewone grijze dolfijnen, zeekoe, zeehonden, pinguins en walvissen verzorgden een mooie ongeziene adembenemende show. Het was echt zodanis de moeite waard dat we het twee keer gezien hebben!!

(We hebben ook ontdekt da ge voor 60 euro 75 minuten met de dolfijnen kunt zwemmen!!!)(Het is dus ons plan om dit in oktober ergens te doen!)(Mijn kinderdroom!!JEEJ!)
Verder zitten mijn 2 weken in Japan er bijna op. Morgen gaan we misschien nog naar de 13,35m hoge Boeddha in Kamakura.
Verder inpakken en vliegtuig nemen, zo sta ik maandagavond alweer op Belgische bodem!
Groetjes!!

2008-09-12T05:07:00.003+02:00

Hey hey, hier is eindelijk de eerste update. Mijn twee dagjes in Ikebukuro (district in Tokyo) zit er alweer op. Nu bevind ik mij in de buurt van Yokohama, bij de familie van Momoko, mijn leerlingske :)
De vlucht was afgrijselijk. Ik heb totaal niet kunnen slapen, en dus leek de vlucht eindeloos te duren. Rusland is echt te groot. Het overstappen in Wenen daarentegen is wel vlotjes verlopen. Jasmijn en ik waren een van de weinige buitenlanders tussen menig Japanner. Zo konden we al wat in de Japan-sfeer komen..
In Japan was het zoals verwacht flink warm (heet) en dus hebben we ons algauw omgekleed in de wc's. Ticketjes gekocht voor onze bus naar Ikebukuro en wat noodzakelijke telefoontjes gepleegd. Daarnaast heb ik ook een gsm gehuurd. Zo kan ik de komende 2 weken iedereen bereiken, moest een afspraak mislukken. Daar stations groot zijn, en het makkelijk is elkaar te mislopen, vond ik het toch maar beter om er eentje te huren. Het valt ook niet zo duur uit.
Dan op de bus, naar Ikebukuro, Jasmijn is dan vertrokken naar haar dorm (kot) met iemand van haar unief die haar kwam halen. En ik ben samen met Tatsuya naar mijn hotel geweest, mijn valies afgezet en dan tegen de avond met ons drietjes sushi gaan eten. We hebben ons volledig laten gaan! 回転寿司は最高！！ 's Avonds naar mijn hotel teruggekeerd en goed geslapen om de volgende ochtend samen met Jasmijn mee te wandelen tot aan haar unief. De eerste dagen in Japan zijn altijd zowiezo wat onwennig. Het was er wel fijn precies, maar ik mocht (helaas) niet binnen, dus ben ik op mijn eentje wat gaan windowshoppen. Omdat ik niets speciaals te doen had gisteren, vond ik het een goed idee om al eens tot in Saitama te gaan, om te zien waar mijn universiteit zich bevindt en hoe het er allemaal uitziet enzo.
Mijn universiteit bevindt zich (naar Japanse normen) op den buiten, met veel groen en ook hier en daar een rijstveldje (foto's volgen later). Mijn dormitory zag er wel nogal oud enzo uit, maar ja... Het is heel goedkoop dus ja... Het is het een of het ander hé. En ik heb liever wat geld over om wat rond te reizen en mij te amuseren!
Het is wel ver van het station dus ik zal ofwel de bus moeten nemen ofwel een fietsje huren of kopen. Maar ik zie het wel zitten!
Gisterenavond ben ik dan met Jasmijn en haar saakuru(=kring)(zeg saakuru luidop en hoor het woord cirkel erin..) (een soort groepje van mensen met de zelfde interesse die van tijd tot tijd samenkomen. Een beetje zoals de studentenkring bij ons, maar dan niet gebaseerd op studie, maar op interesse. Dit kan zowel sport als muziek als studie zijn.) mee gaan bowlen, wat echt mega wijs was. Het is dus yappari(=dus) onmogelijk om 15 verschillende Japanse meisjes en jongens namen op een avond te onthouden... Het is echt niet te doen. Als je dan denkt dat je ze uiteindelijk weet, ben je 2 minuten later terug mis... Gelukkig kunnen zij onze Westerse namen ook niet onthouden en kunnen ze ons dus niets verwijten :P.
Daarna zijn we in groepjes opgesplits om te gaan eten. Wij zijn uiteindelijk met een groepje van 7 naar de kombini コンビニ　geweest. (winkels die open zijn op het ogenblik dat je ze nodig hebt, maw op bijna elk mogelijk tijdstip van de dag/week/maand :) ).
Je kan daar zo van die voorbereide sushi's of andere gerechtjes kopen, die ter plaatse opgewarmd worden en dus een perfect avondmaal zijn om opgegeten te worden in het park. Nadat de andere groepjes gedaan hadden met eten, zijn ze ook naar dat park komen verzamelen en hebben we daar tot een uur of half 12 zitten socializen, totdat de meeste hun shuuden 終電　moesten halen. Shuuden is Japans voor laatste trein. Afhankelijk van de plaats waar ze nog naartoe moeten, is die rond 12 of half 1. Mijn hotel was daar heel dicht in de buurt en dus had ik geluk en kon ik naar huis gaan wanneer ik wou.
Helaas hadden Akifumi 朗文　en Takaaki　貴明 (Aki en Taka dus)(twee jongens voor de mensen onder ons die niet weten welk geslacht Japanse namen bezitten) hun shuuden gemist! En dus zat er niets anders op dan de nacht door te brengen ergens in Ikebukuro om rond 4-5u de eerste trein naar huis te nemen. Ik heb dan maar mijn goed hart getoond en we zijn samen gaan karaoken. :P Van een uur of 1 tot 5. Met het gevolg dat mijn stem nu (zo goed als) ontbreekt. Waarom zolang, wel, je betaalt een vast speciaal laag bedrag per persoon om van 1 tot 5 zoveel als je wilt te zingen & drinken. In ons geval was dat 850 yen, dus omgekerend 4 euro. Daar kunt ge toch geen nee tegen zeggen hé... Haha :O Dit was dus mijn eerste echte uitgaan in Tokyo. Geen woorden voor. Te geweldig. :) (zeker als je weet hoe graag ik wel niet zing!!)
Dan hebben de twee jongens mij aan mijn hotel afgezet (Japanse jongens vinden het ongehoord dat meisjes alleen naar huis wandelen wegens gevaarlijk (totaal niet gevaarlijk maar bon, ik laat ze doen, ik loop immers ook liever met 3 dan alleen, zeker als de kans op verdwalen er wel inzit :D)) en ben ik gaan slapen.
Deze morgen dan rond 10u opgestaan, mijn boeltje gepakt en met de trein via Ikebukuro-Shinjuku-Ebisu-Yokohama naar Chigasaki, waar de mama van Momoko mij opwachtte aan het station. Met de valies was deze reis een hele onderneming!!
Aangezien het hier nog wat meer naar het Zuiden is en 10min van de zee, is het hier echt hartstikke heet!! Echt gewoon niet te doen. Deze hitte kunnen wij ons in België echt niet voorstellen. Maar ik hou van het zonnetje dus ca va wel. Alhoewel ik aan het smelten was in mijn jeans!!
Nu zit ik hier dus in een fris huis, met mijn eigen laptop, fris fruit & drank, heel lieve mama,... Echt alles dus wat ik nodig heb. Ik krijg een sleutel en ik mag binnen en buiten zoals ik wil, echt gewoon zoals mama-hotel. :P
Ik heb dan ook gezegd dat ze haar niet moet inhouden en mij van tijd tot tijd commanderen om werkjes op te knappen zoals helpen met het eten en de was ophangen ofzo. Anyway, over een uurtje komt hanako en over 2uurtjes komt Momoko thuis!! Tanoshimi da!! (betekent zoveel als : ik kijk er naar uit!) Ze weten immers niet dat ik hier nu al ff ben :)

Tot zover mijn epistel.
Dorien

Japan 9 - 22 september 2008

2008-09-02T22:38:00.007+02:00

Dag trouwe bloglezers (die er waarschijnlijk niet zijn).
Hier nog eens een update van mijn toekomst plannen voor de komende 12 à 13 maanden. Ten eerste op 9 september vertrek ik via Wenen naar Japan, Tokyo. Om daar twee weken te zijn en wat rond te trekken. Op 22 september kom ik dan al terug naar België.
De tweede keer vertrek ik op 1 oktober via Frankfurt naar Tokyo. Dan blijf ik daar een volledig jaar. Met de monbushō beurs ga ik tijdens dat jaar zoveel mogelijk van Japan proberen zien, en eventueel ook een deel van Azië. Als mijn budget en planning dat toelaat. Maar dat eerste mag niet echt een probleem zijn aangezien ik lucky ben en die monbushō beurs heb. Daarnaast ga ik proberen om op mijn jaar aan Saitama daigaku zoveel mogelijk Japanse (Economische) termen bij te leren en mijn algemene 漢字　kanji karakter kennis op te poetsen.
De monbushō beurs, is een beurs van het Ministerie van Onderwijs in Japan. Die je kan winnen door in Maart aan een wedstrijd (schriftelijke en mondelinge test) mee te doen aan de Japanse Ambassade in België. Normaal krijgt elk jaar 1 persoon die. Uitzonderlijk dit jaar zijn we met twee. G. (ik kort namen af omwille van privé redenen) gaat een jaar naar Sophia University (上智大学 jōchi daigaku) en vertrok al op 1 september. Ik ga naar Saitama University (埼玉大学 saitama daigaku) en vertrek dus op 1 oktober. In Japan beginnen niet alle universiteiten op dezelfde dag aan een nieuw semester, vandaar het verschil.
We kunnen onze vertrek en terugkomst data ook niet zelf kiezen, daar het vliegtuigticket in onze beurs zit en we die opgestuurd krijgen vanuit Japan.
Nu in september ga ik 2 weken een beetje rondtrekken. Eerst een beetje in Tokyo hangen om met J. (die voor het eerst naar Japan gaat) Japan (meer bepaald Tokyo) te verkennen. Aangifte doen enzo. Onze いわゆる zogenaamde Alien registration (外国人登録 gaikokujin tōroku) in orde maken, eventueel bankrekening maken, gsm kopen,..... Of gewoon al voor het eerst wijs geraken in Ikebukurō enzo om onze juiste treinen te nemen. Het Japanse metro- en treinennetwerk is niet voor niets één van de drukste (misschien wel het drukste) ter wereld.
Daarna ga ik via Uenohara langs Yokohama naar Nagoya. Om dan vanuit Nagoya via Kamakura en Yokohama terug te keren naar Narita. (Narita is de plaats van de luchthaven ongeveer zo'n 65km ten Oosten van Tokyo.) Zo heb ik toch op de 東海道 tōkaidō letterlijk Oosterlijke Zeeroute de belangrijkste plaatsjes gezien. Wie weet zijn er nog dorpjes of kleine stadjes waar ik halt hou. Maar dat zie ik dan wel.
(zie afbeeldingen voor een idee van de Tōkaidō)

Mensen met suggesties zijn altijd welkom !! Aangezien ik misschien zo wat ga reizen van her naar der, ga ik mijn laptop niet meenemen en zijn updates en mailchecks zeldzaam.

では deha (spreek uit als dewa) alle
またね mata ne tot de volgende

ドリーン dorien Dorien

PS: vanaf nu ga ik Japanse woorden/termen eerst in het Japans schrijven, ernaast de uitspraak in cursief en daarnaast de vertaling. Woorden die één keer vertaald werden, kunnen later wel nog terugkomen zonder opnieuw de vertaling ernaast. Aandachtig lezen is dus de boodschap. Haha. =)

ＪＡＰＡＮ！！！！！！

2008-02-06T15:55:00.001+01:00

de rubick's cube 5x5 !!!!

kumi en haar vriendje die bijna gaan trouwen. (papa, herken je ze???)

machinami een rij mooi -vooral hoog- gebouwen...

de tokyo tower met de moooooie blauwe lucht... ook al is het hier winter en sneeuwt het (kijk naar de volgende foto : een stukje groen dicht bij het keizerlijk paleis), de lucht blijft mooi blauw...

het sneeuwt dus lekker.. fijne boel.. toch sneeuw gehad deez jaar hihi

en als laatste de dunste of bijna dunste gsm. we hebben er effe een mini kaartenhuisje mee gebouwd. grappige boel. en da kost dus twee keer niets he. daar zit tv en al gratis in, een fototoestel met 3mega pixels...achach sjieke dinges !!

Tot zover dit (halve) verslag. Maar geen tijd, zin, etc om uitgebreidere verhalen te doen, wegens betere dingen te doen.. (logisch...)

Tot de volgende !
Drien

後１０日・Nog 10 dagen・Still 10 days.

2008-01-23T22:53:00.000+01:00

Het is genaderd tot 10 dagen. Over 10 dagen stap ik nu ongeveer de trein op naar Charles De Gaulle. Mijn vliegschema ziet er als volgt uit :
HEEN

Air France Flight 7182
03 February 2008
FROM : Midi Railway Station, Brussels Belgium 07:32
TO : Charles De Gaulle Intl Arpt, Paris France 08:46

Air France Flight 272
03 February 2008
FROM: Charles De Gaulle Intl Arpt, Paris France 10:30
TO: Narita, Tokyo Japan 06:50 (Next day = 04 February 2008)

EN (JAMMERGENOEG) TERUG

Air France Flight 275
17 February 2008
FROM: Narita, Tokyo Japan 12:45
TO: Charles De Gaulle Intl Arpt, Paris France 17:30

Air France Flight 7187
17 February 2008
FROM: Charles De Gaulle Intl Arpt, Paris France 18:48
TO: Midi Railway Station, Brussels Belgium 20:03

Het zullen twee korte weekjes zijn, maar hopelijk heel fijn en intens. Véél erger dan ik gedacht had, is elkaar 6 maand niet zien echt zwaar. Mentaal vooral. Ge kunt wel babbelen via internet (msn en skype), met webcam en ge hoort elkaars stem, dus het enige wat je niet kan is elkaar aanraken. Maar zo na een tijdje begint dat ongelooflijk hard te wegen.
Het fijne aan de twee weken is, dat mijn verjaardag, valentijn én 7maand samen allemaal juist in deze twee weken ligt. Het wordt (hopelijk) heel fijn en romantisch :-)
We gaan al zeker op weekend naar Nikko. Dat is een mausoleum voor de in 1616 overleden Shogun Tokugawa Ieyasu. Nikko 日光　ligt redelijk wat ten Noorden van Tokio en is ongeveer een kleine 3uur rijden. Mooie parken, waterval, warmwaterbronnen, tempels, bouwwerken met goud en zilver, rust, ... alles wa ne mens moe hebben om te genieten na een zware 6 maand met 2 nog mogelijk zwaardere examenperiodes.
Maar het is waarschijnlijk zo saai, want op voorhand vertellen over dingen dat er pas later gaan gebeuren is voor niemand interessant. Bij deze laat ik het hier dus bij, maar kon zeker nog eens terugchecken vanaf de 4e!
Ik beloof geregeld foto's up te loaden en wat tekst te schrijven. Voor authentieke verhalen zal je mijzelf eens moeten reserveren na de 18e!

Aan alle studenten, nog véél succes met het blokken. Het einde is in zicht!

Dorien

Nog 30 dagen !

2008-01-03T09:46:00.000+01:00

Na wat familiefeestjes met veel eten en drank, is het terug tijd voor de studies. Uitgezonderd vandaag krijg ik eerst nog bezoek van een Japanse meisje/vrouw die getrouwd (of op zijn minst toch samen woont) is met een Overmerenaar! Zij (en misschien zij twee) komt straks eventjes langs om een klapje te doen. Ik heb haar nog nooit gezien, maar ik hou van Japanners, en Japanners appreciëren Japans-sprekende-buitenlanders dus veel kan er niet mis gaan.
Daarna is het weer studeren geblazen. Nog 15dagen voor mijn eerste examen, dat is nog heel wat :-) Mijn blok is nog niet half weg dus nog geen reden tot 緊張 kinchō zenuwen.
Dat het maar gauw dichterbij komt, ik kan al niet wachten om terug in Japan te zijn... Vooral omdat ik toen ik in Japan vertrok in juli, niet gedacht had er zo snel terug te zijn :-)

Ik ga gauw thee gaan zetten voor mijn bezoekvolk arriveert.
Aan de studenten, studeer ze nog!

Dorien

Lang geleden...

2007-11-17T17:23:00.001+01:00

...dus tijd om deze blog nog eens op te daten, alhoewel ik niet weet of er iemand dit nog leest.
Ondertussen zijn we al voorbij half november, de examens van het eerste semester komen dichterbij, augustus 2008 ook, en daarnaast is het al 3 en een halve maand geleden dat ik Japan verliet. Ik mis Tatsuya nog steeds even hard, verdriet slijt duidelijk niet. We proberen heel regelmatig te skypen en tussendoor wordt er nog wat afgechat, maar het blijft zwaar en ik zou zelfs zeggen soms ondraaglijk. Alleen mensen die ook zo'n enkyoriren'ai 遠距離恋愛　''langeafstandsrelatie'' hebben, snappen wat ik bedoel.
Maar wekelijks een paar uurtjes werken, veel dingetjes doen met (Japanse) vrienden en daarnaast nog naar de lessen gaan, studeren en Jemoo, zorgt ervoor dat de dagen treffelijk vol zitten en de tijd dus sneller gaat. Niet te min is het nog steeds ongelooflijk lang. Gerekend tot 1 augustus, is het nog 257 dagen. Maar het is toch al met meer dan 100 dagen geminderd, dus kop op ! We blijven positief...

Mijn bachelorpaper gaat over De invloed van muziek op de Okinawaanse identiteit. En als onderzoeksvraag zal het zoiets worden als Heeft muziek invloed gehad? En zo ja, welke? Ik moet nog wat verder opzoeken, dan het gaan bespreken met Vande Walle, mijn promoter. En dan zien we wel weer.

Ook is er nog ander nieuws, over de beurzen voor volgend jaar. Er werd ons duidelijk gezegd dat de 3e bachelors die nog niet een jaar in Japan gezeten hebben, zowiezo voorrang krijgen op de 2e jaars, en aangezien we eigenlijk maar met 3 volledig in het 3e jaar zitten, waarvan er één iemand niet wil gaan, zijn Ellen en ik er vrij zeker van vanaf september in Japan te zitten voor (minstens) een jaartje. Ik moet natuurlijk niet zeggen hoe hard ik daar zal naar uitkijken, dat spreekt voor zich denk ik ^^

We gaan ons nu terug over ons boeken buigen, want door het (privé-)lesgeven en het skypen en msn'en met Tatsuya schiet er niet zoveel tijd meer over.

Tot later voor een volgende update !

Dorien

Ter informatie, we waren gisteren 4 maand samen, jeeej ! ^^

1 maand later

2007-09-14T00:47:00.000+02:00

We zijn al een maand verder. Met 2e bachelor op zak, want ik ben -jawel- geslaagd! En zit nu dus officieel in 3e bachelor. Alhoewel ik het nog niet zo hard besef, is het toch een fijn gevoel!
Dat ik volgend jaar dus terug naar Japan ga, staat al bijna honderd percent vast. Daar ik geslaagd ben en een vakantiejobke aant doen ben. Flink sparen en dan zitten we in juli 2008 alweer op de vlieger richting het land van de opgaande zon.
Wat meer over mijn "jobke", ik werk op de luchthaven in een elektronica winkel in Terminal B. Aan gate B11. Zo moet ik elke dag met mijn badge door de douane controle en handbagagecontrole. En iedere keer piept dat ding ;-)
Maar bon, we gaan slapen, morgen terug werken. Hopelijk is de volgende maand en de daaropvolgende en die daaropvolgend etc etc...snel voorbij. (Met andere woorden, hopelijk is het jaar gauw om....)

Ik mis Japan...

2007-08-14T23:21:00.000+02:00

Ik wil terug naar Japan...EN SNEL!
...nog 335dagen ongeveer...
(ik plan op ten laatste 16 juli terug in Japan te zijn)
Maar nu...studeren!! Of ik kan niet gaan volgend jaar °snif°

Kaeritai - heimwee

2007-08-07T22:11:00.000+02:00

Een maand daar heeft -meer dan ik verwachtte- mijn toekomst bepaald. Nu ik erop terugkijk, was het de beste maand van mijn leven met veel nieuwe ervaringen en nieuwe mensen. Ik ben nu al een dikke week terug in België en het went wel, maar toch heb ik heimwee. Restaurant-visites en het lekker Japans eten, mijn geklungel met de stokjes, de overvolle treinen, de Japanse taal, de leuke winkeltjes,... Ik kan niet wachten om het allemaal terug rond mij te hebben. Ik mis Japan nu meer dan ik Begië miste toen ik in Japan was... Mijn hart ligt dus duidelijk aan de andere kant van de wereldbol.
Maar ik weet wat mij te doen staat, goed blokken voor mijn tweede zit, zien dat ik slaag en in between veel geld sparen. Dat zijn zo wat de enigste twee voorwaarden, geslaagd zijn en geld hebben, om volgende zomer terug te gaan naar het land van de opgaande zon.
Het is wel spijtig dat ik nu niet meer elke dag Japans rond mij hoor, maar ik probeer toch elke dat wat Japanse muziek of een Japans filmpje te horen/kijken en mijn dagelijkste minuten skype met Tatsuya zorgen er ook voor dat ik elke dag Japans actief gebruik. Hopelijk werpt het over 4 weken zijn vruchten af. Hiermee bedoel ik "geslaagd voor 2e bachelor Japanologie" :-)
We gaan ons nogmaals over ons boeken buigen, ik hou jullie op de hoogte!
Dorien - back in Belgium.

Ohja, nog even heel kort, het Belgisch weer valt wel tegen... In Japan was er ook wel geregeld regen, maar daar was het tenminste nog lekker (te) warm... Ach...ik mis Japan!!

Ｏｈｉｓａｓｈｉｂｕｒｉ～ (Lang geleden..)

2007-07-25T17:52:00.000+02:00

Het is precies nogal lang geleden sinds mijn laatste post...
Druk, niet zo veel spectaculairs meer meegemaakt en er zijn leukere dingen om te doen dan achter de pc te zitten terwijl er buiten mooi weer, mijn laatste dagen vakantie en een fantastische stad/land op mij staat te wachten! Dus, mijn blog over vandaag : het Yasukuni schrijn, Kokkai, Koukyou en Yakuza komt later.
In between kunnen jullie deze woorden al eens opzoeken en wat informatie inwinnen, zodat mijn uitleg goed te begrijpen is. Voor een korte uitleg over de woorden hierboven vernoemd, verwijs ik u door naar ... Wikipedia... of course !
Gegroet, ik ga slapen en daarna nog wat genieten van mijn 2 laatste volledige dagen !
...wat ga ik Japan missen... *kijkt héél verdrietig*

地震 & Odaiba ! Yo～ssh!

2007-07-16T17:48:00.000+02:00

Vandaag was – letterlijk en figuurlijk – een bewogen dag. Laten we maar meteen met de deur in huis vallen : deze ochtend om een uur of half elf, werden we wakker geschud. Een aardbeving, jawel! Ze vond plaats in Niigata, in het Noord-westen van Japan. Daar was het 7 op de schaal van Richter. Met als gevolg 7 doden en 750 gewonden.
In Tokyo was het MAAR 3. Ik moet er wel bij vertellen dat we op het 7e verdiep van een hoog gebouw zaten, in een hoek, en zonder te overdrijven, het gebouw wiebelde serieus van links naar rechts.
We waren ietwat saaie dialoogjes aan het doen, toen Jessica haar rechtzette en de dialoog van 2 anderen onderbrak door te roepen : JISHIN!!! Betekent dus zoveel als aardbeving. Iedereen recht en inderdaad, het beefde onder ons, en het gebouw begon te wiebelen. Ik kan het u op een blaadje geven, op dat ogenblik zo hoog boven de grond, wou ge da ge me uw beide voetjes beneden stond. Na een dikke vijf minuten was het schudden gedaan, maar tegen dat ik (en nog wat anderen, die ook voor het eerste kennismaakten met een aardbeving) gekalmeerd was, was er toch alweer een uur voorbij. Op dat ogenblik is de dood namelijk zo dicht bij. Eigenlijk is naar Japan gaan, gewoon u leven riskeren! ‘k Had dit weekend al eerst een (echte) tyfoon overleeft (die uiteindelijk niet zo erg was boven tokyo) en daar boven op kreeg ik nog een aardbeving!
Donderdag ochtend was er ook een aardbeving, maar toen sliep ik nog (het was half 6), dus die heb ik niet gevoeld. Lang leve vast slapen!
Vanmorgen heb ik het dan toch mogen meemaken. Mogen – lol.
En de natuurgoden zijn mij goed (?) gezind, want deze avond, iets na elven, 23u12 om exact te zijn, was er wéér een aardbeving. Deze keer maar zachtjes. 1 à 2 op de schaal van Richter.
Een bewogen dag, jawel!
Tot vandaag stond ik te springen om eens een aardbeving te mogen meemaken, nu ik er eentje gehad heb, is het welletjes geweest. Ik hou er niet zo van. Eerlijk gezegd was ik zelfs wat in shock deze ochtend. Maar ge zou voor minder !! Geloof mij!!
Bon, nu naar het plezantere deel van de dag : Odaiba.
Odaiba is een kunstmatig eiland in het Oosten van Tokyo, in de baai van Tokyo. Er bevindt zich het tweede hoogste reuzenrad ter wereld (na Londons Eye), veel eigenaardige hoge gebouwen, winkelcentra en ook gewoon mooie uitzichten. Hiervoor verwijs ik u door naar de fotosite. Ohja, die is trouwens veranderd. Vanaf nu kan u de foto’s vinden op volgende link :
http://www.imagestation.com/members/Dorieninjapan

Details over Odaiba zijn voor later, mond aan mond. Ik ga wel aan de hand van wat woorden eventjes omschrijven hoe het er was.

1. Water : Aangezien het een kunstmatig eiland is, is het omgeven door water. Het ruikt er ook keihard naar de zee en het ruisen van de zee enzo. Heel rustig en mooi.
2. Hoog : het contrast met de zeespiegel en keihoge gebouwen is groot. Vanuit het reuzenrad (want daar zijn we uiteraard ingeweest) kon je alles mooi bekijken. Ik kan dat niet met woorden uitleggen, hiervoor hebben ze ooit de foto uitgevonden. Take a look!
3. Brug : het eiland is met het vasteland verbonden via een 1353 ongeveer lange brug. Waarvan 500 hangbrug. Ik heb die hoogst persoonlijk TE VOET afgelegd. By night, uiteraard. Het is de meest romantische plek die ik ooit in mijn leven gezien heb.
4. Zo komen we bij het 4e woord : Romantisch. Vandaag was een feestdag in Japan : umi no hi. Vertaald : dag van de zee. En dus op het strand aan het water waren 12500 (als ik het goed onthouden heb, maar mogelijks is het een nulletje te weinig) kaarsjes gezet, in verschillende vormen. Het ruisen van de zee, miljoenen lichtjes in hoge gebouwen, de rainbow bridge (zo heet de brug die ik bewandeld heb) en de kaarsjes al te samen vormden een prachtig geheel.
5. Vijfde woord is dan licht : het reuzenrad was oneindig mooi verlicht en veranderde ook steeds van kleur. Vliegtuig lichtjes, gebouwlichtjes, kaarsjes, alles zo mooi ~
6. Monorail : er gaat een soort trein rond op het eiland. Die vertrekt op het ‘vasteland’. Ik zet vasteland tussen aanhalingstekens, want japan is op zich ook nog altijd een eiland. Dus het vasteland van het eiland ^^ Iedereen volgt nog? :-)
Die trein wordt niet bestuurd en gaat vanzelf. Computergestuurd :-) Ik heb zo’n pas gekocht, dat je hem zoveel kan gebruiken als je wil op één dag. Zo hebben we af en toe stukjes te voet gedaan, als er iets te zien was, en andere stukjes met de trein. Ideale combinatie!
7. Tatsuya : de naam van de jongen die mijn date was. Hihi :-) Het was zodanig leuk vandaag dat we al meteen iets gepland hebben voor volgende week :-)
8. Uitzicht : veel mooie uitzichten met de hoge gebouwen en de lichtjes en alles erop en eraan. Maar daarvoor verwijs ik jullie dus door naar mijn fotosite. Hier een klein voorsmaakje. ‘k Moet wel zeggen, de foto’s zijn niet allemaal even scherp. Het is vandaag nogmaals gebleken dat het niet zo makkelijk is om een mooie foto te trekken! Zeker niet by night.

Conclusie : vandaag was de fijnste dag tot nu toe. Het was ook het mooiste weer. En de leukste compagnie. Dat gecombineerd met een prachtige plaats, kan niet anders dan perfect geweest zijn.
Japan is zo fijn hé. Zo fijn… Yo~sh. (Japans voor fijn.)
S!aapwel.

～～～Disneyland～～～

2007-07-14T07:48:00.000+02:00

Vandaag was een geweldige dag. Maar dan ook echt een geweldige dag. Hij begon deze morgen al vroeg, om 7u ging mijn wekker. Ik sprong uit bed, douche binnen, daarna nog wat fruit en cornflakes naar binnengegooid en vertrokken voor een dagje eropuit naar Tokyo Disneyland. De afspraak was om 9u in de klas en van daaruit gingen we dan vertrekken met iedereen tesamen. Niet iedereen, want net zoals alle andere activiteiten is deze niet verplicht en mag je nog altijd zelf beslissen of je meegaat of niet. Maar er waren er een heel wat uit mijn klas die meegingen, dus we hadden ne grote, maar fijne, groep.
Het was een ingewikkelde heenreis, 3 keer van lijn veranderen (=overstappen), maar na een dik uurtje waren we terplekke. In het Zuid-Oosten van Tokyo bevindt zich de prefectuur Chiba en daar was het te doen. Er zijn wel 2 Disneylands. Tokyo Disneyland en Tokyo Disneyland Sea. Wij hebben Disneyland ‘gewoon’ gezien, dus ik kan niet het verschil tussen de twee uitleggen. ‘k Zou zeggen, zoek het eens op ^^
Bon, we kregen dus ons inkomsticketje en na wat foto’s getrokken te hebben van de ingang en het algemene beeld, werden we ‘aan ons lot overgelaten’ in een groot park met een japanse plattegrond. !jeej!
Al gauw werden er groepjes gevormd, want met zo’n grote groep is het onmogelijk om samen te blijven en iederen tevreden te stellen. Ik zat met 4 vriendinnetjes in een groepje van 5, wat achteraf gebleken niet zo handig is, want dan moet er altijd iemand alleen zitten…
Fantastisch, ik ben doodmoe, dus ik schrijf morgen verder. Morgen is zaterdag en een niets-doen-dag voor mij. Buiten wat lezen/studeren en op computer zitten (en eten maken) zal ik niet veel verzetten. Tot morgen dus, voor een vervolg op dit al spannende begin !
Bon, hier zijn we weer. Goed uitgeslapen en proper gewassen en gestreken. Waar was ik ook al weer gebleven…
We waren dus met z’n vijven wat aan het rondlopen door het park/(disney)land en aan de zijkanten van de hoofdwandelpaden begonnen zich mensen neer te zetten en te installeren voor gelijk een uur durend ding. Wij totaal niet wetend wat of hoe vonden dan ook niets beter dan gewoon mee te doen met de rest en ons daar neer te zetten. Ons voetjes konden wel wat rust gebruiken want we waren al van om 8u ’s morgens op pad. Eerst naar school en dan van school richting Disneyland. We zetten ons daar neer en blijkbaar zaten we juist voor een (geluids)box, want in ene keer schrikken we ons rot wegens te luid en te dicht. Het was een of andere omroeper die ons (en iedereen) liet weten dat er binnen enkele minuten één of andere Hawaiaanse parade zou passeren en dat we toch wat moesten opletten en de kleine kindjes bij de hand houden.
Wij hartstikke benieuwd wat voor iets dat nu eigenlijk was. Ik heb het gefilmd en foto’s getrokken, maar mijn filmpjes zijn te groot, dus ik kan ze niet op youtube zetten. Ik heb wel op youtube min of meer hetzelfde gevonden, maar dan van een jaar ofzo geleden. Het trekt er hard op, muziek en praalwagens zijn min of meer hetzelfde gebleven. Dansjes, volgorde, kledij enzomeer was bij ons wat anders, maar het geeft een goed beeld wat die parade inhield.
De parade op zich heeft tussen de 30 en 45 minuten geduurd. En het was echt de moeite waard. Het deed mij een beetje denken aan Carnaval :-) bij ons. Al die praalwagens en kledij. Muziek was ook super vrolijk.
Onze dag begon dus al goed en iedereen was goed gezind. Na de parade hebben we zo wat vanalle attracties bezocht, giftshops in en uit gewandeld enzovoort.
Ik ga geen volledig uitgebreid gedetailleerd schema geven van welke attractie wanneer bezocht, maar het moet gezegd worden dat de Japanners er hun werk van maken. Als je in Japan bent op een dag, is dit iets dat niet mag ontbreken op de planning. Spijtiggenoeg ben ik nog niet naar Disneyland Parijs geweest dus ik kan niet vergelijken, maar dit was toch netjes. We hebben daar ook naar een 3D film gekeken, ook echt de moeite. Zo met brilletjes… Een space shuttle voerde ons 10 minuten lang op en neer ondersteboven en alles wat ge u kunt inbeelden in een pikdonkere ruimte. Geen lichtje, flikkeringske, niets noppes nada. Pikke donker. En snel. En hard. Indrukwekkend, maar toch een beetje angstaanjagend. In een gewone roetsjbaan zie je wanneer je naar links of rechts gaat (of overkop) en ben je erop voorbereidt, hier kon je echt niets zien en het was een behoorlijke uitdaging. Ondanks een vrijdag en zomervakantie en nog relatief mooi weer (het heeft maar heel eventjes geregend) was de maximum wachttijd over’t algemeen 30min. Een keertje hebben we 45 minuten ofzo moeten wachten, bij de Splash. Het was middag en het was warm en iedereen had wel zin in een verfrissing.
Wat op het eerste zicht saai leek, maar uiteindelijk toch nog fijn was, was zo een tocht door de wereld. Met het liedje “It’s a small world after all” op de achtergrond werden we door de wereld gevoerd. Overal mensjes met de typische bezigheid van hun land. Tulpen en windmolens voor Nederland, geiten, bellen en lange vlechten voor Zwitserland (Oostenrijk?), van die Mexicaanse dingen, Griekse dansende mensjes, Eskimo’s, enzovoort. Echt wel mooi gemaakt.
Er is echt werk van gemaakt en het park zelf ligt ook heel proper. Je komt dan ook veel mensen tegen die met een veegborstel rondlopen en het park lopen te kuisen.
Achja, alles bijeen een zeer geslaagde dag. Een van de fijnste tot nu toe.
De plannen zijn vandaag (zaterdag) nietsnutten, misschien in de late namiddag/avond richting Akihabara om een 2e denshijisho (elektrisch woordenboekje) te kopen en wat te winkelen. Maandag ga ik na de les richting Odaiba. Een soort eiland met vanalles… Ik ga daar naar toe (en nu kom het) met een klasvriendinnetje en 2 jongens. Dubbel date dus :-) gnigni. De jongens zijn Jappen, uiteraard. Zo wordt er weer een hele dag Japans gesproken. (Deftig Japans, beter Japans dan het Japans dat we met ons 5 onderelkaar in Disneyland spraken.) Goed geregeld van ons :-p
Bon, we gaan nog eens wat studeren !!
Tot de volgende, waarschijnlijk een relaas over Odaiba en de jongens uiteraard ^^
Dorien

dabedidabeda ^^

2007-07-11T14:42:00.001+02:00

Na 5 dagen eindelijk nog eens een blogje. ‘k Heb het een beetje verwaarloosd :-)

Maar dus, mijn laatste blog was vrijdag, dus nu begin ik een kort relaas vanaf zaterdag tot vandaag (woensdag).

Zaterdag was mijn uitrustdag. Eerst en vooral lang geslapen. Het was de eerste keer sinds den blok (begin juni) dat ik nog eens uitgeslapen heb. (Uitslapen = in mijn bed blijven liggen en er niet uit moeten.) Rond 11u ben ik dan toch uit mijn bed gekomen, een doucheke genomen en wat gechilld. Wat gelezen, wat gestudeerd, wat gebabbeld, Japanse televisie gekeken, op de computer wat surfen… Zaterdag dus niets echt uitgevreten. Aangezien Yuko een hele dag weg was, moest ik het met vader stellen. Die ’s avonds eten gemaakt heeft. Tomoka (de dochter) was ook weer een hele dag niet thuis ^^

Dan werd het zondag, ik had ’s middags rond 2u afgesproken met 2 vriendinnetjes om te gaan shoppen in Shinjuku. Daar een hele namiddag rondgehangen, ’s avonds nog even kennis gemaakt met de japanse versie van barbecue en daarna nog even een japans internet café langs de binnenkant gezien à kottekes voor 1 of 2 of meerdere personen met een zetel en een tv en een computer. Voor mij leken het eerder sekskotjes dan een internetcafé, maar dat zal wel aan mij liggen ^^

Die avond ook nog tot na middernacht een (eindeloos, zo leek het toch) gesprek gehad met Yuko. Over de verschillen tussen Japan en Belgie en zo. Onder andere het Japanse openbaar vervoer ~

Maandag terug naar school en dat valt allemaal wel mee. Daarna gaan eten met mensjes uit de klas. Het was een nieuwe ervaring :-) we zijn naar een sushi restaurant geweest, waar alle soorten sushi u voorbij ‘wandelen’ op een draaiband. Zoals de valiezen op de luchthaven, zo de sushi’s op aparte bordjes. Als je eentje wou, dan neem je het er gewoon af. Als je iets wilt dat er niet tussen ligt, dan moet je het gewoon roepen en dan komt de bestelling op uw schoot. Ge zit dus in een kring met een stuk of 20 mensen, en voor u gaat de band rond. In de kring staan dan 2 koks die de sushi’s aant maken zijn. :-) Echt wel fijn, en héél handig. Je eet dus alleen wat er lekker uitziet. En als het niet lekker was, neem je gewoon iets anders. Je betaalt per bordje dat je genomen hebt. 140 yen per bordje. Da’s 0,85 euro ongeveer. Dat was dus ook weer best lekker.

’s Avonds thuis gegeten, het was de laatste avond in langer dan een week met ons drietjes (yuko, yutaka en ik) want ze zijn dinsdagnamiddag vertrokken op vakantie, naar Hawai.

Dinsdag dan, terug school. En in de namiddag voor het eerst naar karaoke geweest. En het is me goed bevallen. :-) Het was echt geweldig. In’t begin een beetje onwennig, maar naarmate de alcohol vloeit, wordt alles wat losser en zo ook minder stressy. Zeker als er dan wat foute muziek gekozen wordt, is ambiance verzekerd.

Om misverstanden te vermijden, ik heb het bij één (alcoholisch) drankje gehouden. Mijn mede zangers niet. En tegen een uur of 5 waren enkelen onder hen al flink in de wind. Daar ik dat niet was, besloot ik maar eens terug te keren naar huis. Ik was ook wéér stikkapot en mijn stem begon af en toe af te haken. Toen ik dan ook om half 7 thuis kwam (ongeveer), moest ik nog zelf voor eten zorgen en wat voor school werken.

Vandaag terug les, het eerste uur ongelooflijk saai en oninteressant, het tweede uur véél te moeilijk ^^ Mijn kennis van grammatica is duidelijk uitstekend, maar woordenschat en (passieve) kanji héél wat minder. We weten wat ons te doen staat ! Studeren !

‘k Ga’t hierbij laten. ‘k Ben doodmoe en kmoet nog wat voor schooltjes werken tegen morgen.

Gegroet,

Dorien

1 week hier :-)

2007-07-07T12:17:00.000+02:00

Wegens te moe en geen zin heb ik gisterenavond niets meer geschreven. Heb vandaag toch hopen tijd. Gisteren was vrijdag, in de voormiddag les en in de namiddag een uitstapje. Vandaag, zaterdag, niets gepland. Tijd voor wat uit te rusten en misschien al te beginnen studeren voor mijn herexamens. Maar dus eerst tijd voor het 7^e verhaaltje (het is zaterdag voormiddag en ik ben juist wakker). Maar eerst : gelukkige verjaardag zus!!!!

Toen gisteren mijn wekker ging, voelde het echt alsof ik nog maar paar minuten aan het slapen was. Elke avond maar om 12-1u gaan slapen en er elke morgen uit om half 8. En tussen door (om 6u) wakker worden omdat Yutaka dan opstaat om te gaan werken. En die maakt elke keer zoveel lawaai dat ik er wakker van word. Maarja, mijn kamer is naast de keuken, en een papieren deur en dunne houten deur houden duidelijk niet veel geluid tegen.

Nu ik toch wat tijd heb, zal ik eerst en vooral eens een plattegrondje van het huis geven. :-)

Hier ziet u dus het plannetje. De straat loopt aan de rechterkant. Langs N, M en K. De voordeur is dat blauwe streepje aan M. M zelfs is een lager gelegen stukje, waar je je schoenen achterlaat en uw paraplu enzo en dan dus een opstapje en je bent in de gang L. Als ge dus via die deur binnenkomt heb je aan uw recherkant de trap voor naar boven. Als je rechterdoor gaat kom je langs C en J. C is de vestiare. Waar al de kleren liggen, staan, hangen. Ook schoenen, een weegschaal, strijkplank en nog meer van die dingen. Links is J, de badkamer. Met een wc I en een kast in de muur H. In J heb je ook nog het wasmachine en een lavabo. Als je dan door de stippellijn gaat (een soort dubbele douche deur) kom je in de douche-bad. Daarvoor verwijs ik u door naar de foto’s, want ik kan dat niet uitleggen. Das één grote ruimte met een bad in de hoek en een douche in de andere hoek. Maar aangezien het een japans bad is, en een japans bad voorziet plaats voor verschillende mensen te zitten, is dat niet zoals bij ons. Maar dus, foto’s komen eraan.

Om verder te gaan, ga je terug vanuit J naar L en dan ga je naar links. Waar het hoekige lijntje is. Dat is zo’n japanse doek, zoals je ook ziet in restaurants tussen de keuken en de rest van het restaurant. Wel, als je daar door gaat kom je in de keuken. Met een frigo (het kruisje in het vierkantje) en kastjes. In het midden onder G heb je tafel. Vanuit de keuken is er een deur naar B. Dat is mijn kamer. A is de tuin (niet zo groot). Vanuit de keuken kun je ook zo naar de living E – D – F. D is een lager gelegen stukje met kussens en aan de paarse streepjes heb je een (grote) (plasma) tv. :-) E is zo wat gewoon ruimte. Naast E staat een piano. Aan F staan 3 gitaren en daar is een luik naar beneden. Als je het luik opent, is er een trap. Die brengt u naar beneden, daar waar Yutaka zich altijd bevindt als hij thuis is en niet slaapt of in bad zit. Wat daar juist is, weet ik niet. Nog nooit geweest en er komt ook niemand anders dan alleen hij. Aan E daar heb je nog een deur, die leidt naar het terras dat ik niet getekend heb omdat het de moeite niet is. Het is een halve meter breed en rijkt tot aan F. De was hangt daar te drogen.

Ik heb het wel wat te groot getekend denk ik, want nu lijkt het huis gigantisch en dat is het ook niet. Maar als ge weet dat een japans uit over’t algemeen slechts een kamer of 3-4 uitzonderlijk 5 heeft, en het huis hier heeft op de beneden verdieping alleen al 6 kamers, en dan heb je dat beneden nog van Yutaka en boven 3 kamers. Tis hier dus groot. :-) boven heb je nog de kamer van de zoon die nu hier niet meer is, en dus nu de computer kamer is geworden. Die kamer bevindt zicht ten hoogte van JK. De kamer van Yuko en Yutaka is BC.

De kamer van de dochter is GHI. Boven F en E is er niets.

Bon dit was de korte samenvatting. Pictures are coming soon.

Nu wat over mijn dag van gisteren. De les was gewoon les. De ene sensei (leraar.prof) is al wat leuker dan de andere, ma da’s altijd. Maar toen we dus ons handboek kregen en ik bladerde er even in. Zag ik iets dat ik niet graag zag. En ik weet nu waar Sakurai haar mosterd (lees: leesteksten) haalt. De teksten die in dat boek behandeld worden, zijn dezelfde als die die sakurai ons in het eerste semester gegeven heeft. Indien klasgenoten dit lezen :　敬語は必要か。En　英語との出会い。Toen we dus de les begonnen met het lezen van die tekst, vond ik het wel saai :S Maar bon, ik dacht, als ik dit ook opnieuw moet doen voor tweede zit, (japans grammatica) dan heb ik toch meteen die teksten al geoefend.

Na de les zijn we met de trein naar harajuku gegaan. Daar iets gegeten en vandaar naar het meiji schrijn zo’n 2km verderop gegaan. Wat een meiji schrijn juist is, zoek het op :-) Een verzameling van gebouwen, tempels, … Een heilige plaats. Wat later zijn we terug gekeerd naar harajuku (naam van station) (gekend voor de jeugd die daar rondhangt). Daar eerst eentje gedronken en dan wat gewinkeld. Toen het alweer 6u werd en ik doodmoe was, ben ik terug naar huis gegaan. Toen ik mijn kamer binnenkwam en naar buiten keek zag ik iets ongewoons. Een beest. Een groot beest. Een wild beest. Een weet-ik-veel. Ik verwijs u door naar de foto’s voor info over het dier.

Dorien

Shopping Paradise

2007-07-06T13:59:00.001+02:00

Vandaag was weer een fijne dag. Een van de fijnste tot nu toe. Deze morgen les gehad, en het is wel ca va. Af en toe een beetje saai, maar daarvoor is het les hé :-) We zien vooral dingen die ik al ken, maar héél af en toe leer ik toch nog iets bij. Lol. Vooral vlotter en juister spreken leer ik hier. En mijn gehoor verbetert (hopelijk) ook, maar dat verschil voel je zelf niet zo. Ik vind persoonlijk dat ik echt wel al redelijk wat vorderingen gemaakt heb op een kleine week. Maar das eigenlijk zo logisch als je elke dag van ’s ochtends tot ’s avonds verplicht wordt om japans te horen en te praten en te lezen… Maar zoals ik al eens zei, mij hoor je niet klagen. Ik geniet met volle teugen. Het is de beste vakantie dat ik ooit heb gehad, en misschien wel ooit zal hebben. Het ontdekken van de stad, alle aspecten van de japanse cultuur en geschiedenis enzovoort met eigen ogen kunnen zien, van de een verbazing in de andere vallen, en ga zo maar door. Het is hier echt geweldig. Elke avond kom ik doodmoe thuis van een hele dag rond te hossen en dingen te doen. Echt wel druk en voor langer dan een maand (of misschien 2 of 3) zou ik het niet uithouden denk ik. Alhoewel, nu ik hier in tokyo ben, zou ik gerust hier eens een 6tal maanden of misschien een jaar (of nog langer) willen wonen. Het is zeker en vast niet de laatste keer dat ik hier kom. Want je bekijkt en ziet elke dag zoveel, dat het moeilijk is om alles te onthouden. Sommige dingen moet je gewoon twee keer zien. Bijvoorbeeld vandaag ben ik naar de Tokyo Tower geweest. In het district Minato, ergens waar ik nog nooit geweest was. Toen we – ik ben samen met 2 klasgenootjes gegaan – daar in het station waar we moesten zijn aankwamen, wisten we even niet waar we heen moesten. We hadden geen echt goed plannetje. Maar in het station stond – uiteraard – een bordje met de pijl Tokyo Tower, en langs welke uitgang we moesten gaan. (Een japans station heeft gemiddeld 3 a 4 uitgangen.) (behalve de grote stations zoals Ikebukuro, Shibuya, Shinjuku etc, die hebben er wel 10. Het is dus een beetje moeilijk om uw weg te vinden :-) Wat ook lastig is, je komt meestal niet terug binnen langs de kant waar je naar buiten bent gegaan, waardoor het nog moeilijker wordt om je te orienteren. Afspreken met iemand in een station is ook not-done. Te groot, te veel mensen enzo om elkaar binnen het kwartier te vinden. Tenzij je elk een gsm hebt, is het echt niet te doen.

Maar bon, toen we dus buiten kwamen (uit het station) wisten we weer niet waarheen we moesten. Maar een blik in de lucht was genoeg :-)

een toren van 333m hoog zie je immers van ver. Alhoewel… Zoals er hier véél hoge (zelfs nog hogere) gebouwen staan, kan er toevallig wel eentje in het zicht staan :-) maar bon, we hadden het dus gevonden en gingen erop af. Het was een 1,5 km ofzo. Maar voor we daar aankwamen, kwamen we aan een soort park. En we gingen daar doorheen wandelen, recht op ons doel af. Bleek het niet zo maar een park te zijn, maar een tempelcomplex.

Het tempel complex vanuit de lucht (+begraafplaats) à

Was indrukwekkend, sereen en ook gewoon heel erg mooi. Daar wat foto’s getrokken, wat gerust (het was tegen de 35 graden en de zon staat daar redelijk loodrecht, waardoor er weinig schaduw was (ondanks de hoge gebouwen)) en dan weer verder gegaan. Eerst wel nog een soeveniertje gekocht :-) Een geluksbrengertje. En ahjah, voor we daar weggingen hebben we ook nog onze wens op een kleurrijk papiertje in de boom gehangen à

Bon, dan onze weg verder gezet naar de oranje-rode toren die echt wel indrukwekkend is als je eronder staat à

In Japan is elke reden goed om een winkel complex te bouwen. Daarom was er ook hier zo’n complex met winkeltjes en kitch, supermarkt, eten, ijsjes, en zo verder. Eerst daar wat rond gehuppeld, dan ons ticketje gekocht (omgezet naar euro iets van een 9 euro voor op de toren tot op het hoogste verdiep = 250 m).

Na wat aan te schuiven mochten we de lift in naar de eerste stop op 150m. Daar ons ogen uitgekeken en eerlijkgezegd, hoe mooi het weer ook was vandaag, hoe ver je ook kan kijken, hoe helder ook de hemel, het einde van de stad (Tokyo duh) is niet te zien. Het is eindeloos groot. Ook al wist ik wel dat het groot is, als je daar staat (daarna op 250m hoogte en je kan 25km ver zien in alle 4 de windstreken, en er komt nóg steeds geen einde aan de (hoge) gebouwen, dan sta je daar, als klein menselijk wezen te denken dat er niets zo indrukwekkend is als zo’n uitzicht. Ik heb op de eifeltoren gestaan (302m hoog) en Parijs is ook groot, maar het is een dorpje vergeleken met Tokyo. Het is zotjes. Zotjes zotjes zotjes. Er komt gewoon geen einde aan. Niet aan de stad, en niet aan het mij-verbazen. Elke dag val ik van de ene verbazing in de andere.

Enkele foto’s van het uitzicht :

Maar de foto’s zijn niet zo indrukwekkend. Als je er staat, dan is het pas indrukwekkend :-)

Dan namen we eerste de trap en daarna toch maar de lift :-) naar 100m hoger : 250m. Daar nog wat foto’s getrokken en na eventjes weder gekeerd om nog wat te winkelen. Japan/Tokyo is echt wel een shopping paradise :-) Jammergenoeg ben ik niet zó rijk :-(

Foto’s van op 250m hoogte :

Tijdens het wachten op de lift een foto’tje getrokken van mij en Jessica. Een Taiwanese :-)

Toen we in het winkelcentrum rond wandelden kregen we zin in een ijsje. Ik besloot een 2-bollen ijsje te nemen (aardbei en vanille) en ik kreeg een bol gratis. Zie hier het resultaat :-) en dat voor 1,5 euro :-) Japan is zo goedkoop :-) Feest!!!!

Maar bon, ondertussen was het al 5u geworden en aangezien ik thuis moet zijn voor het avond eten (anders moet ik er zelf voor zorgen) heeft Yūko graag dat ik tegen 8u thuis ben. Normaal ben ik eerder thuis, maar ik had nog afgesproken met een ander klasgenootje om iets te gaan drinken tussen half 6 en half 8 in Akihabara. De bijnaam van Akihabara is Elektrical World. Ook dáár zijn er teveel winkels en teveel gerief. Zucht. Ik zie af :-( Had ik maar héél véél geld :-) lol :-)

Bonja, daar dus eentje gedronken en wat gebabbeld en wat staan kijken naar 2 meisjes die aan het station (akihabara) stonden te zingen met hun gitaar. En het was werkelijk waar mooi en live. Dus heb ik daar ook maar een foto van getrokken. Let vooral op de kledij. Vooral de rechtse van de twee. Bij 35 graden is het echt ‘in’ om van die kousen tot aan u knieen (of over u knieen – as you want) aan te doen. Begrijpen wie begrijpen kan. Ah o jah, vergeten, vandaag was eigenlijk niet zo warm zei Yūko. Ik kwam zuchtend en zwetend en doodmoe thuis en zei, “twas echt wel warm vandaag”. En wat zei ze, maar neeeen, dat valt echt nog goed mee vandaag. Lol :-|

DSC01183

Daar iets gedronken en dan terug naar huis gegaan. Het begon al donker te worden, want in Japan wordt de klok niet verzet in de zomer (wij wel –Zomeruur) en dus is het tegen half 9 al zo goed als donker. Echt donker wordt het nooit, want de lichten en neon reclames geven ’s nachts zodagig veel licht, dat het nooit echt echt donker is.

Tussen 5 en 6 moest ik dus nog van het ene station naar het andere. Het was nogal druk. Kijk maar :

Hier hoort een beetje uitleg bij. In Japan heb je dus een ring rond Tokyo. Zoals onze ring rond brussel, maar dan met treinen. Deze heet de Yamanote-sen. = yamanote-lijn. Op een uur en kwart ben je rond. Soms een uur, soms uur en half. Dus afgerond een uur en kwart. Op die ring komen verschillende andere lijnen toe die naar de suburbs gaan. Ik heb hier een kaartje bij mij liggen : ongeveer 15 lijnen komen in de 15 grootste stations toe. Enkele namen hiervan zijn : Tokyo(tokyo is de naam van de stad in zijn geheel, maar tokyo is ook nog een station en een soort centrum in Tokyo-stad. Er is dus een verschil tussen tokyostad en tokyo station. Zoals wij ook antwerpen als provincie hebben maar ook als station/stad), Ikebukuro, Shinjuku, Shibuya, Ikehabara, Ueno. De meeste van deze stations vertegenwoordigen een district, al dan niet met dezelfde naam als het station. Aangezien tokyo stad min of meer evengroot is als belgie, en belgie opgedeeld is in provincien, is tokyo opgedeeld in districten. Zo heb je onder meer het district van Shibuya, Shinjuku, Itabashi,… En dus heb je zo ongeveer 15 grote stations, maar tussen deze grote stations heb je nog oneindigveel kleintjes. Naast deze spoorwegen heb je ook nog de metro. Hoe die in een zit is voor een andere keer. Lol :-)

Bon dus, Shibuya is het drukste station ter wereld. Elke dag passeren daar miljoenen mensen. Zelfs het grootste aantal mensen op aarde. Wiii :-) Daarnaast is Shinjuku en ikebukuro ook de moeite. Zo heb ik dus in de late namiddag een foto getrokken van één perron (ikebukuro). Het was voor een trein die op de ring vertrekt en naar richting buiten de stad gaat. Zo’n trein is er om de 2 minuten. Das 30 op een uur. Omdat die meestal da groot station als vertrekpunt heeft, is ie leeg. Of zo goed als. Dan stappen alle mensen van op de foto in, de trein vertrekt. 2 minuten later staat al evenveel mensen terug klaar voor de volgende trein. En zo gaat dat een uur aan een stuk (of langer duh). Om de twee minuten een overvolle trein. Vanwaar de mensen blijven komen, ik weet het niet. Maar als je op dat moment buiten loopt, en je staat aan het zebrapad, dan staan daar ook oneindig veel mensen. En eens die allemaal overgestoken hebben en het wordt terug rood, tegen dat het dan terug groen is voor de voetgangers staan er terug zoveel. Massa’s. Echt massa’s. Een foto van het perron :

DSC01191 (het is niet te zien, maar de mensen staan in zo’n rij tot aan de andere kant van het perron J En ook nog een detail, de mensen staan zo in rijtjes, omdat de trein altijd precies stopt waar het op de grond aangeduid staat. Zo gaat het in en uitstappen veel makkelijker en sneller. Het zit zo : de trein komt. Stopt. De mensen stappen uit. De mensen stappen in. De trein vertrekt. Tussen het aankomen en vertrekken zit 1 minuut.

En daar zit ik tussen :-) i’m loving it!

Dit zijn de mensen die klaar staan te wachten om over te steken

Maar dus, samengevat. Vandaag weer lekker gegeten, leuke dingen gezien, japans gebabbeld en zo. En mooi weer. Wiii :-) i like it!

Lol jah, bon. ‘t kan al gaan voor vandaag zeker hé. Ik ben ff uitverteld.

See you later alligator.

Drien

Regen regen regen

2007-07-05T13:09:00.000+02:00

Terug thuis van het zoveelste restaurant. :-) lol. Ik eet gemiddeld twee keer per dag op restaurant. Mooi, ’t leven is mooi… :-)

Bon, vandaag, mijn dagje vandaag was weer zo fijn. Het weer viel wel tegen en ik begon mijn dag al slecht, had mij overslapen. Waardoor ik geen tijd meer had om mij deftig te douchen en op mijn gemakje te eten. Gelukkig stond het ontbijt alweer op mij te wachten :-)

Dan door de regen vertrokken naar het station voor mijn trein. En omdat ik deze keer al vroeger op pad was, zat ik midden in de spits. Jeej :-) Dan staat ge daar in een overvolle trein met een man die een kop kleiner is met z’n hoofd tegen uw boezem. Op dat ogenblik draait ge u dan wel om :-) lol. ‘k Heb het er daarna met Yūko over gehad en als dat gebeurt, dat er een man aan u zit in de trein, moet ge gewoon keiluid roepen “YAMERO” (“=stop it) en dan hebben de 50 omstaanden het gehoord (want ge staat daar toch met 2 op een tegel) en wordt de kerel in kwestie knal rood :-) ‘k heb da nie moeten doen vandaag, want hij deed niets, hij maakte gewoon ge(mis)bruik van de situatie…

Maar bon, ik kwam dan toe op het 7^e verdiep van het mega hoog gebouw waarin we les hebben. Ge meldde u aan, nam plaats, en eens iedereen (ongeveer iedereen) er was, moest je jezelf voorstellen. 2 van italie, 4 van Korea, 2 van Taiwan, 4 van Turkije, van Zweden ook nog 2, ik, een fransoos, alléja nog wel wat volk. Een redelijk grote klas, te groot om goed te zijn vind ik. Maar vanaf volgende week worden we ingedeeld in groepen – voormiddag en namiddag. Persoonlijk vond ik het niveau wat laag. Maar af en toe kwamen er wat dingen in die ik toch nog niet zo goed kon (onder andere woordenschat en enkele constructies en kanji’s) dus ik denk wel dat ik goed zit. Niet te moeilijk, maar ook niet te gemakkelijk. Wel zodanig gemakkelijk dat als ze rustig praten, ik ze (=de prof) zonder inspanning kan volgen. Natuurlijk als ze in een sneltempo gaan, dan kan ik nog wel volgen, maar moet ik wel al wat moeite doen. Chōdo ii dus. (Juist gepast goed dus).

Bon, ondertussen al wat mensjes leren kennen, en het valt wel mee. Alhoewel er wel weer wat rare mensjes tussen zitten. Maar ja, dat heb je altijd en overal hé :-) Bon, dan met de leuke mensen iets gaan eten, en tegen een uur of 4 richting huis vertrokken. Weinig en slecht geslapen zorgde ervoor dat ik rugpijn had en mij over’t algemeen kei moe voelde. Thuis wat gerust en een lekker douchke genomen. Die avond had Yūko een afspraakje met iemand (een jongen) (ofcourse) en ze had mij meegevraagd. We zouden eigenlijk in Ikebukuro afspreken om te gaan eten maar uiteindelijk zijn de plannen veranderd, en nam die kerel in kwestie de trein naar waar wij wonen en dan zijn we hem gaan ophalen aan het station en dan zijn we (voor de zoveelste keer) op restaurant gaan eten hier ergens in de buurt. Het was weer heerlijk, dus mij hoor je niet klagen :-)

Het was ne grappige kerel (hij zit nu trouwens ook neffest mij) die zelf niet native Japanese is waardoor zijn Japans goed te begrijpen is voor mij. Hij woont nu wel al 4 jaar in Japan, dus zijn Japans is wel zoals een native, maar toch nog net niet. Na lekker gegeten te hebben (hoofdgerecht en nagerecht). Nagerecht was héééérlijk, lekker vanille-ijs. Was al keilang geleden :-) Na lekker gegeten te hebben dus zijn we naar huis teruggekeerd omdat er iets aan de hand was met de computer van Yūko. Die kerel (hij heet Lee, is van taiwan) heeft da dus proberen oplossen. Om half twaalf zat ie er nog, maar tegen kwart voor 12 heeft Yūko hem dan toch nog naar het station gebracht. Tomoka (haar dochter) en Yūtaka waren ondertussen al thuisgekomen. Tomoka studeert binnenkort af en ze moet zo’n eindwerk maken en dat kan alleen op de universiteit waardoor zij ganse dagen van huis weg is. Ze komt alleen maar naar huis om te slapen. Yūtaka had sociale verplichtingen met het werk, een nomikai. Da’s letterlijk vertaald een drink-bijeenkomst. Lol. Rara wat hebben ze daar gedaan… Hij is dus ook pas laat thuisgekomen.

Het leven van Yūko…langs een kant is het zalig, perfect, fantastisch : haar man verdient bakken geld, ze is huisvrouw en aangezien haar man alle dagne van 6 tot 12 bijna weg is, kan ze doen wat ze wil. En ze heeft toch geld dus ze kan veel doen. Daarnaast heeft ze (weer door zoveel geld te hebben) het geluk dat haar dochter aan één van de beste universiteiten studeert van Japan (een privé universiteit dan nog wel). Per jaar betalen ze meer dan 12.000 euro inschrijvingsgeld. Of materiaal en boeken enzo erbij zit, weet ik niet, maar ik hoop van wel. Maar bon, dat kunnen ze gemakkelijk betalen. Daarnaast gaat ze gemiddeld 5 keer per jaar op reis. 3 keer naar Thailand en dan nog 2 keer ofzo ergens anders heen. Zo vertrekken ze dit weekend op vakantie naar Hawai voor een week. All inclusive, limousines en champagne ook. Die kerel vandaag vroeg mij of ik mijn gast gezin zelf kon kiezen. En ik zei nee, (duh), en toen zei ie, wel, “you’re a lucky girl”. We zijn dus ook weer gaan eten, en net zoals de vorige keer in het Thaise restaurant (dat by the way het duurste thaise restaurant in japan is), wist ze er ook nu weer het chiqueste uit te kiezen. Om een idee te geven wat duur is, in het Thaise restaurant was het 2500 yen per persoon. Dat is 16 euro. Ge zou zeggen, da valt toch nog goe mee, als ge da omrekent naar onze prijzen in een restaurant. Ja da’s wel waar. Maar als ge weet dat een Japans restaurant spot goedkoop is, en vaak voor minder dan 2 euro een héél deftige maaltijd hebt in een goed en groot restaurant, dan is 16 euro ongelooflijk veel. De vergelijking : als wij voor een spaghetti ergens 4 euro betalen is het weinig. Maar als ge dan 4 X 8 doet, betaal je 32 euro voor een spaghetti. En dat is ongelooflijk duur. En dat is dan maar voor één persoon, en we waren maandag met 5 en vandaag met 3. En zij betaalt altijd alles. Vandaag ook nagerechtje dus dat komt er nog bij. Maar dit is dus de schone kant van het rijkelijke leven dat ze leidt.

De minder mooie kant is dat ze eigenlijk gewoon het slaafje is van haar man. Gelijk gisterenavond waren we wel thuis aan het eten, en haar man wou dit, wel, ze springt recht en maakt het. Hij wilt dat, ze maakt het. Enzovoort. Eten, drinken, roken, alles moet ze toelaten en oh wee als er iets niet in orde is. Dan krijgt ze gegarandeerd onder haar voeten. Toen ze mij dan ook vertelde deze middag dat haar man vanavond niet thuis komt en pas tegen middernacht er zou zijn, zei ze “josch”, wat zoveel betekent als “zalig, joepie”. Dan kan ze doen wat ze wil. En dan zijn we ook uit gaan eten. Zij moet voor de kinderen (nu nog maar één thuiswonende) zorgen, voor haar man, de was plas strijk huishouden enzovoort doen. Langs ene kant is het mooi. Op het eerste zicht is het mooi, maar als je het van dichterbij bekijkt, dan valt het volgens mij echt nog wel dik tegen.

Vandaag heb ik ook voor het eerste deftig gesproken met Tomoka. ’t Is wel een toffe. En ook echt gewoon vriendelijk. Wat zitten babbelen over de dingen die vandaag in het nieuws zijn. Met mijn denshijisho’ke (het elektrische woordenboekje) lees ik elke dag een krantenartikel waarover daarna gedisscusieerd wordt.

Deze namiddag heb ik ook een 2u durend gesprek gehad met Yūko. Over de welstand van het Japanse volk, over het slecht gaan van de economie, over loon, pensioen, geld, welvaart van Japan en ga zo maar door. Het wordt ook iedere keer vergeleken met Belgie. Heb op deze paar dagen echt al veel interessante gesprekken gehad. Jeej :-)

Maar heb mij deze morgen overslapen (moet er elke ochtend om 7u uit), en nu is het ook alweer 1u, dus ik ga slapen.

Mata kondo.

= tot één van deez.

Dorien

Bikkuri shita (een beetje geschrokken)

2007-07-04T08:33:00.000+02:00

Vandaag had ik placement test, naargelang je die goed of slecht aflegt, wordt je in groepen geplaatst volgens je niveau. Eerlijk gezegd ging die test wat te vlot naar mijn zin. Bij het mondelinge gedeelte daarentegen merkte ik dat ik wel nog heel wat te leren heb. Tegen half 11 was ik daar al terug buiten (het was om half 10 begonnen) en ben ik de omgeving rond mijn school wat gaan ontdekken. Het zoveelste 100 yen winkeltje kon mij (uiteraard) weer bekoren. :-) Omdat ik de rest van de dag toch nog wel iets zinnigs wou doen, heb ik de trein genomen (die waarvoor ik een abonnement gekocht heb) die de ring rond tokyo doet. Eerst ietske gaan eten op het dakterras van een héél erg hoog shoppincenter, pizza en cola. Eindelijk nog eens westers voedsel deed wel goed :-) Daarna naar een ander deel van tokyo gegaan. Akihabara genaamd, is heel bekend voor zijn elektronica winkels. Je vindt er eigenlijk niets anders… Na eerst wat te zoeken naar een speld in een hooiberg, heb ik aan de eerste beste vriendelijk uitziende Japanner (mannelijk uiteraard) gevraagd of hij toevallig wist waar ik goeie (en goedkope) elektronische woordenboekjes (denshijisho genaamd) kan kopen. Ik had er weer de juisten uitgekozen, want hij is zelfs met mij meegewandeld tot aan die winkel een paar straten verder. Ondertussen nog wat Japans gepraat, vanwaar ik kom, wat ik studeer, enzomeer van die usual stuff. Ik kwam dus in die winkel en ging naar het verdiep van de denshijisho’s (jaja, een volledig verdiep gewijd enkel en alleen aan denshijisho’s *zucht*) en keek zo wat rond. Maar het was mij al snel duidelijk dat ik op mijn eentje niet zou vinden wat ik zocht. Dus again, hulp vragen. Gelukkig lopen er in een gemiddelde Japanse winkel per afdeling zo’n 3 a 4 (soms 5 of 6 – afhankelijk van de drukte) man rond te wachten tot je hen iets vraagt. Als je naar ze toegaat, beginnen ze meestal in het Engels, maar dat gaat nooit vlotjes (hun engels is echt ronduit slecht). Dus zeg ik altijd “ge moogt het in’t japans zeggen ze” en dan slagen ze zo een zucht van “oef” :-) Alleja dus vroeg ik wat uitleg, wat het verschil was, ik legde uit wat ik zeker moest hebben en zeker niet. En uiteindelijk heb ik er een mooitje uitgekozen. En ook goedkoop (150€) vergeleken met wat ik in gedachten had eraan te spenderen (200€).

Ondertussen was het al 3uur ofzo geworden en aangezien ik aan de andere kant van de stad zat, besloot ik maar eens terug te keren naar de kant van de stad waar ik moet zijn om de trein te nemen naar nog een andere kant van de stad ^^ Van de ene kant van de kern van de stad naar de andere kant is op zich al een dik half uur…

Ik zal het eens proberen tekenen, zodat jullie het jullie een beetje kunnen voorstellen. :-) Of beter, misschien moet ik gewoon eens een plannetje bijsteken van waar ik zit en naar waar ik mij elke dag verplaats.

Dan heb ik dus de trein genomen richting Ikebukuro (daar moet ik de trein nemen naar huis) en daar eens buiten het station een kijkje genomen. Een station langs de binnenkant is eigenlijk een shoppingcenter. Allemaal winkels, grote en kleine, groenten, kledij, juwelen, kitch, boeken,… een verdieping of 8 boven elkaar. En het onderste (onder de grond) verdiep is het station. En de metro en alles. Gelijk het nieuwe station van antwerpen nu is, is in tokyo elk groot station. En het zijn er zo’n kleine 10 schat ik. Daarnaast heb je wel nog 50 (of zelfs nog meer) kleinere stations.

^^ Aaaah eindelijk heb ik een mooie vergelijking gevonden : een japans station met verschillende treinlijnen en metro lijnen en shit is brussel zuid vermengd met een beetje brussel centraal, een beetje gent en antwerpen. Maar dan nóg groter. Véél groter. Echt om in te verdwalen ^^ En dan massa’s volk. !massa!s!

Alleja, daar eens buiten gewandeld dus, en mij in één of ander starbucks achtig ding neergeploft met een ijskoffie :-) om mijn denshijisho te bestuderen. Het is onwaarschijnlijk wat dat ding allemaal kan. Alle mogelijke wiskundige, chemische, fysische, biologisch formules zitten erin. Een wereld geschiedenis atlas, een japanse geschiedenis atlas, een biologie-encyclopedie. Een woordenboek engels-engels, engels-japans, japans-engels, kanji (18000 karakters ^^), klassiek japans, testjes voor je kanji-kennis te testen, testjes voor je engels te testen, dictees (er zitten oortjes bij), dialoogjes, japans-japans woordenboek, en nog zooooooooveeeeeeeeel meeeeer. Het is echt maf! En het tofste…het is met een touch screen en zo’n pennetje. (Dat pennetje heet in het Japans Sutairasu (spreek uit als staajras of staajlas) (iets afgeleid van stylo enzo maar dan heel erg misvormt)). Bon ja, ik ben trots op mijn dingetje. :-)

Dan heb ik daar nog wat rondgehost en wat foto’s getrokken :-) en dan ben ik (express) iets na het spitsuur (spits is van half 4 tot half 5 ongeveer (maar de spits hangt af van plaats tot plaats. In de kern van de stad begint de spits al iets na 3 en is tegne iets na 4 gedaan, omdat iedereen uit het centrum wegtrekt. Maar dus iets buiten de echte kern, is het van half 4 tot half 5 en hoe meer naar buiten toe, hoe later-hoe drukker)) richting huis vertrokken. Toen ik thuiskwam was er niemand thuis behalve de kat (de oogappel van de Yūko) (de kat heet Sasuke (spreek uit : saske)) die duidelijk al een hele dag aandacht te kort had. Na mij daar even over te ontfermen heb ik wat ge-internet nu internet vrij was. Yūko zit gemiddeld elke dag een uur of 3 op de computer, en wanneer zij er (eindelijk) afgaat, is het al erg laat en wil de dochter erop. Die heb ik ondertussen dus al eens gezien. Het is maar een bizar kind. Ze is 21 en heeft een oor (misschien twee, dat weet ik nog niet) vol met oorbelletjes. Echt zo’n fanatiek geval op het eerste gezicht, maar wel vriendelijk. Ik heb eigenlijk nog geen niet-vriendelijke japanners ontmoet op deze toch al 3 dagen. :-)

Wel nog een paar grappige dingen gebeurd vandaag. In het naar huis wandelen van het station naar huis, was er een klein jongetje mij aan het aanstaren (lang leve blauwe ogen :-) dat bestaat namelijk niet in Japan, dus aan mij zien ze heel snel dat ik “niet van daar” ben.) en er was juist een putje in de grond en had hij dat niet gezien want hij was mij aant aanstaren en hij viel (hihi). Ik moest wel ff lachen, dat komt ervan van de mensen aan te staren :-) lol.

Verder in de trein zat ik neer en naast mij zat een oververmoeide jongen van – ik schat – een jaar of twintig die heel de tijd in slaap aan het vallen was. Eerst zat ik een beetje van hem af, en hij dommelde in naar mijne kant (zo schuin vallen zo hé) en raakte mijn schouder met z’n hoofd/oor en dan werd hij wakker en zette hij zich terug recht. Een halve minuut later dommelde hij terug in, en weer en weer etc. Toen ik door had dat hij iets later echt gewoon op mij in slaap zou vallen, ben ik tegen hem geschoven, en heb ik met mijn schouder tegen zijn schouder geduwd en hem zo recht gehouden :-)

Wat is er nog gebeurd vandaag… Na het avond eten waren ik en Yūko naar een plakkerige drama serie aan het kijken op televisie en in eens zag ik daar iets MEGA groot bewegen en ik slaakte een gil. Yūko kwam kijken want die was juist een minuutje weg (precies of dat beest dat wist) en moest lachen. Het was een “weet ik veel” (ik ben de naam al vergeten). Zij had dat wel meer gezien, je ziet zo’n beestJES/insecten vaak in de zomer in japan, zei ze. En ze had dus al meteen een spray bij de hand om het diertje te bedwelmen. Toen het dus aan het eind van zijn latijn was, heb ik er een foto van getrokken. Op de foto is de grote niet echt goed te zien, maar het is een beest van gelijk 4cm lang. Een soort kever. Bij ons zijn kever een cm ofzo, en das nog groot, maar deze was gelijk tussen de 4 en 5 cm. Brrrrrrrrr, was ik ff geschrokken man :-)

Ik hoop dak er niet van zal dromen… Want de laatste 2 nachten heb ik niet zo goed geslapen. Morgen heb ik mijn eerste echte les, hopelijk valt dat wat mee. Of het meevalt of niet lezen jullie morgen! – Precies een soap ^^

Jaaaa mata ashita (spreek uit : djaaaa met de J van joy (in het engels), matta, ashta) (tot morgen)

Dorien

p.s. hieronder ziet u een foto van een niet zo volle trein om 1u in de namiddag. Tegen 4-5uur zit die trein nog 20keer zo vol :-) oneindig veel mensen en ik er ergens tussen :-) ik vind het geweldig!

maandag

2007-07-03T10:43:00.000+02:00

Maandag 2 jul. 07

Hey how hier zijn we weer. De blogjes volgen elkaar snel op, maar da komt omda ik elke dag hier zoooooveel meemaak en zie, dat ik eindeloos veel dingen heb om over te schrijven. :-)

Vandaag begon mijn dag al heel vroeg, om 7u opstaan, douche nemen, ontbijten en vertrekken. Gelukkig hebben ze hier een douche, maar dat is niet zo vanzelfsprekend. Tegen dat ik uit de douche kwam, had Yūko mijn ontbijt klaargemaakt. (Koffie, geroosterde broodjes, een roerei met wat sla en tomaten mmmmmm.)

Dan tegen 8u op mijn gemakje vertrokken naar het station. Omda’k deze weg gisteren al gedaan had, ging dit nu wel redelijk vlot. Alhoewel…ik vond de ingang van het station niet, dus moest ik al vroeg op de dag mijn Japans boven halen om op de juiste plaats te geraken. Daar aangekomen was de ticketjesmachine nogal ingewikkeld en moest ik weer hulp vragen. Gelukkig zijn de mensen hier o.n.g.e.l.o.o.f.l.i.j.k vriendelijk, wat het allemaal niet zo erg maakt. Dan de trein genomen, die nog niet zo erg vol zat. Wat ik bedoel met niet zo erg vol : je hoeft je niet vast te houden als de trein vertrekt omdat je tegen elkaar staat, maar je beweegt wel een beetje mee. 7 haltes en 25 minuten later moest ik overstappen op een volle trein. Eerst moest ik ook hier nog een ticketje voor kopen. Wat ik bedoel met volle trein : je moet je helemaal niet vasthouden als de trein vertrekt en je beweegt ook niet eens meer wanneer hij (bruut) vertrekt of tot stilstand komt. En als je aan je neus wil krabben, gaat dat niet, wegens geen plaats om uw arm naar boven te bewegen. Wanneer mensen toch (proberen) instappen als er in de trein eigenlijk geen plaats meer is, zijn er speciale mannetjes op het perron die de mensen erin duwen, zodat er telkens zoveel mogelijk mensen in de trein kunnen. Ondanks het feit dat er elke 2-3 minuten een trein is (op het spitsuur), zit die elke keer opnieuw stampevol. Zotjes… Op het niet-spits uur, zijn er om de 5 a 6 minuten treinen. Hier kan België nog iets van leren !

De eerste trein die ik deze morgen moest nemen, koste me iets van een 3euro (enkel). Die waarop ik moest overstappen 1,5 euro ongeveer (ook enkel). Dat is op zich héél erg duur, maar de trein is altijd op tijd, er zijn er keiveel, ze brengen u perfect ter plaatse, … Dus ja, kwaliteit kost geld :-)

En aangezien ik vandaag van hot naar her gegaan ben, ben ik in totaal 8euro kwijtgespeeld aan treintickets :S daarom ben ik deze avond met Yūko 2 pasjes gaan kopen. Eentje voor de “ring” rond tokyo, dit kostte 80 euro. Dat is veel voor één maand, maar als ik elke dag 3euro moet betalen, haal ik het er dik uit. Daarnaast heb ik ook nog 40 euro moeten betalen voor een trein pas van mij thuis tot aan het station op de ring. Ook duur, maar als ik elke dag 6euro daarvoor moet betalen, haal ik het er ook dubbel en dik uit. Ik had dus niet echt een keuze als ik wat wil gezien hebben in tokyo.

Maar dus, vandaag kwam ik om ongeveer half 10 toe aan het gebouw van mijn school. Ondertussen was ik al paar keer fout gelopen en heb ik de weg moeten vragen. Ook in de verschillende stations heb ik meermaals iets moeten vragen. Als je bedenkt dat het gemiddelde Japanse station even groot is als brussel zuid bij ons. En een groot station in Japan even groot is als brussel noort-centraal en zuid tesamen plus daarbij nog de metro en zoverder, dan is dat dus om in te verdwalen als je daar de eerste keer komt. Zodus… ;-)

Maar bon, ik kwam dus toe aan het reuze hoge gebouw waar ik op verdieping 7 moest zijn. (Verdieping 7 in Japan is verdieping 6 in belgie :-) gelijkvloers is hier namelijk al de eerste verdieping… -zorgt soms wel voor verwarringen-) En de vrouw die aan de balie zat herkende mij (van mijn pasfoto –ze heeft die vanbuiten geleerd ofzo) en vroeg wat ik daar kwam doen. Ik was wat verward, want ik dacht dat we daar moesten zijn tegen om half 10… Bleek dat ik mij van dag had vergist en dat ik daar pas morgen om half 10 moest zijn en niet vandaag. Zucht. Zo vroeg opgestaan voor niets… Najaaa, nu ik dan toch int “stad” rondliep, heb ik wat rondgewandeld en zo. Wat gewinkeld :-) Iets wat in Japan bestaat en in België niet en wat hier wel zou moeten bestaan omdat het zo benri (handig) is, zijn de 100 yen-shops. Dit zijn kleine winkeltjes waarin alles te koop is aan 100 yen. (Om om te zetten naar euro : deel 100 door 159 en je hebt het in euro)(100/159=0,62euro). Daar heb ik dus wat dingetjes gekocht, ik ben ook eens naar de post gegaan om te zien hoe dat daar ineen zit. Dan eventjes een fruitsapje gedronken in een soort bar omdat het buiten aan het stortregenen was. Aangezien juni-juli het regenseizoen is in Japan, is het weer hier niet zo denderend. Het is wel warm, maar het regent ook veel waardoor de vochtigheidsgraad heel hoog is. Raar weer. Niets vergeleken met het “zwoele” weer in België.

Ondertussen had ik al een smsje gestuurd naar Yūko om te laten weten dat ik mij vergist had en vandaag geen les had, maar dat dat pas morgen is. Daarop belde ze me om te vragen of ik dan geen zin had om mee te gaan eten ’s middags, ze had afgesproken met vriendinnen. Sinds gisterenavond heb ik een gsm die ik mag lenen voor een maand, leuk hé :-) Ik had wel zin om mee te gaan, zo zag ik eens andere mensen, wie weet waren ze interessant ;-) Het enige probleem was elkaar vinden in een station zo groot als leuven-city. Met behulp van de gsm hebben we elkaar na een 10tal minuutjes gevonden. Dan moesten we nog de metro nemen naar een ander deel van tokyo, waar Yūko had afgesproken. Maar ook daar was het groot (het is overal groot ^^), dus moesten we eerst wat over en weer bellen voor we ze gevonden hadden. Uiteindelijk hadden we ook die 2 vrouwen gevonden en waren we al met z’n vieren. Ik dacht dat we maar met vier zouden zijn, maar ze hadden blijkbaar gereserveerd in een Thais restaurant voor 4 (toen ze nog niet wisten dat ik mee zou gaan) dus waren we uiteindelijk met 5. Maar het was dus nog wachten op de 5^e en laatste telg. Yūko was die buiten gaan opwachten of zoeken, kweet niet juist, en ondertussen zat ik daar met 2 bizarre vrouwen die met hun beste Engels vanalles over mij probeerden aan de weet te komen. Over mij en België, Japans, wat ik vond van Japan enzoverder. In eens waren ze tegen elkaar bezig dat de twee wagamono (de twee jonge mensen) beter naast elkaar zouden zitten aan dezelfde kant van de tafel, en de 3 (oudere) vrouwen aan de overkant… Ik vroeg mij dus echt af wie die 5^e genodigde was :-) Een kleine tien minuten later arriveerde deze dan ook. En het was…een 26^e jarige (naar japanse normen) good-looking man die blijkbaar op maandagnamiddag niets beters te doen had dan met 3 vrouwen van in de vijftig te gaan lunchen (ik was er natuurlijk ook bij, maar dat wist hij niet op voorhand) en een koffietje te gaan drinken. Nuja, ik vond dat niet zo erg, want ik vreesde al dat het anders maar een saaie namiddag ging worden, 2uur tafelen en 4u koffie drinken met vijftigers ;-) Maar bon, dat kon nog wel leuk worden. De jongeman – Take’i Yūsuke – gaf me meteen zijn meishi (business-naamkaartje). Aangezien ik op het laatste moment voor mijn vertrek er aan gedacht had om ook van die kaartjes te maken, gaf ik heel trots ook mijn kaartje aan hem. Het hoort zo dat je het kaartje aandachtig bestudeerd en interessante vragen over stelt. Hij legde daarna mijn kaartje mooi naast zijn bord, dus deed ik dat ook :-) Als je dat niet doet, ben je onbeleefd. Ik werd dus ook door hem uitgevraagd maar deze keer vond ik het niet zo erg ;-) Toen ze tijdens het eten en de koffie over vanalle economische shit aant babbelen waren, kon ik niet alles verstaan, maar ik kon toch genoeg woorden oppikken om te begrijpen waarover ze aan het praten waren. Ook al kon ik niet mee praten, het luisteren op zich was ook héél leerrijk (en vooral ook goed om mijn gehoor te trainen). Wanneer het over mij ging, of iets dat met Belgie ofzo te maken had, praatten ze trager en zo waardoor ik kon volgen en zelf ook iets kon zeggen. Ik had het niet verwacht, maar uiteindelijk is het echt nog een leuke namiddag geworden. Op een bepaald ogenblik toen ik ff niet meer aan het volgen was (6uur aan een stuk native japanese proberen verstaan is ongelooflijk vermoeiend!), werd ik aangesproken en zei de Yūsuke dat ik uitgenodigd was op zijn trouwfeest, zo had ik dat ook al meteen meegemaakt, een Japans trouwfeest. Het is wel pas volgend jaar in augustus, maar dan heb ik meteen een goeie reden om volgend jaar terug te keren naar Japan zei hij :-) Tof dat ik uitgenodigd werd, iets minder tof dat hij dus al verloofd is :D lol… Na nog veel uren gebabbel en gelach, werd uiteindelijk afscheid genomen. Ondertussen was het al 5u geworden. Iedereen ging zijn eigen kant uit, ik ging met Yūko richting huis.

De grappigste vraag die ze mij deze namiddag gesteld hebben ging als volgt “Zijn ze in België allemaal zo mooi gelijk gij?” En ook nog “Hebt je een vriendje?” Ik antwoordde neen. Dan zei die één “Alle, ge hebt nog een maand tijd om eentje te vinden.” Lol :-)

Dan op weg naar huis zijn we eerst nog langs de winkel gegaan om eten te kopen en te proeven. In een Japanse supermarkt kan je zo goed als alles wat je kan kopen, ook eerst proeven. Handig ;-) Zo proefde ik iets, en naargelang ik het lekker vond, kocht ze het :-) Ik dacht dus dat we het eten voor deze avond hadden gekocht, maar niets was minder waar. Toen we uit de trein stapten, zei ze dat ze echt wel moe was (van een hele dag op restaurant enzo te zitten en te kletsen hé) en dus geen zin meer had om eten te maken voor ons twee. Daarom zijn we maar terug op restaurant gaan eten. Gelukkig is een Japans restaurant goedkoop. Met goedkoop bedoel ik 500 yen voor 2 personen heb je goed gegeten. Dat is iets van een 3euro… Daarvoor kan je echt niet zelf eten maken :-) Tijdens het eten heb ik wel weer kei hard gesukkeld met de stokjes :S
Aangezien mijn papa (ik weet eindelijk zijn naam : Yutaka) hier ne “werkmens” is, komt die ’s avonds niet voor 22-23-24u thuis van zijn werk. De dochter – Tomoka – was ook niet thuis, dus daar moesten we ook geen rekening houden. (Ik had haar op dat ogenblik ook nog steeds niet ontmoet.)

Met Yūko gaan eten, is altijd leuk. Ten eerste betaalt zij altijd (als je in Japan uitgenodigd wordt, moet je nooit zelf de rekening betalen. Het is zelfs een schande als je aanstalten maakt om te betalen.) en ten tweede babbelen we altijd veel, waardoor mijn Japans spreken er alleen maar op verbeterd. Ook op de menu of op reclame staan kanji’s die ze mij uitlegt en vaak ook neerschrijft zodat ik echt wel veel bijleer. Het is de ideale gastmoeder. Ze heeft tijd, neemt mij mee overal naartoe, verbetert mij als ik fouten maak, is geïnteresseerd in wat ik te zeggen heb (of ze kan tenminste goed doen als of :D),…

Japan is trouwens echt wel een bizar land. Op één of andere manier heb ik de indruk dat de Japanners er zelf voor zorgen dat de economie blijft draaien… De mannen gaan hard werken, zodat er thuis geld is dat de vrouwen kunnen uitgeven, met dat geld worden mensen betaald en zo is de cirkel rond…

De Japanners zijn ook wereldkampioen in het uitvinden van jobs denk ik. Bij een uitrit van een parking, staan tenminste 2 mannen de boel te regelen. Aan de ingang van een winkel of café, staat een vrouw/meisje die u welkom heet en doorverwijst naar het volgende meisje enkele meters verder die u uw zitplaats toewijst.

(Als mijn nederlands op niets trekt, sorry :-) maar da komt omda ik het hier allemaal snel neertyp zonder te herlezen en er zoveel dingen tegelijk in mijn hoofd komen die ik allemaal wil neerschrijven.)

Nog van die typisch Japanse jobs : een agent die u overlaat aan een kruispunt met verkeerslichten. (Hij gaat niet in het midden van het kruispunt staan om het verkeer te regelen, hij gaat gewoon aan het zebrapad staan om de mensen over te laten wanneer het licht op groen staat…)

Andere voorbeelden zijn (zoals ik al zei) mannen die de mensen in de trein duwen zodat de deuren toekunnen, security aan roltrappen (moest er iets mislopen), een taxi-roeper : iemand die aan de uitgang van een hotel staat en wanneer er mensen uit het hotel komen en een taxi willen, roept hij een taxi, opent de deuren en de koffer.

Ohja! Nog een grappige : de mannen die de leuning van de roltrap afkuisen :D

Nog iets typisch japans zijn die mondbeschermers. Zoals onze chirurgen groene dragen, zo dragen sommige Japanners witte. Een raar zicht als je het ziet, maar wel een goed systeem : als je zelf een verkoudheid hebt, en je gaan in de trein of metro staan met 20mensen op 2m², is het een goed idee om je microben bij je te houden door middel van zo’n mondbeschermer, niet?

Ach ik kan nog eventjes doorgaan met dingetjes over de Japanse cultuur en economie en het dagelijkse leven te schrijven, maar ca suffit voor vandaag! ‘k Moet morgen ook nog iets te vertellen hebben !

Morgen is dus mijn eerste échte schooldag. Maar meer dan een placement test en rondleiding zal het niet zijn. Misschien wordt het tijd om het grote elektronica winkelcentrum te bezoeken en mij een elektrisch woordenboekje (denshijisho) te kopen.

Mata ato ne! (Tot later !)

Dorien

Mushiatsui (warm en vochtig)

2007-07-01T09:08:00.000+02:00

Zondag. Vandaag is alles open in Japan. Bibliotheek, postkantoor, bank, supermarket, allejabon, alles. Rare Japanners :-) Yuko is deze middag vertrokken naar ergens in Tokio om daar de gsm die ze uitgeleend had te gaan ophalen. Zodra ze terug is, heb ik dus een gsm, want nu leent ze die een maand aan mij :-) jeej! Maar dus, geen mama in huis vandaag. Ze komt tegen de vooravond terug, en dan gaan we naar de winkel om eten te gaan kopen.

Ondertussen had ze dus papa (ik weet nog steeds zijn naam niet) opgedragen voor mij te zorgen. Voor mij zorgen houdt in eten maken, mij ergens mee naar toe nemen enzovoort. Dus toen ik terugkwam van de weg naar het station (ik ben samen met Yuko naar het station gewandeld, zij heeft daar de trein genomen en ik ben teruggekeerd) ben ik even wat winkels binnengestapt. Ook daar was iedereen mij aan het aanstaren met een blik van wat doet zíj hier… Het is me ook opgevallen vandaag dat er echt weinig tot geen buitenlanders zijn in Japan. Of toch niet hier waar ik me bevind.

Maar dus, eens thuisgekomen zei ik “tadaima” (ik ben terug). Papa sprong recht en vroeg of ik honger had. Ik beaamde dat en dus begon ie eten te maken. En het was lekker :-)

Daarna werd er eventjes een siesta gehouden. Dat is hier wel de gewoonte denk ik, maar ik had het ook gewoon nodig. Want die jetlag voel je wel. Ik maak ook altijd de vergelijking met hoe laat het nu is in België. Daar is het nu 8u in de ochtend. Normaal zou ik nog aan het slapen zijn, maar nu ben ik al 5u wakker…

Na het siesta’ke nam hij mij mee naar een Boeddhabeeld. Ik verwachtte er eigenlijk niet zo veel van. Toen hij me zei in de auto dat het het 3^e grootste Boeddha beeld in Japan is, verwachtte ik er nog steeds niet zo veel van. 5 minuten later bleek dit onterecht. Een boeddhabeeld van 8,2m hoog en 3,2m breed is wel degelijk indrukwekkend. Je kon daar wierrookstokjes aansteken, de koi’s in het vijvertje eten geven, je handen en mond reinigen, foto’s trekken :-), souvenirtjes kopen en wensen doen. Ik heb zo goed als alles gedaan. Wierrookstokjes waren er al genoeg (ik was bijna vergast) dus besloot ik daar niet aan mee te doen. (Het kost ook allemaal geld J). De koi’s in het vijvertje waren al dik genoeg en de kindjes amuseerden zich met eten geven, dus heb ik er gewoon een foto van getrokken. Foto’s heb ik trouwens a volonté getrokken. Hand en mond reinigen was ook fijn, want het is hartstikke warm hier. Een graad of 35 EN DE ZON SCHIJNT NIET EENS. Daarbij is het nog mega vochtig, maar toen ik dit vanmiddag op weg naar het station zei (dat het nogal warm is), zei Yuko dat het echt nog goed te doen is vandaag, dat het helemaal niet zo warm is. Zucht! Dat belooft! Maar dus lekker fris water drinken en handen afspoelen was deugdelijk. Dan heb ik 2 souvenirtjes gekocht. Van die Japanse kitch J Meisjes veranderen hier niet elke dag van oorbellen of juwelen, maar van hangertjes aan de gsm. En het ergste/grappigste is dat jongens, oude vrouwen, mannen, bazen van bedrijven, kortom IEDEREEN hier aan meedoet. Overal zie je ze, in alle mogelijk maten, kleuren, vormen,… Daarbij zijn ze ook héél goedkoop, waardoor ze als zoete broodjes verkopen. (Bij ons zie je dit nu ook al, van die hangertjes, maar dat is echt nog niets vergeleken met hier. Hier vind je winkeltjes die enkel van die hangertjes verkopen… Gekke Jappen…) Maar dus, heb ik eventjes meegedaan aan de rage, en er ook eentje gekocht!

Dit is dus het boeddhabeeld met mij erbij! (Zie het contrast, hoe groot!)

Ohja, en voor we naar huis gingen, passeerden we langs een Jinja. Dat is een schrijn. Een schrijn is een soort tempel enzo, maar dan van Shinto. Tempels en Boeddhabeelden etc zijn van het Boeddhisme. Shinto is de inheemse godsdienst van Japan, en die hebben ook zo van die dingen. En dat noemt men een schrijn. Zo zijn er in elke straat wel een. Ofwel heel groot, ofwel heel mini, zo aan de zijkant van de baan. En deze foto is een torii, de ingangspoort van een Jinja.

Daarna heb ik ook nog zo een soort ijsje gekregen dat geen ijsje is. Zo koffiesmaak (echt lekker!) ijs in een flesje dat ijs is, maar dat je moet plat nijpen en warm maken met je handen en dan wordt dat soort van milkshake in een (plastieken) flesje. Jam!!

Voor meer foto’s van mijn bezoekjes enzomeer, ga naar http://flickr.com/photos/dorieninjapan

Tot de volgende voor meer sappige verhalen!

Dorien

Resutoran.

2007-07-01T09:00:00.000+02:00

Ik zat gisteren een dik uurtje op de pc terwijl Yuko – mijn mama – naar de winkel ging om eten te gaan halen enzo meer. Toen ik ze rond kwart voor 8 de trap hoorde opkomen, dacht ik dat het eten klaar was. Maar neen, ze kwam vertellen dat ze echt wel heel moe was, en dat ze juist wat had geslapen. Dat er daarom geen eten was en dat ze dus op resutoran* gingen.. J Dorien ging met veel plezier mee, dus namen we de auto – met Yuko aan het stuur – richting resutoran. Het werd een dichtbijzijnde udon-ya*. En rara wat heb ik gegeten? Juist ja, udon. Voor alles opgegeten werd, vroeg ik 「これは何ですか？」(Kore wa nan desu ka? Wat is dit?). Dat werd dan uitgebreid door mijne papa uitgelegd, in het Japans uiteraard. Daarom was het vaak nogal moeilijk – maar ook hilarisch – om uit te leggen dat dat één stukje vis van een inktvis komt en niet van een oktopus… Daarnaast had je ook nog 木の子, zijnde ki no ko*’s. Kindjes van bomen… Wat dat moge zijn, is mij nog steeds een raadsel, maar het meeste is uiteindelijk wel uitgeklaard. Het was ook niet zomaar een restaurant, alle, daar waar wij zaten, was zo op tatami op kussentjes... Allemaal zo Japans... Das wel één van de kenmerken van waar ik nu zit, weinig Westerse dingen. Alles op en top Japans. (Ook weinig buitenlanders, daarom dat ze steeds zo kijken als ik ergens aankom.) :-)

Ondertussen werd ik ook zelf onderworpen aan een test. Nl de “hoe goed is je passieve kanji”-test. Ik verschoot van mezelf maar kon er toch nog redelijk wat van. Toen we even later echter naar huis reden en de auto parkeerden, moesten we nog een stukje te voet tot aan hun huis. Voor alle duidelijkheid : ik ben met papa en mama gaan eten, de dochter heb ik nog steeds niet gezien. Isogashii kara ^^*

En tijdens dat wandelingetje vonden ze niets beters dan mijn kennis te testen wat het lezen van namen op brievenbussen (in kanji duh) betreft. Lol, dat was lachen! Okada zijn we gepasseerd, Katō en nog vééle andere, maar zoals gedacht herkende ik niet eens de helft. Ik kende er toch een aantal en dat vond de papa al geweldig. Hij zei steeds “Yomeru no? Suge suge. Jouzu da yo.” (vertaling : Amai gij kunt da lezen, zalig zalig. Ge zijt echt goed jong.) Zo half verbaasd… Soms onderschatten ze me en leggen ze iets simpels heel uitgebreid uit. En dan een andere keer – 5 minuten later – denken ze dat ik het allemaal kan volgen wanneer ze bezig zijn over Abe Shinzō* en de politieke mondai*’s. Yeah lol. J Wat wel een feit is, is dat ze met complimentjes smijten. Ik kom vol zelfvertrouwen terug J

Voor vertalingen van de Japanse woorden : scrollen of zelf opzoeken!

-Resutoran is restaurant voor de niet-japanologen onder ons. Maar dat had je al wel afgeleid ondertussen??

-Udon-ya : restaurant met als specialiteit udon. Soort van noedels met groenten en vlees en vis in een so(e)pje in één kom.

-Ki no ko : het leek mij een soort paddestoel, maar het is letterlijk vertaald “een kindje van een boom”. Wat dat moge zijn… ^^

-Kanji : Japanse karakters waarvan er wel 6000 bestaan, waarover 1945 courante en ik zo er al zo’n 1000 zou moeten kennen. Passieve kanji : karakters die je kan herkennen en uitspreken, maar die je niet zelf kan schrijven zonder ze eerste eens goed te bekijken.

-isogashii : drukdrukdruk

-Abe Shinzō : de premier van Japan

-politieke mondai’s : politieke matters

Wa wel nog leuk is om te vermelden, is dat ik in het resutoran echt AANGESTAARD werd. Door van die 4jaar oude Japanse kindjes, die dan tegen elkaar zeggen “Hora! Gaijin!” en denken dat ik het niet versta :P Hora, gaijin wil zeggen : Kijk daar! Een vreemde(ling)!! J

Dan komt er spontaan een lach op mn snoet, kawaiiiii (schattiiigg).

Nog iets tofs, die washitsu (kamer in japanse stijl met tatami, futon en kartonnen muurschermen) waarin ik slaap, is Yuko haar theeceremonie ruimte!! Ze nodigt tweemaal per maand mensjes uit die samen met haar thee komen drinken en 3u stil zitten op hun knieen. Ik ben al uitgenodigd dus ik kan er niet van onderuit (drie uur stilzitten met je knieen onder je poep is geen lachertje), tenzij ik iets met school te doen heb…

Omda’k echt mega moe ben en nog 4 weken moet overleven, ga ik nu slapen. Ik typ deze verslagjes aan het einde van de dag en zet ze wanneer ik tijd heb. ’t Is hier nu middernacht, daar bij jullie is het nog maar 5u… De omgekeerde wereld J

Maar deez hier gaat slapen ! Oyasumi (Japans voor slaapwel)!

X x x x x xx x x x x xx x x x x x x x x xx x x x x x

Tsukareta!　疲れた！(Doodmoe)

2007-06-30T11:15:00.000+02:00

Hier zit ik dan...in Japan op een aardige stoel in een onbekend maar -naar Japanse normen- groot huis. Heb mijn eigen kamertje, een washitsu (和室). Dat is een Japanse kamer met tatami (van die japanse matten), een tokonoma (een nis met een kalligrafie werk of iets anders kunstigs) en alles erop en eraan. Ik hoor door het raam kindjes -ik schat ze tussen 4 en 7- schreeuwen van "zus! waar zit ge!"... Ze zijn zo schattig... Tijdens mijn 12u durende vlucht van Malpensa (Milaan) naar Tokyo zat er ook zo'n klein schattig meisje voor mij, die het zo wat raar vond dat er een Westers meisje achter haar zat. (Ge moet wel weten dat er op de vlucht van een 350tal mensen slechts dik 15 buitenlanders zaten.) Die mij dan zo aankeek en giechelde... Kawaiiiii (schattig). Maar 't was niet altijd zo fijn, want 12u op een stoel zitten is lang. En saai. Je hebt wel een tv-computerachtig ding waar spelletjes opstaan, muziek (Japanse, Italiaanse,...), films en ga zo maar door. Ik zat aan het raam -jeej- maar juist aan de vleugel -niet zo jeej- en zag dus niet zo veel. Was wel spijtig. Maar uiteindelijk bracht het niet op of je aan het raam zat of niet, want de gordijntjes moesten toch toe, er werd namelijk gesimuleerd dat het nacht was. Zodat we verplicht werden te slapen -het moest algemeen stil zijn. Zo kregen we avond eten om 15u (Belgische tijd) maar 22u Japanse tijd. Dan moesten we slapen, en om 2u Belgische tijd -9u Japanse tijd- kregen we ontbijt. Zo helpen ze je met de jetlag, die anders niet te doen is. Ik heb geen oog dicht gedaan en dat voel ik nu toch al (nu 19u). Straks in mijn lekker bedje kruipen, maar eerst nog eens een badje denk ik. Ik plak dan ook da't gene naam heeft.
De vlucht en het overstappen is allemaal relatief vlot gegaan, met het enige minpunt is dat beide vluchten vertraging hadden, wat zorgt voor stress.
Uiteindelijk ben ik toch veilig en wel op de luchthaven in Tokyo (Narita) geland. Toen begon de grootste uitdaging. Valies vinden, door de douane, bus ticket kopen, bellen naar mijn host family of ze mij willen komen halen om da uur op die plaats, eten zoeken (en vinden), in het toilet beetje opfrissen (o.a. lenzen insteken), dan wachten op de bus, dan op de bus genieten van een toertje door De Stad (moest ik niet in slaap gevallen zijn..) en dan aan het Tokyo Metropolitan Hotel wachten op mijn host family.
De valies werd snel gevonden, de mijne was de eerste die voorbijkwam. De douane deed lastig, ze vroegen of ik geen wapens of drugs en zo bij had (zie ik er zo gevaarlijk uit??) en dus maakte die trut heel mijn valies leeg (blijkbaar zie ik er dus echt gevaarlijk uit). Tot zover mijn mooi gestreken kleren. Al dat werk voor niets :(
Ma bon, mijn geluk kon op dat moment niet op. Ik mocht Japans praten, Japans horen, lezen, zien, dit hangt samen met nagekeken worden door Jappen die hun afvragen wat zo'n jong meisje alleen met zo'n grote valies in Tokyo Airport komt doen. (Het was duidelijk dat ze dachten dat ik geen Japans versta :D). Dan ticketje gaan kopen voor de bus, en eens gaan checken en dubbel checken waar deze vertrekt. Dit ging ook allemaal zeer vlotjes.
Dan hetgeen ik het meest zenuwen voor had : bellen naar mijn Japanse mama haar gsm. Maar ze was zeer vriendelijk en op één of andere manier verstond ik alles wat ze zei... We hebben dus afspraak gemaakt om elkaar om 15u aan het Metropolitan Tokyo Hotel te ontmoeten.
Dorien had dan nog 2 uur tijd om wat rond te hossen op de luchthaven. Op zoek naar eten kwam ik eerst Starbucks (koffie ding da ge hier in europa ook hebt) tegen en een inieminieklein winkeltje genaamd "fa sol la-market".
Het was een bijzonder schattig winkeltje en jawel! wat zag ik daar : Totoro!(dat Japans mormel uit de gelijknamige film totoro) In alle mogelijke maten kleuren vormen en soorten. Grappig :) Mijn eerste soeveniertjes zijn gekocht :) Wat ze daar ook hadden was vanalles van Sesamstraat! De Japanse versie weliswaar, maar zoals gewoonlijk is deze mogelijks nog iets leuker dan de authentieke...
Dan kreeg ik al flink wat honger, dus ging ik op zoek naar eten. Dat was niet zo vanzelfsprekend, waardoor ik het bij een big mac en wat frietjes heb gehouden.
In between had ik ook nog ontdekt dat ik draadloos internet had op de luchthaven! Lang leve Japan!
Bon, dan repte ik mij naar de bushalte omdat ik mijn bus in geen geval wou missen. Ge moet wel weten dat Japanse bussen-treinen-metro's tot op de seconde rijden. Zo was het dan ook, mijn bus kwam aan op 13u03 en vertrok om 13u04-bijna05. Ik zat erop dus het sightseeing kon beginnen. Alleen was het blijkbaar niet zo interessant, daar ik in slaap ben gevallen. Dit kan ook wel te wijten zijn aan mijn korte (niet bestaan hebbende) nacht. Maar bon, van Narita Airport naar Ikebukuro waar mijn host family mij zou komen halen is anderhalf uur rijden! Das dus nog redelijk ver, dus heb ik toch een beetje slaap kunnen inhalen.
Dan daar aangekomen, effe wachten, dan kwamen mijn papa en mama eraan. Ermee in de auto, al duizend complimentjes gekregen hoe goed mijn japans wel ni is enzovoort...
En dan in de auto babbelen over vanalles. Koetjes en kalfjes, Japan en Belgie en ga zo maar door. Dan thuis gekomen, korte rondleiding in het huis dat -zoals ik al zei- echt wel ruim is voor een Japans huis in een overbevolkte stad met veel te hoge huurprijzen...
Meer details over het huis volgt later, ik ga nu eens beneden kijken of ik geen handje kan toesteken in het huishouden. Om ook (na een uurtje in het nederlands te babbelen en te typen) nog wat Japans te oefenen!
Gegroet iedereen, véél knuffels uit het verre warme vochtige maar leuke fijne fantastische Japan!
Drien
xxxxx

2007-06-28T00:57:00.001+02:00

Nog 1 dag... WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA :O

Dag gastgezin :)

2007-06-11T13:15:00.000+02:00

Eindelijk kwam de verlossende mail van mijn school in Japan met de boodschap wie ze gevonden hebben als gastgezin. Het lijken mij hele toffe en lieve mensen, want ik heb ondertussen al wat heen en weer gemaild. Ze komen mij bijvoorbeeld halen aan de bushalte (de bus die van de luchthaven komt), ik mag er paar dagen langer blijven, etc...
Ik heb daar een mama en papa, een broer en zus. De mama heet Yūko, ze is huismoeder maar werkt af en toe op een Japanse lagere school als vrijwilliger. Mijn papa is architect, maar zijn naam weet ik (nog) niet.
Zij hebben dus 2 kinderen, een zoon van 25 en een dochter van 21. De zoon werkt al en woont alleen. Hun dochter, Tomoka, zit in het 4e en laatste jaar op de universiteit. Ze studeert (iets met) arts (kunst).
Dat ziet er dus allemaal zeer fijn uit... Nu ik weet dat ik daar terecht kom bij fijne mensen, heb ik nog meer zin om te gaan. Ik tel de dagen (en de examens) af.
Ik vermoed dat mijn volgende blog zal zijn als ik al in Japan zit. Dus aan de studenten onder ons : studeer nog goe. En tot later! (Véél later)

Dorien

Geduld is een mooie deugd...

2007-05-28T21:25:00.000+02:00

Nog steeds niets vernomen uit Japan over mijn gastgezin. Ze houden het spannend tot de laatste moment...
De blok is ondertussen al begonnen, dus de examens (en zo ook mijn reis) naderen (nadert). Over exact een maand leg ik de laatste hand aan mijn valies om dan vroeg te slapen zodat ik de volgende morgen klaarwakker ben om mijn grote ervaring te beleven.
Het zal heel fijn zijn, alleen begin ik stilaan te beseffen dat ik de lieverds rondom mij enorm ga missen. Mama, papa, broer, zus, familie, vrienden en nog zoooooooooveel andere mensjes die het goed met me menen. Als je je adres achterlaat hier op mijn site (als comment), is de kans héél groot dat er op een dag een mooi Oosters kaartje in je bus zit! Doen dus! :)
Tot later...
Drien

Foto's

2007-04-23T21:30:00.000+02:00

Mijn foto's die ik in Japan zal trekken, zal ik op volgende site plaatsen. (Als dit niet goed zou gaan, dan komen ze op mijn space.) Maar dat zie ik dan wel. Allesinds voor foto's volgende link
http://flickr.com/photos/dorieninjapan/

Elke dag komt het een beetje dichterbij.

2007-04-23T20:28:00.000+02:00

In de voorbije maand is de laatste hand gelegd aan mijn reisje. Het geld is naar Japan gestort, de bevestiging is ontvangen. De familie waar ik zal verblijven wordt gezocht door de organisatie van de school waar ik die cursus zal volgen.
Een enorm grote valies is gekocht, metro-plannetjes worden uitgeprind, lijsten als "wat neem ik mee" worden aangemaakt, vrienden en familie worden op de hoogte gebracht, de wisselkoers wordt in de gaten gehouden...
Ik kan niet meer terug... Ik ga naar Japan. Eindelijk! Er gaat geen dag voorbij dat ik er niet aandenk. Maar niet alleen positieve gedachten komen bovendrijven. Want stel dat het tegenvalt...?

Achja, we gaan het avontuur met open armen tegemoet. Ik denk dat ik daar op een maand tijd mezelf beter zal leren kennen dan in de voorbije 20 jaar. Lol.
Verder is er niet veel nieuws. Ik denk dat ik niet teveel ga plannen, maar gewoon day by day daar alles ga uitzoeken. En de reisplanning kan ik in het vliegtuig doen, ik zit daar toch zo'n kleine 15uur met mijn vingers te draaien :D Hopelijk zitten er wat Japanners op mijn vlucht en niet zo van die luidruchtige irritante Italianen...
De kans op Italianen is wel groot, daar ik langs Milaan vlieg... Hieronder vind je mijn vliegschema!

Vrijdag 29 juni 2007
12u15 : vertrek in Zaventem - Milaan
13u50 : aankomst in Milaan (als alles goed gaat)
15u15 : vertrek in Milaan - Tokio

Zaterdag 30 juni 2007
10u05 : aankomst in Tokio (als alles goed gaat... (10u05 = plaatselijke tijd! Dit is 03u05 in België))

4 weken later :

Zaterdag 28 juli 2007
13u00 : vertrek in Tokio - Milaan (13u00 = Japanse/plaatselijke tijd! Dit is 06u00 in België)
18u30 : aankomst in Milaan (als alles goed gaat... (18u30 = Belgische tijd! Dit is 01u30 (reeds zondag 29 juli 2007) in Japan))
20u35 : vertrek in Milaan - Zaventem
22u10 : aankomst in Zaventem (als voor een 4e keer alles goed gaat ...)

Voorlopige planning...

2007-03-19T15:43:00.000+01:00

Ik heb een week geleden mijn application form voor een host family opgestuurd naar Japan. Zaterdag of zondag had ik een e-mailtje van die vrouw die daar alles regelt, met de mededeling dat ze het ontvangen had en dat ik het geld voor mijn zomercursus mag storten.
Nieuws over mijn host family had ze nog niet. Ik zal ten vroegste rond half mei (en ten laatste rond half juni) een bericht krijgen met meer informatie over mijn familie. Op zich is dat wel laat, want tegen dan is het al blok en moet ik mij concentreren om mijn examens goed af te leggen, zodat ik dubbel en dik kan genieten van mijn reis... Het zal zwaar worden. Ik heb 10 examens, en ik wil er liefst zo weinig mogelijk opnieuw moeten doen in september. (Kheb er al 2 aan mijn been ^^) Ma bon ja, we gaan ons best doen hé, meer kunnen we niet doen.
Nu ga ik langzaamaan mijn uitstapjes beginnen plannen. Aangezien ik zo'n mooie reisgids gekregen heb voor Nieuwjaar van mijn ouders, en daar alles instaat, ga ik zo eens bekijken wat de moeite waard is om te bezoeken... Mijn voorlopige planning ziet er zo uit :

Datum	Dag	Voormiddag	Namiddag
30 juni	zat	op het vliegtuig	aankomst op Narita 13u PT
1 juli	zon	Yokohama
2 juli	ma	Ontmoeting gastgezin
3 juli	di	Level test	Oriëntatie
4 juli	woe	Les	vrij
5 juli	don	Les	vrij
6 juli	vr	Les	Meiji Shrine & Harajuku
7 juli	zat	vrij	vrij
8 juli	zon	vrij	vrij
9 juli	ma	Les	vrij
10 juli	di	Les	vrij
11 juli	woe	Les	vrij
12 juli	don	Les	vrij
13 juli	vr	Tokyo Disney Land
14 juli	zat	vrij	vrij
15 juli	zon	vrij	vrij
16 juli	ma	Les	vrij
17 juli	di	Les	vrij
18 juli	woe	Les	vrij
19 juli	don	Les	vrij
20 juli	vr	Les	Edo-Tokyo Museum
21 juli	zat	vrij	vrij
22 juli	zon	vrij	vrij
23 juli	ma	Les	vrij
24 juli	di	Les	vrij
25 juli	woe	Les	vrij
26 juli	don	Les	vrij
27 juli	vr	Les	afscheidsceremonie
28 juli	zat	vrij	vertrek vliegtuig 13u PT

PT = plaatselijke tijd in Japan (= tijd in België + 7u)

....hoe het allemaal begon....

2007-03-13T21:01:00.000+01:00

Een weekje geleden kwam alles in een stroomversnelling. Mijn reis naar Japan komt ineens heel wat dichterbij. Mijn inschrijving in de school Sendagaya is een feit en mijn vliegtuigticket is geboekt. Ik kan het op één of andere manier nog altijd niet beseffen dat ik naar Japan ga. Het lijkt nog zover weg en zo onwerkelijk. Bizar gevoel. Vrienden die wel al naar Japan zijn geweest, vertellen me dat je het pas goed beseft dat je ginds bent als je al weer bijna moet vertrekken. We zullen zien wanneer het goed en wel tot mij doordringt... Het wordt een groot avontuur. Met vele nieuwe ervaringen en nieuwe mensen. En hopelijk kom ik ook veel beter Japans-sprekend naar huis. Heb gisteren mijn aanvraagformulier voor het gastgezin opgestuurd. Hopelijk krijg ik hierop snel reactie dat ik snel weet waar ik terecht kom. Zodat ik contact met die mensen kan opnemen en hen wat kan leren kennen. Ik moet dan ook een maand met hen samenleven. Meestal zijn er weinig problemen tussen gasten en hun gastgezin, als je je tenminste aan de regels van het huis houdt. Van zodra ik meer weet of foto's heb zal ik ze hier posten. Zo spannend.....
Tot de volgende ;-)
Drien

Dorien in Japan

Herfst.

Goodbye Japan, Hello Belgium

Een week geleden...

Japan-België

Contradictie

Papa in Japan.

Hawaii.

De Maand Februari

Japanse universiteit- Het leven zoals het is...

Mijn eindejaar-nieuwjaar in Japan

Blog

Fuji-san

Money Money Money

De eerste maand in Japan is al voorbij..... time flies when you're having fun.

Cote D'ôr.

Foto's.

Eerste schoolweek.

さすが日本。Sasuga nihon. II

さすが日本。Sasuga nihon.

Arrival

तैफूं.

Japan 9 - 22 september 2008

ＪＡＰＡＮ！！！！！！

後１０日・Nog 10 dagen・Still 10 days.

Nog 30 dagen !

Lang geleden...

1 maand later

Ik mis Japan...

Kaeritai - heimwee

Ｏｈｉｓａｓｈｉｂｕｒｉ～ (Lang geleden..)

地震 & Odaiba ! Yo～ssh!

～～～Disneyland～～～

dabedidabeda ^^

1 week hier :-)

Shopping Paradise

Regen regen regen

Bikkuri shita (een beetje geschrokken)

maandag

Mushiatsui (warm en vochtig)

Resutoran.

Tsukareta! 疲れた！(Doodmoe)

Dag gastgezin :)

Geduld is een mooie deugd...

Foto's

Elke dag komt het een beetje dichterbij.

Voorlopige planning...

....hoe het allemaal begon....

Tsukareta!　疲れた！(Doodmoe)