Wednesday, July 28, 2010
Friday, November 20, 2009
Herfst.
Opnieuw een blog die begint met excuses. Excuses voor de ellenlange stilte op deze blog.
Mijn laatste maand in Japan heb ik al werkend, reizend en opruimend doorgebracht. Van 19 tot 23 september was er een tweede golden week, the silver week. Dit betekent zoveel als een week vakantie door het opeenvolgen van feestdagen. Kwestie van vakantie als vakantie door te brengen, ben ik van zaterdag tot woensdag naar het noorden van Japan geweest. De reis was ongepland en een nobele poging om met een huurauto op vier à vijf dagen deze noordelijke streek rond te trekken en zoveel mogelijk moois te zien.
Dankzij een geniale overeenkomst tussen Japan en België, kon ik gebruik maken van mijn Belgisch rijbewijs indien het officieel naar het Japans vertaald werd. Zo gezegd zo gedaan: een dag en €25 later waren mijn papieren in orde: Dorien kon legaal autorijden in Japan.
Een paar dagen later was het al zover: zaterdag 17 september. Mijn medereiziger (laten we hem/haar een naam geven voor het gebruiksgemak: Kuifje in het Japans = Tantan) en ik namen iets na de middag de Shinkansen (新幹線)(sneltrein) naar Sendai (仙台), ook wel de hoofdstad van het noorden genoemd. Rond vier uur kwamen we aan, kochten ons een goed stratenplan en trokken richting het bedrijf waar we een Toyota Probox hadden gereserveerd.
Tegen half vijf waren we op weg via Morioka naar Hanawa. Dit is goed 270km ten noorden van Sendai. Eerst reed Tantan en daarna waagde ook ik me aan links rijden. Voor alles een eerste keer. Doch, we arriveerden veilig en wel rond 21u op een service area van de autostrade, op de grens tussen de prefecturen Akita en Aomori. We maakten het gezellig in de auto en gerold in twee slaapzakken gingen we de nacht tegemoet.
De volgende dag werden we om 5u gewekt door de koude en besloten we dan maar om vroeg in de ochtend onze tocht verder te zetten richting het meer van Towada. Een meer met een diepte van 327m op een hoogte van 400m boven zeeniveau.
Gelegen te midden van een bos, tussen nevel en de opkomende zon, woorden waren overbodig. Een heldere blauwe hemel en beginnende koyo (het verkleuren van de bladeren, teken van de herfst) maakte het zelfs nog mooier. We vergrepen ons aan de Japanse nationale sport -foto's trekken- waarna we onze tocht via de oever van het meer verderzetten naar het Noorden.
Rond de middag kwamen we aan in Hirosaki. Het weer was prachtig en zin in wat lichaamsbeweging hadden we wel, waarop ik de auto bestuurde naar de alleenstaande vulkaan op rust, Iwaki-san. Hij is maar half zo hoog als de Fuji-san maar wat betreft schoonheid moet hij zeker niet onderdoen.
Met de auto konden we via de skyline naar een parking op 1200m hoogte. We namen eerst een stukje de stoeltjeslift om dan de laatste honderd meters naar boven te klauteren. Een klein uurtje later bereikten we de top op 1625m en het uitzicht was fan-tas-tisch. De stralende zon, heldere blauwe hemel, wolkjes boven en beneden, uitzicht over bergen en zee, zelfs tot het noordelijkste eiland Hokkaido, beginnende herfst met bijhorende herfstkleuren,... . Een driedubbele wauw. (Ben dan misschien niet veel gewoon, maar toch was het PRACHTIG. Adembenemend.)
Met spijt in het hart moesten we algauw afdalen want de laatste stoeltjeslift was rond 16u. We snelden vermoeid maar voldaan terug naar Hirosaki en van daar naar de stad Aomori. Omdat de vorige overnachting in de auto wat was tegengevallen door de onverwachte frisse nacht, besloten we ergens te overnachten. Het Japanse fenomeen "onsen" is een publieke indoor badplaats waar er kan gedoucht en gebaad worden (meestal mannen en vrouwen gescheiden). Vaak zijn ook een sauna, speelzalen, karaoke, eten, massages, tv, ..., voorzien. De grotere onsen hebben daarenboven ook nog gemeenschappelijke of gescheiden rustzalen waar je voor een prikje kan overnachten op zetels, tatamimatten met futons (japanse matrasjes) of soms zelfs bedden.
Goed uitgerust waren we de volgende dag klaar voor de tocht naar het uiterste Noorden van Honshu. Osorezan op het Shimo-kita schiereiland is een gevreesde plaats onder de Japanners.
Er is een tempel en opnieuw een meer. Aan de tempel is een kerkhof waar de zielen van de overleden grootouders rondzwerven. (Althans dat is wat de Japanners geloven). Door de hoge concentratie sulfer stinkt het daar verschrikkelijk naar rotte eieren, en groeit en leeft er niets. De omgeving rond de tempel en het kerkhof heeft veel weg van een maanlandschap en dus onmogelijk gezellig te noemen, maar wel indrukwekkend. Moeilijk te beschrijven met woorden dus ik verwijs jullie door naar foto's.
Ook dit was een geslaagde dag, die eindigde in Hachinohe, met een heerlijke kaisendon-maaltijd (rauwe vis met ei op warme gekookte rijst) en daarna opnieuw liggen weken in onsen om dan heerlijk in een diepe slaap te vallen.
Voor we het goed en wel beseften was onze reis al over halfweg en de auto-rijden-vermoeidheid nam toe. Ik had de voorbije twee dagen iets minder dan 1000km in de benen, wat niet zo heel veel lijkt, maar vaak langs smalle en kronkelende bergwegen waar je niet sneller kan dan 40km/u betekent dit eindeloos veel uren in de auto.
Dinsdagochtend verlieten we Hachinohe om terug te keren naar Morioka. Daar bezochten we het beroemde melk-, ijs-, en boterboerderij. Voor een Belg opgegroeid in een klein dorp tussen koeien en weiden was dit niet speciaal, maar Japan zou Japan niet zijn, moest de randanimatie niet perfect zijn. Ik heb me die dag voor het eerst ooit gewaagd aan Japans boogschieten. Van de 8 pijlen, waren er 5 op het bord, wat ik dus persoonlijk een geslaagde poging vond, en ik vond het nog tof ook! Helaas waren de laatste dagen redelijk zwaar waardoor ik met spijt in het hart het stuur moest doorgeven aan Tantan.
De laatste dag stond de kust Sanriku (三陸海岸) en het eiland Matsushima op het programma. Wat pech met het weer werd dit een natte dag. Maar daarom niet minder plezant. De grillig gevormde kust door de kracht van de zee is onvoorstelbaar.
Ver genoot een Belgisch Orgel Museum onderweg, voorzien van Belgisch bier en wafels, onze nieuwsgierigheid, alhoewel het niet zoveel voorstelde.
Al gauw werd het avond en na een kort ritje door Sendai-city en een lekkere maaltijd koeietong, namen we doodmoe de trein terug naar Tokyo. Het waren 4 prachtige dagen geweest.
Mijn laatste reis zat er op en de laatste week van 365 dagen Japan brak aan. Deze heb ik al shoppend, etend en drinkend met vrienden doorgebracht. De allerlaatste avond heb ik Japans-Belgisch bier gedronken en Japanse-Belgische frieten gegeten, om in de sfeer de komen. De avond daarna -al in België- heb ik de Belgische versie gegeten en goedgekeurd.
Oyasumi!
Dorien
Mijn laatste maand in Japan heb ik al werkend, reizend en opruimend doorgebracht. Van 19 tot 23 september was er een tweede golden week, the silver week. Dit betekent zoveel als een week vakantie door het opeenvolgen van feestdagen. Kwestie van vakantie als vakantie door te brengen, ben ik van zaterdag tot woensdag naar het noorden van Japan geweest. De reis was ongepland en een nobele poging om met een huurauto op vier à vijf dagen deze noordelijke streek rond te trekken en zoveel mogelijk moois te zien.
Dankzij een geniale overeenkomst tussen Japan en België, kon ik gebruik maken van mijn Belgisch rijbewijs indien het officieel naar het Japans vertaald werd. Zo gezegd zo gedaan: een dag en €25 later waren mijn papieren in orde: Dorien kon legaal autorijden in Japan.
Een paar dagen later was het al zover: zaterdag 17 september. Mijn medereiziger (laten we hem/haar een naam geven voor het gebruiksgemak: Kuifje in het Japans = Tantan) en ik namen iets na de middag de Shinkansen (新幹線)(sneltrein) naar Sendai (仙台), ook wel de hoofdstad van het noorden genoemd. Rond vier uur kwamen we aan, kochten ons een goed stratenplan en trokken richting het bedrijf waar we een Toyota Probox hadden gereserveerd.
Tegen half vijf waren we op weg via Morioka naar Hanawa. Dit is goed 270km ten noorden van Sendai. Eerst reed Tantan en daarna waagde ook ik me aan links rijden. Voor alles een eerste keer. Doch, we arriveerden veilig en wel rond 21u op een service area van de autostrade, op de grens tussen de prefecturen Akita en Aomori. We maakten het gezellig in de auto en gerold in twee slaapzakken gingen we de nacht tegemoet.
De volgende dag werden we om 5u gewekt door de koude en besloten we dan maar om vroeg in de ochtend onze tocht verder te zetten richting het meer van Towada. Een meer met een diepte van 327m op een hoogte van 400m boven zeeniveau.
Gelegen te midden van een bos, tussen nevel en de opkomende zon, woorden waren overbodig. Een heldere blauwe hemel en beginnende koyo (het verkleuren van de bladeren, teken van de herfst) maakte het zelfs nog mooier. We vergrepen ons aan de Japanse nationale sport -foto's trekken- waarna we onze tocht via de oever van het meer verderzetten naar het Noorden.
Rond de middag kwamen we aan in Hirosaki. Het weer was prachtig en zin in wat lichaamsbeweging hadden we wel, waarop ik de auto bestuurde naar de alleenstaande vulkaan op rust, Iwaki-san. Hij is maar half zo hoog als de Fuji-san maar wat betreft schoonheid moet hij zeker niet onderdoen.
Met de auto konden we via de skyline naar een parking op 1200m hoogte. We namen eerst een stukje de stoeltjeslift om dan de laatste honderd meters naar boven te klauteren. Een klein uurtje later bereikten we de top op 1625m en het uitzicht was fan-tas-tisch. De stralende zon, heldere blauwe hemel, wolkjes boven en beneden, uitzicht over bergen en zee, zelfs tot het noordelijkste eiland Hokkaido, beginnende herfst met bijhorende herfstkleuren,... . Een driedubbele wauw. (Ben dan misschien niet veel gewoon, maar toch was het PRACHTIG. Adembenemend.)
Met spijt in het hart moesten we algauw afdalen want de laatste stoeltjeslift was rond 16u. We snelden vermoeid maar voldaan terug naar Hirosaki en van daar naar de stad Aomori. Omdat de vorige overnachting in de auto wat was tegengevallen door de onverwachte frisse nacht, besloten we ergens te overnachten. Het Japanse fenomeen "onsen" is een publieke indoor badplaats waar er kan gedoucht en gebaad worden (meestal mannen en vrouwen gescheiden). Vaak zijn ook een sauna, speelzalen, karaoke, eten, massages, tv, ..., voorzien. De grotere onsen hebben daarenboven ook nog gemeenschappelijke of gescheiden rustzalen waar je voor een prikje kan overnachten op zetels, tatamimatten met futons (japanse matrasjes) of soms zelfs bedden.
Goed uitgerust waren we de volgende dag klaar voor de tocht naar het uiterste Noorden van Honshu. Osorezan op het Shimo-kita schiereiland is een gevreesde plaats onder de Japanners.
Er is een tempel en opnieuw een meer. Aan de tempel is een kerkhof waar de zielen van de overleden grootouders rondzwerven. (Althans dat is wat de Japanners geloven). Door de hoge concentratie sulfer stinkt het daar verschrikkelijk naar rotte eieren, en groeit en leeft er niets. De omgeving rond de tempel en het kerkhof heeft veel weg van een maanlandschap en dus onmogelijk gezellig te noemen, maar wel indrukwekkend. Moeilijk te beschrijven met woorden dus ik verwijs jullie door naar foto's.
Ook dit was een geslaagde dag, die eindigde in Hachinohe, met een heerlijke kaisendon-maaltijd (rauwe vis met ei op warme gekookte rijst) en daarna opnieuw liggen weken in onsen om dan heerlijk in een diepe slaap te vallen.
Voor we het goed en wel beseften was onze reis al over halfweg en de auto-rijden-vermoeidheid nam toe. Ik had de voorbije twee dagen iets minder dan 1000km in de benen, wat niet zo heel veel lijkt, maar vaak langs smalle en kronkelende bergwegen waar je niet sneller kan dan 40km/u betekent dit eindeloos veel uren in de auto.
Dinsdagochtend verlieten we Hachinohe om terug te keren naar Morioka. Daar bezochten we het beroemde melk-, ijs-, en boterboerderij. Voor een Belg opgegroeid in een klein dorp tussen koeien en weiden was dit niet speciaal, maar Japan zou Japan niet zijn, moest de randanimatie niet perfect zijn. Ik heb me die dag voor het eerst ooit gewaagd aan Japans boogschieten. Van de 8 pijlen, waren er 5 op het bord, wat ik dus persoonlijk een geslaagde poging vond, en ik vond het nog tof ook! Helaas waren de laatste dagen redelijk zwaar waardoor ik met spijt in het hart het stuur moest doorgeven aan Tantan.
De laatste dag stond de kust Sanriku (三陸海岸) en het eiland Matsushima op het programma. Wat pech met het weer werd dit een natte dag. Maar daarom niet minder plezant. De grillig gevormde kust door de kracht van de zee is onvoorstelbaar.
Ver genoot een Belgisch Orgel Museum onderweg, voorzien van Belgisch bier en wafels, onze nieuwsgierigheid, alhoewel het niet zoveel voorstelde.
Al gauw werd het avond en na een kort ritje door Sendai-city en een lekkere maaltijd koeietong, namen we doodmoe de trein terug naar Tokyo. Het waren 4 prachtige dagen geweest.
Mijn laatste reis zat er op en de laatste week van 365 dagen Japan brak aan. Deze heb ik al shoppend, etend en drinkend met vrienden doorgebracht. De allerlaatste avond heb ik Japans-Belgisch bier gedronken en Japanse-Belgische frieten gegeten, om in de sfeer de komen. De avond daarna -al in België- heb ik de Belgische versie gegeten en goedgekeurd.
Oyasumi!
Dorien
Monday, October 05, 2009
Goodbye Japan, Hello Belgium
Opnieuw een blog met wat vertraging.
Het is zo ver. Ik zit in het vliegtuig terug naar Belgie. Mijn jaar in Japan is voorbij. Het is niet te geloven hoe snel de tijd gaat. Ik herinner me mijn vertrek nog alsof het gisteren was...
Mijn jaar in Japan was mooi, heel mooi. Reizen en studeren, werken en geld verdienen (en dan shoppen en het terug uitgeven), nieuwe mensen leren kennen, feesten, contact houden met Belgie en ontdekken wie echt om je geeft. Dit jaar heeft me zoveel geleerd, het was echt fantastisch.
En al weet ik dat familie en vrienden op me wachten in Belgie, afscheid nemen van Japan en mijn vertrouwde omgeving hier is lastig.
In Belgie begin ik nu aan mijn master in de japanologie, waarvan ik nu al met zekerheid kan zeggen dat dit niet zo easy zal zijn als het Japanse studentenleven was. We doen ons best en als er nieuwe Japan-plannen zijn, schiet ik terug in actie op deze blog.
Voor ik het op deze blog officieel voor bekeken hou, zal ik in de loop van de week nog een blog posten over mijn laatste reis in Japan, die naar Tohoku, noord-oost Japan.
Dorien
Het is zo ver. Ik zit in het vliegtuig terug naar Belgie. Mijn jaar in Japan is voorbij. Het is niet te geloven hoe snel de tijd gaat. Ik herinner me mijn vertrek nog alsof het gisteren was...
Mijn jaar in Japan was mooi, heel mooi. Reizen en studeren, werken en geld verdienen (en dan shoppen en het terug uitgeven), nieuwe mensen leren kennen, feesten, contact houden met Belgie en ontdekken wie echt om je geeft. Dit jaar heeft me zoveel geleerd, het was echt fantastisch.
En al weet ik dat familie en vrienden op me wachten in Belgie, afscheid nemen van Japan en mijn vertrouwde omgeving hier is lastig.
In Belgie begin ik nu aan mijn master in de japanologie, waarvan ik nu al met zekerheid kan zeggen dat dit niet zo easy zal zijn als het Japanse studentenleven was. We doen ons best en als er nieuwe Japan-plannen zijn, schiet ik terug in actie op deze blog.
Voor ik het op deze blog officieel voor bekeken hou, zal ik in de loop van de week nog een blog posten over mijn laatste reis in Japan, die naar Tohoku, noord-oost Japan.
Dorien
Thursday, September 24, 2009
Een week geleden...
...schreef ik deze blog, maar hij is met vertraging online gekomen.
Het is vandaag donderdag. Het is mooi weer, de zon schijnt en er is geen wolkje aan de lucht.
Eerst en vooral mijn excuses voor de lange afwezigheid op deze blog. Ik heb een drukke, maar geweldige zomervakantie achter de rug. Ik zal op deze blog dus een kort overzicht geven.
Sinds het eerste weekend van juni werkte ik gedurende twee maand tweemaal per week 's avond als campagnemeisje van het Belgische bier Vedett. Samen met het (uitermate tof) team toerden we door Tokyo en Yokohama langs cafés die Vedett serveren. Daar verrasten we de klanten met een gratis flesje Vedett waarop hun eigen fotolabel werd geplakt. Een leuke ervaring! En veel kennissen erbij.
Eind juni werd het langzaamaan tijd om te studeren voor de Japanese Proficiency Test die plaats vond op 5 juli ll. Ik was van plan het hoogste level te proberen, alhoewel dat geen sinecure zou blijken.
De zware zondag brak aan en ik trok vol goede moed naar school. Ik had het geluk mij niet te ver te moeten verplaatsen aangezien het op mijn universiteit werd georganiseerd. Na 6u zwoegen, pauzeren en terug zwoegen was het voorbij. We zouden onze punten wel pas in september krijgen, nog 2 maanden in spanning leven.
ik liet het echter niet aan mijn hart komen en vertrok niet veel later naar Bangkok, Thailand. Op vakantie bij Fauve en Peam. Tien dagen lang heb ik genoten van prachtig weer, lekker eten, lieve mensen, mooie toeristische en minder toeristische plekjes.
Fauve en Peam, nogmaals bedankt voor de toffe vakantie!!
Terug naar Japan betekende het einde van de pret. Examens en een bachelorpaper, die nog steeds niet af was, wachtten me op. Ik heb er het beste van proberen maken, alhoewel de laatste week echt hel was. Slaaptekort, overwerkte hersenen en sociaal contact nul.
Toen ik uiteindelijk de volledige versie doorstuurde, viel er een zware blok van mijn schouders. Nu was het alleen maar hopen op een positieve uitslag..
Om de stress door te spoelen, vertrok ik dan maar terug op vakantie. 10 dagen was immers niet genoeg geweest om Thailand te ontdekken. Ik heb 2 weken lang genoten van massages, mij in een Thais universiteitenuniform gewrongen, olifanten, krokodillen, slangen, kakkerlakken en meer van deze lieve en minder lieve beestjes ontmoet en ga zo maar door. Mijn Thailand-ervaring was geweldig. Al haat ik de roekeloze taxichauffeurs en het feit dat ik geen yota verstond/versta van wat ze zeggen.
Terug in Japan was het spannend afwachten op de uitslag van de Japanse Test. Al mijn vrienden die hem ook hadden afgelegd waren geslaagd. De druk nam toe, maar jawel, ik was -totaal onverwacht- ook geslaagd! Hoera voor mezelf!
Vanaf 7september begon ik dan te werken op een beurs ter ere van de 150ste verjaardag van de opening van de haven van Yokohama (en daarmee gepaard ging ook de openstelling van het tot dan voor het buitenland streng afgesloten Japan).
Een oppervlakte van 80 vierkante meter was voorzien van televisies met documentaires over Belgie, pamflets, rekjes gevuld met bier, chocolade, wafels, speculaas, de Strooper-koekjes, en ga zo maar door. Een stukje Belgie in Japan.
Samen met R en K stond ik in voor het aanvullen van de rekken en de kassa. Op hoogdagen maakten we een omzet van meer dan 6000 euro. Pauze nemen of naar het toilet gaan was er dan niet bij. We begonnen om 10u en eindigden na een lange dag om half negen 's avonds. Dan had ik nog twee en half uur trein, bus en fiets voor de boeg eer ik mijn bedje kon induiken. Het was een lange, vermoeiende, maar heel toffe week, een ervaring (en wat zakgeld) rijker. Yokohama is naar mijn mening ook een van de mooiste steden van Japan. De combinatie van nieuwe mooie architectuur, zee, gezellig China Town, ... is niet te versmaden.
Al gauw werd het donderdag de 11e september. Tijd voor de proclamatie van mijn 3e bachelor.
'S ochtends werd ik wakker met een dringende mail in mijn inbox van R.J. die me aanmaande zo snel mogelijk mijn punten vanuit Japan door te sturen naar Belgie, of ik kon het afstuderen wel vergeten. Vol stress belde ik naar mijn Japanse universiteit en dan naar de KUL en terug naar de een en terug naar de ander en ga zo maar door. Veel vijven en zessen later waren mijn puten dan toch (zij het onofficieel) in Leuven geraakt en vrijdag kreeg ik het geweldige bericht via de telefoon (want een ander probleem had roet in het eten van Kuloket gegooid) dat ik geslaagd was. Kan het nog steeds niet geloven, maar ben nu officieel Japanoloog. Wist niet dat afstuderen zo goed voelde... (^•^)v
Mijn jaar in Japan is dus perfect, met mijn bachelor en Japanese Language Profiency Test in m'n handen. Beter dan ik ooit had durven dromen. Daarnaast heb ik ook heel wat rondgereisd naar verre en minder verre oorden.
Mijn reisplannen zijn echter nog niet ten einde, ik zit namelijk nu in de shinkansen op weg naar het Noorden, om de zilveren week door te brengen in de auto. Het is eens wat anders dan taxi en hotel. Samen met Y ga ik in vijf dagen van Sendai via Yamagata naar Hirosaki en Aomori. Om van daar via Hachinohe en Toono terug te keren naar Sendai.
Aangezien ik via een speciale regeling tussen Belgie en Japan makkelijk met mijn Belgisch rijbewijs mag autorijden, is het aangeraden dubbel op te passen op de baan. :-)
Er resten mij slechts 11 dagen hier in het verre maar oh zo mooie Japan. Ik ga er met volle teugen van genieten en op de laatste dag van september, na exact 367 dagen in Japan, zal ik met pijn in het hart en tranen in de ogen afscheid nemen van dit geweldige jaar.
Ik zie jullie gauw,
Dorien
Het is vandaag donderdag. Het is mooi weer, de zon schijnt en er is geen wolkje aan de lucht.
Eerst en vooral mijn excuses voor de lange afwezigheid op deze blog. Ik heb een drukke, maar geweldige zomervakantie achter de rug. Ik zal op deze blog dus een kort overzicht geven.
Sinds het eerste weekend van juni werkte ik gedurende twee maand tweemaal per week 's avond als campagnemeisje van het Belgische bier Vedett. Samen met het (uitermate tof) team toerden we door Tokyo en Yokohama langs cafés die Vedett serveren. Daar verrasten we de klanten met een gratis flesje Vedett waarop hun eigen fotolabel werd geplakt. Een leuke ervaring! En veel kennissen erbij.
Eind juni werd het langzaamaan tijd om te studeren voor de Japanese Proficiency Test die plaats vond op 5 juli ll. Ik was van plan het hoogste level te proberen, alhoewel dat geen sinecure zou blijken.
De zware zondag brak aan en ik trok vol goede moed naar school. Ik had het geluk mij niet te ver te moeten verplaatsen aangezien het op mijn universiteit werd georganiseerd. Na 6u zwoegen, pauzeren en terug zwoegen was het voorbij. We zouden onze punten wel pas in september krijgen, nog 2 maanden in spanning leven.
ik liet het echter niet aan mijn hart komen en vertrok niet veel later naar Bangkok, Thailand. Op vakantie bij Fauve en Peam. Tien dagen lang heb ik genoten van prachtig weer, lekker eten, lieve mensen, mooie toeristische en minder toeristische plekjes.
Fauve en Peam, nogmaals bedankt voor de toffe vakantie!!
Terug naar Japan betekende het einde van de pret. Examens en een bachelorpaper, die nog steeds niet af was, wachtten me op. Ik heb er het beste van proberen maken, alhoewel de laatste week echt hel was. Slaaptekort, overwerkte hersenen en sociaal contact nul.
Toen ik uiteindelijk de volledige versie doorstuurde, viel er een zware blok van mijn schouders. Nu was het alleen maar hopen op een positieve uitslag..
Om de stress door te spoelen, vertrok ik dan maar terug op vakantie. 10 dagen was immers niet genoeg geweest om Thailand te ontdekken. Ik heb 2 weken lang genoten van massages, mij in een Thais universiteitenuniform gewrongen, olifanten, krokodillen, slangen, kakkerlakken en meer van deze lieve en minder lieve beestjes ontmoet en ga zo maar door. Mijn Thailand-ervaring was geweldig. Al haat ik de roekeloze taxichauffeurs en het feit dat ik geen yota verstond/versta van wat ze zeggen.
Terug in Japan was het spannend afwachten op de uitslag van de Japanse Test. Al mijn vrienden die hem ook hadden afgelegd waren geslaagd. De druk nam toe, maar jawel, ik was -totaal onverwacht- ook geslaagd! Hoera voor mezelf!
Vanaf 7september begon ik dan te werken op een beurs ter ere van de 150ste verjaardag van de opening van de haven van Yokohama (en daarmee gepaard ging ook de openstelling van het tot dan voor het buitenland streng afgesloten Japan).
Een oppervlakte van 80 vierkante meter was voorzien van televisies met documentaires over Belgie, pamflets, rekjes gevuld met bier, chocolade, wafels, speculaas, de Strooper-koekjes, en ga zo maar door. Een stukje Belgie in Japan.
Samen met R en K stond ik in voor het aanvullen van de rekken en de kassa. Op hoogdagen maakten we een omzet van meer dan 6000 euro. Pauze nemen of naar het toilet gaan was er dan niet bij. We begonnen om 10u en eindigden na een lange dag om half negen 's avonds. Dan had ik nog twee en half uur trein, bus en fiets voor de boeg eer ik mijn bedje kon induiken. Het was een lange, vermoeiende, maar heel toffe week, een ervaring (en wat zakgeld) rijker. Yokohama is naar mijn mening ook een van de mooiste steden van Japan. De combinatie van nieuwe mooie architectuur, zee, gezellig China Town, ... is niet te versmaden.
Al gauw werd het donderdag de 11e september. Tijd voor de proclamatie van mijn 3e bachelor.
'S ochtends werd ik wakker met een dringende mail in mijn inbox van R.J. die me aanmaande zo snel mogelijk mijn punten vanuit Japan door te sturen naar Belgie, of ik kon het afstuderen wel vergeten. Vol stress belde ik naar mijn Japanse universiteit en dan naar de KUL en terug naar de een en terug naar de ander en ga zo maar door. Veel vijven en zessen later waren mijn puten dan toch (zij het onofficieel) in Leuven geraakt en vrijdag kreeg ik het geweldige bericht via de telefoon (want een ander probleem had roet in het eten van Kuloket gegooid) dat ik geslaagd was. Kan het nog steeds niet geloven, maar ben nu officieel Japanoloog. Wist niet dat afstuderen zo goed voelde... (^•^)v
Mijn jaar in Japan is dus perfect, met mijn bachelor en Japanese Language Profiency Test in m'n handen. Beter dan ik ooit had durven dromen. Daarnaast heb ik ook heel wat rondgereisd naar verre en minder verre oorden.
Mijn reisplannen zijn echter nog niet ten einde, ik zit namelijk nu in de shinkansen op weg naar het Noorden, om de zilveren week door te brengen in de auto. Het is eens wat anders dan taxi en hotel. Samen met Y ga ik in vijf dagen van Sendai via Yamagata naar Hirosaki en Aomori. Om van daar via Hachinohe en Toono terug te keren naar Sendai.
Aangezien ik via een speciale regeling tussen Belgie en Japan makkelijk met mijn Belgisch rijbewijs mag autorijden, is het aangeraden dubbel op te passen op de baan. :-)
Er resten mij slechts 11 dagen hier in het verre maar oh zo mooie Japan. Ik ga er met volle teugen van genieten en op de laatste dag van september, na exact 367 dagen in Japan, zal ik met pijn in het hart en tranen in de ogen afscheid nemen van dit geweldige jaar.
Ik zie jullie gauw,
Dorien
Wednesday, May 20, 2009
Japan-België
Om mijn vorige-vorige blog te vervolledigen, nadat papa vertrokken was uit Japan, ben ik terug op tiendaagse vertrokken naar Awashima. Het was daar nog ijzig koud en veel meer dan gekaart en gegeten, hebben we niet gedaan.
Een paar dagen voor het schooljaar begon, ben ik naar Saitama teruggekeerd. Wat papierwerk in orde gedaan en mijn lessenrooster samengesteld. (Ik mag zelf kiezen welke en hoeveel vakken ik neem.) Aangezien ik dit semester nog wat andere dingen te doen heb zoals het schrijven van een bachelorpaper en het studeren voor het de Japanese Proficiency Test, heb ik het mezelf gemakkelijk gemaakt. Ik heb slechts les op dinsdag en woensdag. Daarnaast heb ik elke week een (extreem) lang weekend. Hoera in't kwadraat. ^^
Ondertussen is school nu al 5 weken bezig. En ben ik voor de Golden Week (een week verlof door allerlei feestdagen en brugdagen in begin mei) op vakantie geweest naar Okinawa en tijdens de GW (alweer) naar Awashima.
Okinawa was niet zo warm maar wel mooi weer, interessant, goedkoop, toffe mensen, lekker eten, en een oogverblindend mooie zee. Alle factoren voor een top vakantie waren met andere woorden aanwezig! Meer uitleg komt later.
Awashima was ook weer prettig, deze keer was het weer al heel wat beter. En heb ik zelfs een duik genomen in de Japanse zee!!! De bergbloesems bloeiden ook juist, wat zorgde voor mooie natuurtaferelen. Meer uitleg volgt ook later.
Nu zit ik elke dag achter mijn bureau, afwisselend Japans en Nederlands te schrijven/typen/studeren. Saai leventje, maar hopelijk komt boontje om zijn loontje en pluk ik er ooit de vruchten van. Af en toe verlaat ik mijn kamer om naar school te gaan, te gaan eten, een filmpje mee te pikken of een vriendenreünie bij te wonen. Vorige week ben ik naar Cirque Du Soleil hun show Corteo gaan kijken en het was de moeite!!!!! Veel geld, een hele avond ooooooh's en aaaaaaah's en nekpijn tegen het einde van de voorstelling, maar het was het allemaal waard!! Een echte aanrader voor mensen (met geld) in Tokyo en omstreken!
In de nabije toekomst heb ik plannen om naar Japan-België te gaan kijken! Op 31 mei speelt België hier in Tokyo de Kirin-cup!
Verder word ik "bier-hostess" zoals ik al zei in mijn vorige post.
In België is het al examenperiode, dus voor iedereen met examens : succes ermee!
En daarbuiten aan iedereen : niet vergeten van juist te kiezen op 7 juni!!!!!
Liefs
een "verjapanst" belgje
p.s. Aangezien mijn verblijf hier in Japan begint te korten, is het NU de moment om pakjes, brieven en fanmail richting Saitama te sturen!!! Dank bij voorbaat! ^^;
Een paar dagen voor het schooljaar begon, ben ik naar Saitama teruggekeerd. Wat papierwerk in orde gedaan en mijn lessenrooster samengesteld. (Ik mag zelf kiezen welke en hoeveel vakken ik neem.) Aangezien ik dit semester nog wat andere dingen te doen heb zoals het schrijven van een bachelorpaper en het studeren voor het de Japanese Proficiency Test, heb ik het mezelf gemakkelijk gemaakt. Ik heb slechts les op dinsdag en woensdag. Daarnaast heb ik elke week een (extreem) lang weekend. Hoera in't kwadraat. ^^
Ondertussen is school nu al 5 weken bezig. En ben ik voor de Golden Week (een week verlof door allerlei feestdagen en brugdagen in begin mei) op vakantie geweest naar Okinawa en tijdens de GW (alweer) naar Awashima.
Okinawa was niet zo warm maar wel mooi weer, interessant, goedkoop, toffe mensen, lekker eten, en een oogverblindend mooie zee. Alle factoren voor een top vakantie waren met andere woorden aanwezig! Meer uitleg komt later.
Awashima was ook weer prettig, deze keer was het weer al heel wat beter. En heb ik zelfs een duik genomen in de Japanse zee!!! De bergbloesems bloeiden ook juist, wat zorgde voor mooie natuurtaferelen. Meer uitleg volgt ook later.
Nu zit ik elke dag achter mijn bureau, afwisselend Japans en Nederlands te schrijven/typen/studeren. Saai leventje, maar hopelijk komt boontje om zijn loontje en pluk ik er ooit de vruchten van. Af en toe verlaat ik mijn kamer om naar school te gaan, te gaan eten, een filmpje mee te pikken of een vriendenreünie bij te wonen. Vorige week ben ik naar Cirque Du Soleil hun show Corteo gaan kijken en het was de moeite!!!!! Veel geld, een hele avond ooooooh's en aaaaaaah's en nekpijn tegen het einde van de voorstelling, maar het was het allemaal waard!! Een echte aanrader voor mensen (met geld) in Tokyo en omstreken!
In de nabije toekomst heb ik plannen om naar Japan-België te gaan kijken! Op 31 mei speelt België hier in Tokyo de Kirin-cup!
Verder word ik "bier-hostess" zoals ik al zei in mijn vorige post.
In België is het al examenperiode, dus voor iedereen met examens : succes ermee!
En daarbuiten aan iedereen : niet vergeten van juist te kiezen op 7 juni!!!!!
Liefs
een "verjapanst" belgje
p.s. Aangezien mijn verblijf hier in Japan begint te korten, is het NU de moment om pakjes, brieven en fanmail richting Saitama te sturen!!! Dank bij voorbaat! ^^;
Contradictie
Een kleine alledaagse update.
Het is al een paar dagen ongelooflijk mooi weer hier, met temperaturen die boven de 30 graden klimmen. In België noemen ze dit een hitte golf, in Japan is het gewoon mooi weer. Bovendien is dit nog niet zo warm, want in juli en augustus wordt het nog véél warmer (schijnt het).
Daarnaast stel ik me vragen bij de kledij van een gemiddelde Japanse deerne van 20. In de winter dragen ze zo kort mogelijke rokjes met blote benen of nylonkousen en lijken ze het niet koud te hebben. Ik zeg wel : lijken. In de zomer daarentegen dragen ze wel 5 lagen boven elkaar, gecombineerd met een lange broek, donkere nylons of een rokje boven een broek. Alle soorten combinaties zie je hier.
Ik, die bij dit weer zo weinig mogelijk aandoe, slaag er dan nog in om mij dood te zweten, terwijl die Japanse meisjes - met een t-shirt en daarboven nog een en nog een en nog een en nog een, een rokje met broek onder, dikke kousen in de schoenen, en verder ook nog een hoed, sjaaltje, handschoenen, parasolletje en 3 tassen - het nog niet eens zo warm (lijken te) vinden.
Ik vermoed dat ik een lange en zware zomer tegemoet ga. Zucht.
Het ergste van al is dat ik mij hier in Japan niet durf vertonen in een spaghetti-band-topje, want dan is er geen enkele man (en vrouw) die zich nog kan concentreren op lesgeven/studeren/auto rijden/... . Met andere woorden IEDEREEN KIJKT.
Niet dat ze sowieso niet kijken hoor. Ze kijken altijd, want, een buitenlander, AMAI! dat hebben we nog nooit gezien!! Maar dus als ik een beetje frisse dunne kledij ga dragen, hebben ze nog een reden te meer om te kijken.
Eindconclusie : Japan is een raar land. (Maar toch hou/geniet ik er ongelooflijk van om hier te zijn...)
Verder ben ik gisteren aangenomen voor een tof jobke, ik mag in Tokyo'se café's het Belgische biertje Vedett gratis gaan promoten/uitdelen. En het wordt goed betaald. Hoera!
Mijn verblijf in Japan telt nu al 33 weken (voor de makers van de quiz : vergeet er de weken vóór dit volledige jaar niet bij te tellen!!), de tijd vliegt razend snel!!
Groetjes uit het snikhete Saitama.
Dorien
Het is al een paar dagen ongelooflijk mooi weer hier, met temperaturen die boven de 30 graden klimmen. In België noemen ze dit een hitte golf, in Japan is het gewoon mooi weer. Bovendien is dit nog niet zo warm, want in juli en augustus wordt het nog véél warmer (schijnt het).
Daarnaast stel ik me vragen bij de kledij van een gemiddelde Japanse deerne van 20. In de winter dragen ze zo kort mogelijke rokjes met blote benen of nylonkousen en lijken ze het niet koud te hebben. Ik zeg wel : lijken. In de zomer daarentegen dragen ze wel 5 lagen boven elkaar, gecombineerd met een lange broek, donkere nylons of een rokje boven een broek. Alle soorten combinaties zie je hier.
Ik, die bij dit weer zo weinig mogelijk aandoe, slaag er dan nog in om mij dood te zweten, terwijl die Japanse meisjes - met een t-shirt en daarboven nog een en nog een en nog een en nog een, een rokje met broek onder, dikke kousen in de schoenen, en verder ook nog een hoed, sjaaltje, handschoenen, parasolletje en 3 tassen - het nog niet eens zo warm (lijken te) vinden.
Ik vermoed dat ik een lange en zware zomer tegemoet ga. Zucht.
Het ergste van al is dat ik mij hier in Japan niet durf vertonen in een spaghetti-band-topje, want dan is er geen enkele man (en vrouw) die zich nog kan concentreren op lesgeven/studeren/auto rijden/... . Met andere woorden IEDEREEN KIJKT.
Niet dat ze sowieso niet kijken hoor. Ze kijken altijd, want, een buitenlander, AMAI! dat hebben we nog nooit gezien!! Maar dus als ik een beetje frisse dunne kledij ga dragen, hebben ze nog een reden te meer om te kijken.
Eindconclusie : Japan is een raar land. (Maar toch hou/geniet ik er ongelooflijk van om hier te zijn...)
Verder ben ik gisteren aangenomen voor een tof jobke, ik mag in Tokyo'se café's het Belgische biertje Vedett gratis gaan promoten/uitdelen. En het wordt goed betaald. Hoera!
Mijn verblijf in Japan telt nu al 33 weken (voor de makers van de quiz : vergeet er de weken vóór dit volledige jaar niet bij te tellen!!), de tijd vliegt razend snel!!
Groetjes uit het snikhete Saitama.
Dorien
Thursday, April 23, 2009
Papa in Japan.
Dag iedereen!
Hier ben ik terug met een update over mijn avonturen in Japan.
Na mijn driedaagse naar Hawaii, had ik een week tijd om mijn trip door Japan te plannen.
Op woensdag 12 maart kwam mijn papa en doopmeter naar het verre Oosten. Tussen 11 en 12 in de ochtend zetten ze voor het eerst voet op Japanse bodem. We vonden elkaar al snel, en na een korte rustpauze en een babbel, namen we de trein richting Tokyo. Een uur of 4 later kwamen we in het gigantische station van Tokyo, wat al zorgde voor een eerste cultuurshock : zoveel mensen!!!
Maar veel tijd om te treuzelen hadden we niet, want een klein uur later moesten ze al op de shinkansen zitten richting Osaka, om daar over te stappen op een andere shinkansen richting Hiroshima.
K en ik hadden niet het geld om Shinkansen te betalen, dus wij zijn 's avonds met de nachtbus vanuit Shinjuku vertrokken. Na een trip van ettelijke uren, kwamen we de volgende ochtend aan in Hiroshima. Doodmoe wel te verstaan, want slapen in een bus die elke 4u stopt en u dan ook wakker maakt, is niet vanzelfsprekend.
We hadden geluk met het weer, waardoor we besloten om de eerste dag naar Miyajima te gaan. Een eilandje in de baai van Hiroshima. Een heilig eiland waar geen mensen mogen geboren worden of sterven.
We zijn daar de beroemde drijvende rode torii gaan bezoeken, samen met het Itsukushima-heiligdom. Allemaal heel mooi en tof, ook vele herten geaaid (ze lieten zich allemaal aaien).
De volgende dag hadden we wat minder geluk met het weer, en hebben we in de gietende regen de stad Hiroshima bezocht. Het vredespark met bijhorende monumenten, gebouwen en musea die ons deden terugdenken aan de dag de atoombom viel en de oorlog eindigde, maakte ons stil. Samen met het grauwe weer was het een grauwe dag.
's Avonds zat Hiroshima er al op en was het tijd ons te verplaatsen naar de volgende stap op onze tokaido-reis. Himeji.
Daar zijn we het grootste overgebleven kasteel in heel Japan gaan bezoeken. Ook wel de zilveren reiger, genoemd vanwege de gelijkenissen. Een gigantisch complex met immens veel verdiepingen, bezorgde ons een mooi uitzicht over de streek.
Diezelfde avond hebben we ons nog tot Kobe verplaatst en de Rokko-berg gaan bezoeken met de kabeltjeslift. Deze keer was het uitzicht nog adembenemender met een compleet uitzicht over de baai rond Kobe-Osaka. Echt PRACHTIG. Maar ook ijskoud! Het vriesde op de top!
De volgende dag gingen we op wandel door de stad Kobe. Een Japanse tuin, veel Japanners in traditionele kledij, een Belgisch restaurant, een 100-yen-shop en de Kobe Tower met alweer een mooi uitzicht. We zijn ook naar 's werelds langste en hoogste hangbrug geweest!! Bijna 4km lang, maar hangt slechts vast met enkele kabels aan 2 torens. Een mooi staaltje architectuur, als je't mij vraagt!
s Avonds was het alweer tijd voor een volgende bestemming, we trokken naar Osaka. Daar hebben we vooral uitgerust en wat gewinkeld.
Ondertussen was het al de 6e dag voor papa en L in Japan. We trokken verder naar het noordoosten, richting Nara. Daar verbleven we in een typische Japanse ryokan met Japans ontbijt aan een lage tafel op tatami. Of het traditionele Japanse ontbijt hen bevallen is, is nu wel de vraag.
In Nara zijn we naar het park van Nara geweest, samen met de Todaiji en de grootste boeddha van Japan. Hij is mooi en ongelooflijk indrukwekkend als je ervoor staat. De bijbehorende wakers/wachters zijn ook mooi om te zien.
Diezelfde avond hebben we ons nog verplaatst naar Kyoto, om een beetje buiten Kyoto bij zonsondergang het Fushimi-schrijn te gaan bezoeken. Het is een 4km lange tocht op een berghelling, die volledig overdekt is met rode toriis. 's Nachts verlicht, het was echt ongelooflijk schoon. Ook een van de hoogtepunten van de reis. Jammergenoeg hadden we niet de tijd om tot boven te gaan en zijn we halfweg moeten terugkeren.
In Kyoto hebben we de eerste dag het Gouden Paviljoen (voor mij was het de tweede keer en aangezien de zon niet scheen viel het een beetje tegen...) en Kiyomizudera (die zoals altijd adembenemend was met de ondergaande zon) gaan bezoeken. We hebben ook echte Geisha's gezien!!
De laatste dag hebben we in de voormiddag nog de Sanjuusangendo gaan bekijken. Een 100m lang gebouw met 1001 wachters rond een grotere boeddha. Ook prachtig.
Alles bij elkaar hebben we vanaf Himeji mooi weer gehad en was het een prachtige, toffe reis! In de namiddag keerden we terug naar Saitama om in Be-plant te gaan eten en wat uit te rusten na onze lange achtdaagse.
In Tokyo hebben we de volgende dagen nog Odaiba, Harajuku, Shibuya, Shinjuku, Asakusa en Akihabara bezocht. Allemaal de moeite waard. In korte tijd hebben papa en L een aardig deel van Japan gezien. Ik hoop dat ze nog steeds met plezier terugdenken aan onze reis. Ik heb allesinds mijn best gedaan om ze zoveel mogelijk verschillende kanten van Japan te laten zien/leren kennen.
Voor mij was het alles bijeen een fantastische twee weken, een tof weerzien met mijn familie en tranen bij het afscheid...
En papa, ik hou u aan uw belofte!!! ;-)
Liefs,
Dorien life vanuit Okinawa, waar ik gisterenavond ben aangekomen!
Hier ben ik terug met een update over mijn avonturen in Japan.
Na mijn driedaagse naar Hawaii, had ik een week tijd om mijn trip door Japan te plannen.
Op woensdag 12 maart kwam mijn papa en doopmeter naar het verre Oosten. Tussen 11 en 12 in de ochtend zetten ze voor het eerst voet op Japanse bodem. We vonden elkaar al snel, en na een korte rustpauze en een babbel, namen we de trein richting Tokyo. Een uur of 4 later kwamen we in het gigantische station van Tokyo, wat al zorgde voor een eerste cultuurshock : zoveel mensen!!!
Maar veel tijd om te treuzelen hadden we niet, want een klein uur later moesten ze al op de shinkansen zitten richting Osaka, om daar over te stappen op een andere shinkansen richting Hiroshima.
K en ik hadden niet het geld om Shinkansen te betalen, dus wij zijn 's avonds met de nachtbus vanuit Shinjuku vertrokken. Na een trip van ettelijke uren, kwamen we de volgende ochtend aan in Hiroshima. Doodmoe wel te verstaan, want slapen in een bus die elke 4u stopt en u dan ook wakker maakt, is niet vanzelfsprekend.
We hadden geluk met het weer, waardoor we besloten om de eerste dag naar Miyajima te gaan. Een eilandje in de baai van Hiroshima. Een heilig eiland waar geen mensen mogen geboren worden of sterven.
We zijn daar de beroemde drijvende rode torii gaan bezoeken, samen met het Itsukushima-heiligdom. Allemaal heel mooi en tof, ook vele herten geaaid (ze lieten zich allemaal aaien).
De volgende dag hadden we wat minder geluk met het weer, en hebben we in de gietende regen de stad Hiroshima bezocht. Het vredespark met bijhorende monumenten, gebouwen en musea die ons deden terugdenken aan de dag de atoombom viel en de oorlog eindigde, maakte ons stil. Samen met het grauwe weer was het een grauwe dag.
's Avonds zat Hiroshima er al op en was het tijd ons te verplaatsen naar de volgende stap op onze tokaido-reis. Himeji.
Daar zijn we het grootste overgebleven kasteel in heel Japan gaan bezoeken. Ook wel de zilveren reiger, genoemd vanwege de gelijkenissen. Een gigantisch complex met immens veel verdiepingen, bezorgde ons een mooi uitzicht over de streek.
Diezelfde avond hebben we ons nog tot Kobe verplaatst en de Rokko-berg gaan bezoeken met de kabeltjeslift. Deze keer was het uitzicht nog adembenemender met een compleet uitzicht over de baai rond Kobe-Osaka. Echt PRACHTIG. Maar ook ijskoud! Het vriesde op de top!
De volgende dag gingen we op wandel door de stad Kobe. Een Japanse tuin, veel Japanners in traditionele kledij, een Belgisch restaurant, een 100-yen-shop en de Kobe Tower met alweer een mooi uitzicht. We zijn ook naar 's werelds langste en hoogste hangbrug geweest!! Bijna 4km lang, maar hangt slechts vast met enkele kabels aan 2 torens. Een mooi staaltje architectuur, als je't mij vraagt!
s Avonds was het alweer tijd voor een volgende bestemming, we trokken naar Osaka. Daar hebben we vooral uitgerust en wat gewinkeld.
Ondertussen was het al de 6e dag voor papa en L in Japan. We trokken verder naar het noordoosten, richting Nara. Daar verbleven we in een typische Japanse ryokan met Japans ontbijt aan een lage tafel op tatami. Of het traditionele Japanse ontbijt hen bevallen is, is nu wel de vraag.
In Nara zijn we naar het park van Nara geweest, samen met de Todaiji en de grootste boeddha van Japan. Hij is mooi en ongelooflijk indrukwekkend als je ervoor staat. De bijbehorende wakers/wachters zijn ook mooi om te zien.
Diezelfde avond hebben we ons nog verplaatst naar Kyoto, om een beetje buiten Kyoto bij zonsondergang het Fushimi-schrijn te gaan bezoeken. Het is een 4km lange tocht op een berghelling, die volledig overdekt is met rode toriis. 's Nachts verlicht, het was echt ongelooflijk schoon. Ook een van de hoogtepunten van de reis. Jammergenoeg hadden we niet de tijd om tot boven te gaan en zijn we halfweg moeten terugkeren.
In Kyoto hebben we de eerste dag het Gouden Paviljoen (voor mij was het de tweede keer en aangezien de zon niet scheen viel het een beetje tegen...) en Kiyomizudera (die zoals altijd adembenemend was met de ondergaande zon) gaan bezoeken. We hebben ook echte Geisha's gezien!!
De laatste dag hebben we in de voormiddag nog de Sanjuusangendo gaan bekijken. Een 100m lang gebouw met 1001 wachters rond een grotere boeddha. Ook prachtig.
Alles bij elkaar hebben we vanaf Himeji mooi weer gehad en was het een prachtige, toffe reis! In de namiddag keerden we terug naar Saitama om in Be-plant te gaan eten en wat uit te rusten na onze lange achtdaagse.
In Tokyo hebben we de volgende dagen nog Odaiba, Harajuku, Shibuya, Shinjuku, Asakusa en Akihabara bezocht. Allemaal de moeite waard. In korte tijd hebben papa en L een aardig deel van Japan gezien. Ik hoop dat ze nog steeds met plezier terugdenken aan onze reis. Ik heb allesinds mijn best gedaan om ze zoveel mogelijk verschillende kanten van Japan te laten zien/leren kennen.
Voor mij was het alles bijeen een fantastische twee weken, een tof weerzien met mijn familie en tranen bij het afscheid...
En papa, ik hou u aan uw belofte!!! ;-)
Liefs,
Dorien life vanuit Okinawa, waar ik gisterenavond ben aangekomen!
Saturday, April 18, 2009
Hawaii.
Goedeavond (of middag voor de lezers in België)
Mijn excuses voor de lange stilte op mijn blog. Maar ik heb een drukke lente-vakantie achter de rug.
Zoals op mijn vorige blog te lezen is, had ik heel wat plannen in de vakantie. Toen school nog maar juist gedaan was, ben ik voor 3 dagen (5nachten) naar Hawaii vertrokken.
Met een dikke jas en winterkleren naar de luchthaven, want hier in Japan was het toen nog behoorlijk koud. Ongeveer 9u later kwamen we aan op de luchthaven van Honolulu, de hoofdstad van Hawaii en meteen ook de grootste stad op het eiland Oahu (Ter illustratie : de geboorteplaats van Obama!),
We kwamen daar ’s ochtends aan, een dag vroeger dan we uit Japan vertrokken waren. Dit komt doordat het uurverschil tussen Japan en Hawaii 19 uur (terug in de tijd dus) is.
Aangezien we geboekt hadden bij een reisbureau, was het min of meer een georganiseerde reis. Eerst met de bus naar het centrum van Honolulu, daar kregen we een korte uitleg over de komende dagen. Tegen de middag waren we vrij, dus zijn we eerst iets gaan eten. Het was ongelooflijk mooi, warm weer maar door de erg krachtige wind zijn onze servietten en 10 dollar gaan vliegen.
We zijn daarna ons gaan omkleden naar het hotel en trokken naar de zee. De wind was sterk, en tegen de verwachting in, was het dus te koud om te zwemmen. Wel hebben we van een prachtige zonsondergang kunnen genieten.
De volgende dag zijn we een hele dag gaan shoppen naar een soort out-let shopping-center. Merken aan goedkoperen prijzen en zoektocht naar leuke souvenirtjes.
’s Avonds zijn we terug naar het strand gegaan om terug te genieten van een mooie zonsondergang op het beroemde Waikiki-beach. Echt prachtig, gewoon geen woorden voor…
De volgende dag was het al zondag, met andere woorden onze laatste dag in Hawaii……..en…….regen…. Regen in Hawaii, blijkbaar bestaat het tóch.
Gelukkig hadden we de eerste dag een uitstapje gereserveerd naar een andere kant van het eiland. ’s Ochtends werden we dus al vroeg opgehaald met een oud busje. Dat bracht ons naar Kailua beach. Een stukje ongerepte natuur, waar we konden snorkelen of bodyboarden in helblauw water. Dit stukje strand ligt aan de tegenovergestelde kant van de bergen tov Honolulu, waardoor het daar wel mooi weer was. Hadden wij even geluk…
Helaas was ook daar de wind vrij sterk, waardoor de zee ruw was. Door de ruwe zee, was het erg (te) fris om te zwemmen en nog meer, het zand waait op en de zee is niet zo doorzichtig als ze is op mooie zomerdagen. Toch was het de mooiste zee die ik ooit al gezien had.
We hebben toch een hele dag op het strand en een beetje in de zee gespeeld, wat ons allen rood-verbrand maakte.
Tegen een uur of 5 in de namiddag kwam de bus ons halen om ons naar het hotel te brengen. ’s Avonds hebben we gegeten, gezwommen in het verwarmd buitenzwembad van het hotel en een feestje gebouwd op onze hotelkamer.
De volgende ochtend, maandagochtend, stond de bus ons om half 6 in de ochtend op te wachten om ons terug naar de luchthaven te brengen. Om 12u ‘s middags hebben we het vliegtuig richting Tokyo genomen en een flinke 10u later stonden we alweer op Japanse grond, waar het ondertussen al dinsdag namiddag was en KOUD!!
Wat mij meest is bijgebleven over Hawaii is het dure en niet zo geweldig lekkere eten en de toch wel mooie zee gecombineerd met mooi weer!! Als er op de menukaart 10 dollar staat, betaal je uiteindelijk 50% meer door BTW en fooi....
In de loop van vandaag of morgen komt ook het verslag van mijn reis door Japan met papa en mijn meter!
Warme groetjes!!
Mijn excuses voor de lange stilte op mijn blog. Maar ik heb een drukke lente-vakantie achter de rug.
Zoals op mijn vorige blog te lezen is, had ik heel wat plannen in de vakantie. Toen school nog maar juist gedaan was, ben ik voor 3 dagen (5nachten) naar Hawaii vertrokken.
Met een dikke jas en winterkleren naar de luchthaven, want hier in Japan was het toen nog behoorlijk koud. Ongeveer 9u later kwamen we aan op de luchthaven van Honolulu, de hoofdstad van Hawaii en meteen ook de grootste stad op het eiland Oahu (Ter illustratie : de geboorteplaats van Obama!),
We kwamen daar ’s ochtends aan, een dag vroeger dan we uit Japan vertrokken waren. Dit komt doordat het uurverschil tussen Japan en Hawaii 19 uur (terug in de tijd dus) is.
Aangezien we geboekt hadden bij een reisbureau, was het min of meer een georganiseerde reis. Eerst met de bus naar het centrum van Honolulu, daar kregen we een korte uitleg over de komende dagen. Tegen de middag waren we vrij, dus zijn we eerst iets gaan eten. Het was ongelooflijk mooi, warm weer maar door de erg krachtige wind zijn onze servietten en 10 dollar gaan vliegen.
We zijn daarna ons gaan omkleden naar het hotel en trokken naar de zee. De wind was sterk, en tegen de verwachting in, was het dus te koud om te zwemmen. Wel hebben we van een prachtige zonsondergang kunnen genieten.
De volgende dag zijn we een hele dag gaan shoppen naar een soort out-let shopping-center. Merken aan goedkoperen prijzen en zoektocht naar leuke souvenirtjes.
’s Avonds zijn we terug naar het strand gegaan om terug te genieten van een mooie zonsondergang op het beroemde Waikiki-beach. Echt prachtig, gewoon geen woorden voor…
De volgende dag was het al zondag, met andere woorden onze laatste dag in Hawaii……..en…….regen…. Regen in Hawaii, blijkbaar bestaat het tóch.
Gelukkig hadden we de eerste dag een uitstapje gereserveerd naar een andere kant van het eiland. ’s Ochtends werden we dus al vroeg opgehaald met een oud busje. Dat bracht ons naar Kailua beach. Een stukje ongerepte natuur, waar we konden snorkelen of bodyboarden in helblauw water. Dit stukje strand ligt aan de tegenovergestelde kant van de bergen tov Honolulu, waardoor het daar wel mooi weer was. Hadden wij even geluk…
Helaas was ook daar de wind vrij sterk, waardoor de zee ruw was. Door de ruwe zee, was het erg (te) fris om te zwemmen en nog meer, het zand waait op en de zee is niet zo doorzichtig als ze is op mooie zomerdagen. Toch was het de mooiste zee die ik ooit al gezien had.
We hebben toch een hele dag op het strand en een beetje in de zee gespeeld, wat ons allen rood-verbrand maakte.
Tegen een uur of 5 in de namiddag kwam de bus ons halen om ons naar het hotel te brengen. ’s Avonds hebben we gegeten, gezwommen in het verwarmd buitenzwembad van het hotel en een feestje gebouwd op onze hotelkamer.
De volgende ochtend, maandagochtend, stond de bus ons om half 6 in de ochtend op te wachten om ons terug naar de luchthaven te brengen. Om 12u ‘s middags hebben we het vliegtuig richting Tokyo genomen en een flinke 10u later stonden we alweer op Japanse grond, waar het ondertussen al dinsdag namiddag was en KOUD!!
Wat mij meest is bijgebleven over Hawaii is het dure en niet zo geweldig lekkere eten en de toch wel mooie zee gecombineerd met mooi weer!! Als er op de menukaart 10 dollar staat, betaal je uiteindelijk 50% meer door BTW en fooi....
In de loop van vandaag of morgen komt ook het verslag van mijn reis door Japan met papa en mijn meter!
Warme groetjes!!
Monday, February 23, 2009
De Maand Februari
Heyhey, hier ben ik terug met een update over mijn Japanse avonturen. Mijn laatste update was over het micro-economie-examen, maar nu de examens voorbij zijn, doe ik elke dag alleen dingen die ik écht wil.
Het kapper-gaan in Japan, is een avontuur op zich. Voor mijn 22e verjaardag besloot ik mijn haar te laten knippen/permanenteren. Na de les (in Japan geven ze ook nog les de week na een examen.
De 'les' bestaat uit zoveel als thee drinken en koekjes eten, gecombineerd met foto's trekken (uiteraard, want we zijn in Japan) en wat babbelen) nam ik de bus naar Kita-Urawa en zocht mijn weg naar het kapperssalon.
Vanbuitenaf gezien, zag het er wel mooitjes uit. Aan de sjieke kant. Aangezien ik geïntroduceerd was door iemand die al jaren naar dit kapperssalon gaat, kreeg ik 50% korting! Dat was al een fijn begin!
Ik kom binnen, ze nemen mijn jas en tas aan, begeleiden me naar mijn persoonlijk stoel (waar ik vanaf dan 3u en langer zou moeten inzitten), geven mij een dekentje op de knieën, boekjes om te lezen, wat thee & koekjes en mijn persoonlijk kapper van dienst.
Een man van half de 30 vermoed ik, knap, charmant, verzorgd,... stelt zich voor. Izumi san. Hij vraagt wat ik wil, aangezien mijn haar misschien niet geschikt is voor wat ik wil, en ik dus niet goed weet wat ik wil, zitten we daar een half uurtje te babbelen. Hij vroeg ook naar
de eventuele verschillen tussen Japan en België. Alles bij elkaar een fijn gesprek. En omdat mijn haar niet is zoals het haar van Japanners, heeft hij een klein lokje afgeknipt voor "onderzoek".
Hij begon dan mijn haar te wassen, ze vragen elke 5 minuten of ze u geen pijn doen, of er iets jeukt, of ik het niet koud heb etc. Het verhuizen van de gewone stoel naar de wasstoel, gebeurt ook met begeleiding: iemand die je dekentje neemt, je staat recht, wandelt naar de
wasstoel, krijgt het dekentje terug. Service in Japan, tot in de kleinste details.
Eens terug in de kappersstoel, begint hij lichtjes mijn haar te knippen. De manier van knippen leek verdacht veel op die in België, wat mij op een of andere manier wel geruststelde. Eens het knippen afgelopen was, begon hij een vuil stinkend goedje in mijn haar te smeren.
Daarop volgden 2 assistenten die kwamen helpen met het krulspelden draaien. Jaja, krullen. En dan was het ook mijn beurt voor de hand-arm massage. Stel u voor, 3 mensen staan tegelijk krullen te draaien en ondertussen ook nog een hand-arm massage.
In een woord, genieten.
Eens het krullen draaien gedaan was, begon het afzien. Het wordt wat verwarmd, het prikt zo wat in mijn nek, het haar is nat en die krulspelden waren nogal zwaar, wat deed mij pijn in de nek krijgen, en het STINKT. Overdreven.
2u en een half later mochten ze eruit. Of het het gewenste resultaat zou zijn, was nog onduidelijk. Want de samenstelling van Japans haar is niet dezelfde als mijn haar, en dus konden ze niet met zekerheid zeggen of het goedje gewerkt zou hebben.
Terug naar de wastafel, haartjes goed gewassen (maar de typische kappersgeur was er nog niet uit), en jaja, daar waren de krullen.
Nu lijk ik dus officieel meer op mijn zus dan ooit. Maar of het krullenhaar mij staat, is nu wel de vraag?
Na het kappersavontuur nam ik de bus terug naar huis, maakte mij klaar voor mijn eigenste persoonlijke verjaardagsfeestje. Ik ga er niet veel woorden aan vuilmaken, (al verdient het het wel) maar het was geweldig. Een man of 20 hadden zich verzameld op het kot van Ryotaro.
Eten, drinken, kadootjes en vrienden, alles en iedereen was van de partij. Het was g-e-w-e-l-d-i-g. Een verjaardag die ik nooit zal vergeten! Bedankt!
De dagen daarop lieten zich vooral kennen door luiheid. Uitslapen voor de eerste keer in een maand of meer. Met uitslapen bedoel ik dus echt een gat in de dag slapen. 12u, 1u,.... En dan rustig opstaan, genieten van een douche en voor ik het wist was het alweer avond.
Tussen 9 en vandaag 23 februari, heb ik niet zoveel gedaan. Een dagje naar Yokohama, Kawagoë, en voor de rest niet veel. Yokohama en Kawagoë stelden eigenlijk niet zoveel voor. Dus daar ga ik niet verder over uitweiden.
Laatst ben ik vooral bezig met het plannen van mijn grote Japan reis. Op 11 maart komen mijn papa en mijn tante Japan onveilig maken voor twee weken.
We gaan naar Hiroshima, Miyajima, Himeji, Kobe, Osaka, Nara, Kyoto en Tokyo. Het zal een vermoeiende 2 weken worden, maar hopelijk heel geslaagd!
Het was een iet wat korte blog, maar ik moet dringend mijn valies voor Hawaii maken (jaja, ik vertrek donderdag naar Hawaii!!!) en de dingen die ik mankeer gaan kopen. Zoals een bikini :-)
De volgende update zal zijn als ik terugben uit het warme, mooie, verre, paradijslijke,... Hawaii!!!!!!!
Warme groeten uit Japan. (Alhoewel het vandaag regent, kruipt het kwik elke dag wel boven te de 10 graden. Vorige week was het al eens dicht bij de 20 en een andere dag of drie rond de 15-17.)
Dorien
Het kapper-gaan in Japan, is een avontuur op zich. Voor mijn 22e verjaardag besloot ik mijn haar te laten knippen/permanenteren. Na de les (in Japan geven ze ook nog les de week na een examen.
De 'les' bestaat uit zoveel als thee drinken en koekjes eten, gecombineerd met foto's trekken (uiteraard, want we zijn in Japan) en wat babbelen) nam ik de bus naar Kita-Urawa en zocht mijn weg naar het kapperssalon.
Vanbuitenaf gezien, zag het er wel mooitjes uit. Aan de sjieke kant. Aangezien ik geïntroduceerd was door iemand die al jaren naar dit kapperssalon gaat, kreeg ik 50% korting! Dat was al een fijn begin!
Ik kom binnen, ze nemen mijn jas en tas aan, begeleiden me naar mijn persoonlijk stoel (waar ik vanaf dan 3u en langer zou moeten inzitten), geven mij een dekentje op de knieën, boekjes om te lezen, wat thee & koekjes en mijn persoonlijk kapper van dienst.
Een man van half de 30 vermoed ik, knap, charmant, verzorgd,... stelt zich voor. Izumi san. Hij vraagt wat ik wil, aangezien mijn haar misschien niet geschikt is voor wat ik wil, en ik dus niet goed weet wat ik wil, zitten we daar een half uurtje te babbelen. Hij vroeg ook naar
de eventuele verschillen tussen Japan en België. Alles bij elkaar een fijn gesprek. En omdat mijn haar niet is zoals het haar van Japanners, heeft hij een klein lokje afgeknipt voor "onderzoek".
Hij begon dan mijn haar te wassen, ze vragen elke 5 minuten of ze u geen pijn doen, of er iets jeukt, of ik het niet koud heb etc. Het verhuizen van de gewone stoel naar de wasstoel, gebeurt ook met begeleiding: iemand die je dekentje neemt, je staat recht, wandelt naar de
wasstoel, krijgt het dekentje terug. Service in Japan, tot in de kleinste details.
Eens terug in de kappersstoel, begint hij lichtjes mijn haar te knippen. De manier van knippen leek verdacht veel op die in België, wat mij op een of andere manier wel geruststelde. Eens het knippen afgelopen was, begon hij een vuil stinkend goedje in mijn haar te smeren.
Daarop volgden 2 assistenten die kwamen helpen met het krulspelden draaien. Jaja, krullen. En dan was het ook mijn beurt voor de hand-arm massage. Stel u voor, 3 mensen staan tegelijk krullen te draaien en ondertussen ook nog een hand-arm massage.
In een woord, genieten.
Eens het krullen draaien gedaan was, begon het afzien. Het wordt wat verwarmd, het prikt zo wat in mijn nek, het haar is nat en die krulspelden waren nogal zwaar, wat deed mij pijn in de nek krijgen, en het STINKT. Overdreven.
2u en een half later mochten ze eruit. Of het het gewenste resultaat zou zijn, was nog onduidelijk. Want de samenstelling van Japans haar is niet dezelfde als mijn haar, en dus konden ze niet met zekerheid zeggen of het goedje gewerkt zou hebben.
Terug naar de wastafel, haartjes goed gewassen (maar de typische kappersgeur was er nog niet uit), en jaja, daar waren de krullen.
Nu lijk ik dus officieel meer op mijn zus dan ooit. Maar of het krullenhaar mij staat, is nu wel de vraag?
Na het kappersavontuur nam ik de bus terug naar huis, maakte mij klaar voor mijn eigenste persoonlijke verjaardagsfeestje. Ik ga er niet veel woorden aan vuilmaken, (al verdient het het wel) maar het was geweldig. Een man of 20 hadden zich verzameld op het kot van Ryotaro.
Eten, drinken, kadootjes en vrienden, alles en iedereen was van de partij. Het was g-e-w-e-l-d-i-g. Een verjaardag die ik nooit zal vergeten! Bedankt!
De dagen daarop lieten zich vooral kennen door luiheid. Uitslapen voor de eerste keer in een maand of meer. Met uitslapen bedoel ik dus echt een gat in de dag slapen. 12u, 1u,.... En dan rustig opstaan, genieten van een douche en voor ik het wist was het alweer avond.
Tussen 9 en vandaag 23 februari, heb ik niet zoveel gedaan. Een dagje naar Yokohama, Kawagoë, en voor de rest niet veel. Yokohama en Kawagoë stelden eigenlijk niet zoveel voor. Dus daar ga ik niet verder over uitweiden.
Laatst ben ik vooral bezig met het plannen van mijn grote Japan reis. Op 11 maart komen mijn papa en mijn tante Japan onveilig maken voor twee weken.
We gaan naar Hiroshima, Miyajima, Himeji, Kobe, Osaka, Nara, Kyoto en Tokyo. Het zal een vermoeiende 2 weken worden, maar hopelijk heel geslaagd!
Het was een iet wat korte blog, maar ik moet dringend mijn valies voor Hawaii maken (jaja, ik vertrek donderdag naar Hawaii!!!) en de dingen die ik mankeer gaan kopen. Zoals een bikini :-)
De volgende update zal zijn als ik terugben uit het warme, mooie, verre, paradijslijke,... Hawaii!!!!!!!
Warme groeten uit Japan. (Alhoewel het vandaag regent, kruipt het kwik elke dag wel boven te de 10 graden. Vorige week was het al eens dicht bij de 20 en een andere dag of drie rond de 15-17.)
Dorien
Wednesday, January 28, 2009
Japanse universiteit- Het leven zoals het is...
Het examen Micro-economie.
7u: De wekker loopt af. Ik duw de wekker af.
7u10: De wekker loopt opnieuw af. Ik sta op. Springin de douche, maak mij klaar en haast mij naar school.
8u50: Ik kom aan in de fietsstalling die zoals gewoonlijk nog half leeg is.
8u55: Ik ga naar het gebouw van de faculteit economie en check mijn lokaal.
Het examen begint pas om 9u20 maar er bevinden zich al enkele japanners in het klaslokaal. Ik zet mij ergens en neem mij voor de resterende tijd nog wat na te kijken.
Om iets na negen komt de toezichter van dienst en begint vanalles op het bord te schrijven. Welke soort studenten er horen te zitten, van welk uur tot welk uur (9u20-10u20) we mogen werken etc.
Hij was gelijk zenuwachtiger dan een gemiddelde student, alsof het de eerste keer was da hij voor een klas stond...
Als ik juist mijn notities wil bovenhalen, herhaalt de toezichter wat hij op het bord geschreven had en vraagt ons alles van op de bank, het legsel onder de bank en de stoel naast ons leeg te maken. Ons studentekaart moest ook met de juiste kant naar boven liggen, geen pennezakken en ten hoogste 3 pennen en een gom waren toegelaten.
9u18: De toezichter deelt de papieren uit en vraagt ons nog 2 minuten te wachten om het blad om te draaien. Hij kijkt op zijn klok en zegt ¨nog anderhalve minuut¨.
Hij blijft zijn horloge in de gaten te houden en telt van 30 tot 1 af tot het uiteindelijk 9u20 wordt en ons laat beginnen.
In japan zijn ze stipt, heel stipt.
Exact zeven minuten later had ik de vijf vragen op mijn blad ingevuld. De helft van de studenten had tegen dan al 2 minuten gedaan.
Op voorhand hadden hogerejaars mij gewaarschuwd voor ¨tijd te kort¨ en ¨erg moeilijk¨.
Ohja, verder ook nog, meer dan drie pennen en een gom op de bank is verboden, maar jas aan mag wel...
Japanners en consequentie...
Anyway, aangezien we niet uit het klaslokaal mochten voor 9u50 lag de hele klas japanners op hun bank te slapen, zoals elke week woensdag van 9 tot 10u30 tijdens de les micro-economie....tot we uiteindelijk mochten afgeven.
Ge moet al echt u best voor doen om er in te slagen hier niet te slagen ^ε^
7u: De wekker loopt af. Ik duw de wekker af.
7u10: De wekker loopt opnieuw af. Ik sta op. Springin de douche, maak mij klaar en haast mij naar school.
8u50: Ik kom aan in de fietsstalling die zoals gewoonlijk nog half leeg is.
8u55: Ik ga naar het gebouw van de faculteit economie en check mijn lokaal.
Het examen begint pas om 9u20 maar er bevinden zich al enkele japanners in het klaslokaal. Ik zet mij ergens en neem mij voor de resterende tijd nog wat na te kijken.
Om iets na negen komt de toezichter van dienst en begint vanalles op het bord te schrijven. Welke soort studenten er horen te zitten, van welk uur tot welk uur (9u20-10u20) we mogen werken etc.
Hij was gelijk zenuwachtiger dan een gemiddelde student, alsof het de eerste keer was da hij voor een klas stond...
Als ik juist mijn notities wil bovenhalen, herhaalt de toezichter wat hij op het bord geschreven had en vraagt ons alles van op de bank, het legsel onder de bank en de stoel naast ons leeg te maken. Ons studentekaart moest ook met de juiste kant naar boven liggen, geen pennezakken en ten hoogste 3 pennen en een gom waren toegelaten.
9u18: De toezichter deelt de papieren uit en vraagt ons nog 2 minuten te wachten om het blad om te draaien. Hij kijkt op zijn klok en zegt ¨nog anderhalve minuut¨.
Hij blijft zijn horloge in de gaten te houden en telt van 30 tot 1 af tot het uiteindelijk 9u20 wordt en ons laat beginnen.
In japan zijn ze stipt, heel stipt.
Exact zeven minuten later had ik de vijf vragen op mijn blad ingevuld. De helft van de studenten had tegen dan al 2 minuten gedaan.
Op voorhand hadden hogerejaars mij gewaarschuwd voor ¨tijd te kort¨ en ¨erg moeilijk¨.
Ohja, verder ook nog, meer dan drie pennen en een gom op de bank is verboden, maar jas aan mag wel...
Japanners en consequentie...
Anyway, aangezien we niet uit het klaslokaal mochten voor 9u50 lag de hele klas japanners op hun bank te slapen, zoals elke week woensdag van 9 tot 10u30 tijdens de les micro-economie....tot we uiteindelijk mochten afgeven.
Ge moet al echt u best voor doen om er in te slagen hier niet te slagen ^ε^
Sunday, January 11, 2009
Mijn eindejaar-nieuwjaar in Japan
Dag iedereen. Eerst en vooral een gelukkig nieuwjaar en mijn welgemeende excuses voor de lange stilte op deze blog.
Mijn goed voornemen voor het nieuwe jaar is mijn blog flink updaten van tijd tot tijd. Hier ga we dus! Terug op reis door de tijd. Ik begin mijn verhaal op vrijdag 12 december. Ik heb er al min of meer wat over verteld, maar er was dus een feestje voor buitenlandse studenten. En dat zijn er een tweehondertal, vooral Chinezen en Bangladeshers, maar ook redelijk wat Koreanen, Oost-Europeanen en Amerikanen. West-Europa is het minst vertegenwoordigd. Waarom weet ik niet, maar Saitama Universiteit heeft veel zusteruniversiteiten in Zuid-Oost Azië en Amerika. In West-Europa is er enkel een universiteit in Duitsland.
Anyway, we waren dus uitgenodigd voor avondmaal, walking dinner. En drank a volonté. Een 8-tal buitenlandse studenten waren gevraagd om een Kimono aan te doen. Waaronder Tejas en Jaina. Het was heel beeldig. Zie de plaatjes. Het eten was ook rijkelijk aanwezig en het was ook lekker. Perfect dus. Toen dat feestje afgelopen was, is een groot deel van de groep, nog gaan eten en karaoke opgezocht. Maar ik heb dat aan mij laten voorbijgaan omdat we de volgende ochtend zowiezo vroeg uit de veren moesten voor het Kyoto vertrek.
De zaterdagochtend ben ik dan rond een uur of half 6 opgestaan, om tegen half 7 beneden aan de dorm te staan, waar we met iedereen hadden afgesproken. We zijn dan in groep met de fiets door de ochtendnevel naar het station gefietst. De trein genomen en tot Tokyo station gespoord.
Van op de trein, kan je de hele tijd van in Saitama tot in Tokyo (enkel bij mooi weer wel) de Fuji berg zien. Echt een praaltje… Aangekomen in Tokyo station verzamelden we met iedereen, en namen we de shinkansen (snelle trein, een beetje zoals de thalys maar nog sneller) naar kyoto. Anderhalf uur later stonden we 370 kilometer verder. De shinkansen kan snelheden halen van 500km/u maar rijdt (vliegt) gemiddeld aan 300km/u. Van uit de trein hebben we dan nog eens de fuji gezien, deze keer van dichterbij, daar we met de trein zo goed als naast de berg treinen.
Eens aangekomen in Kyoto, namen we de bus en bezochten we achtereenvolgens Nijoujou 二条城。Een kasteel, met prachtige muur’schilderingen’ binnenin, maar helaas was foto’s trekken verboden. Na daar een uurtje rondgehuppeld te hebben, namen we de bus en gingen we naar Kitanotenmangu. Een of ander tempelcomplex ook. En als laatste die dag zijn we naar het Gouden Paviljoen geweest. Het was echt beeldmooi. Er was ook juist een ondergaande zon, die het goud fel deed weerkaatsten, wat zorgde voor mooie foto’s. Ik zou zeggen neem een kijkje! Maar de foto’s zijn wel totaal niet hetzelfde als het met je eigen ogen zien. Maar dat is met de meeste uitzichten en mooie dingen zo.
Na het gouden paviljoen zijn we teruggekeerd naar het hotel, ons gerief afgezet om dan te gaan eten. Er was een tabehoudai (zoveel als je kan eten op een bepaalde tijd) voor twee uur. Het eten zelf was maar zozo, maar het ijs was wel lekker, het fruit ook en het was gratis dus konden we niet echt klagen. Daarna wat souvenirtjes gekocht, en terug naar het hotel. De meesten hingen dan nog wat op andermans kamers rond en dronken wat, of gingen nog wat op wandel door kyoto stad (dat niet veel voorstelde als je Tokyo gewoon bent…).
De volgende dag was het vroeg uit de veren, ontbijt in het hotel, ontbijtbuffet eigenlijk. Ook weer kosteloos. In de voormiddag zijn we dan naar Kiyomizutera geweest. Echt een praaltje. Daar moet je in je leven toch ooit eens geweest zijn vind ik persoonlijk. Ik ga er niet veel woorden aan vuilmaken, want er is ook niet zoveel over te vertellen, je moet het gewoon eens met je eigen ogen gezien hebben. Ik keek, bleef kijken, foto’s trekken, het min of meer op de gevoelige plaat proberen vastleggen en was sprakeloos. Persoonlijk vond ik het nog geweldiger dan het gouden paviljoen.
Daarna zijn we naar een iets geweest waarvan ik de naam niet meer weet, waar duizenden beeldjes stonden verzameld. Ook een grotere boeddha enzo. Redelijk impressionant vond ik het. Helaas waren ook hier foto’s verboden…
Als laatste halte zijn we naar Toji geweest. De oostelijke tempel. Een 5 verdiepingen hoge pagode en een tempel, maar dat was niet zo bijzonder. Had al pagodes gezien enzo.
Tegen de middag zijn we dan met de bus naar Kyoto station teruggekeerd, daar hebben we nog wat vrije tijd gekregen om diegenen die wouden, de kyoto tower te bezoeken. Daarnaast nog wat geshopt en dan rond 1u met de shinkansen terug naar Tokyo. In Tokyo station iedereen pompaf direct de trein op naar Saitama en thuis gaan uitrusten, want maandag hadden we school.
Over kyoto zijn er nog een paar grappige weetjes, omdat het de oude hoofdstad van Japan is en dus als werelderfgoed enkele tempels heeft, mag bijvoorbeeld de mac donald zijn M niet in het rood buitenhangen, en de Kyoto tower mag ook niet hoger zijn dan een bepaald aantal meter, omdat dit allemaal het beeld van Kyoto verandert, wat dus bij wet verboden is. Neon enzo ook wordt in de mate van het mogelijke vermeden.
Thuis gekomen in Saitama hadden we weer een hele week school met niet veel speciaals. De week erop hadden we nog tot woensdag les, maar wij (buitenlandse studenten), onze lessen Japans waren al gedaan op maandag. De rest van de week heb ik een beetje gerelaxed, een kerstmisfeestje, gestudeerd, the usual stuff.
Zaterdagmorgen 28 december ben ik ’s morgens vroeg vroeg opgestaan om op tijd de bus en de trein te nemen naar Honjo. Ergens wat verder in Saitama, richting de provincie Gunma. Daar wachtte een auto met kennissen ons op, die ons tot in Niigata brachten met de auto. De plaats waar er een aantal jaar geleden een zware aardbeving plaatsvond. Die mensen waren ook van plan om naar het eiland te gaan, dus kwam da juist goe uit en konden we met de auto mee. Alweer 100 Euro uitgespaard.
De autorit duurde een uur of 3-4. Met veel veel veel sneeuw onderweg, een 13km lange tunnel onder bergen, veel bergen bergen en bergen, dan waren we al aan de andere kant van Japan en was er zee en zee en zee. Uiteindelijk kwamen we dan toe in Niigata stad. Daar zouden we normaal de trein nemen tot Iwafune, om daar dan de boot te nemen naar het eiland Awashima. Maar door het slechte weer was de zee te ruw. Met golven tegen de 8 meter. Een gemiddelde boot kapseist. Dus bleven we daar slapen in een hotel ergens, ’s avonds lekker gegeten op kosten van die kennissen die ons al met de auto gevoerd hadden, en om af te sluiten een karaoke. Mijn hotel, ontbijt en de karaoke van de avond ervoor werd ook allemaal betaald door het kennissen koppel. Alhoewel het voor mij de eerste keer was dat ik die mensen ontmoette ^^
De volgende ochtend werd er nogal vroeg opgestaan, ontbeten en dan naar de supermarkt om een paar laarzen voor mij te gaan kopen. Voor als we in de zee vanalles zouden gaan rapen e.d.
Dan naar de “haven” en de boot op. Ik dacht dat het wel zo meevallen en ook al waarschuwden ze mij allemaal dat ik zeker zou kotsen, ik bleef ervan overtuigd dat ik het wel zou volhouden, het is tussen het anderhalf uur en de twee uur. Het begon goed, het was frisjes op het dek, maar ik wou de zee zien enzo, dus bleef ik boven. Ik kon mij ook in de boot gaan leggen te slapen zoals alle andere Japanners, maar helaas ben ik niet zo’n slaapmens. En als de boot bovenop een golf was, sprongen we omhoog, zodat we juist als de boot naar beneden ging, wij beneden vielen. Heel leuk allemaal, de zon kwam er ook wat door, etc etc, zo ging een uur voorbij. Maar we werden wat moe, en zetten ons op de voorziene stoeltjes en toen begon het. Een wee gevoel in mij vanbinnen dat ik ook krijg als ik in de auto of bus achterstevoor zit. En elke keer er wat golven waren voelde ik mij slechter en slechter, tot ik besefte dat ik verloren had en iedereen gelijk zou moeten geven. Ik rende naar de zijkant van de boot, en………………..kotste. De helft in de zee, de andere helft aan de zijkant van de boot. Maar ’t kon me niet veel schelen. Ik voelde mij na de kotsbeurt wel veel beter en binnen de 40 minuten waren we dan aangemeerd op het eiland en was mijn nieuwsgierigheid en dergelijke groter dan het slecht gevoel in mijn maag.
We reden dan me de auto naar huis, en rustten even. Dan moest er eten en dergelijke verdeeld worden over het eiland, want aangezien daar niet echt winkels zijn, en de boot maar een keer op de week uitvaart, was de voedselvoorraad al flink geminderd.
De volgende ochtend zijn we opgestaan om 9u. Ontbijt gegeten en dan gaan wandelen met de hond.
Op het strand enzo. Erg fijn. Deed mij denken aan de tijd dat ik nog klein was, en met mijn ouders broer en zus op weekend ging naar de zee. Altijd erg fijn. Ik hou van de zee.
Daarna terug naar huis gewandeld en wa opt gemak binnen gezeten. Aangezien we ons al gauw verveelden, zijn we schelpdieren gaan vangen. Aan het strand zijn we tussen de rotsen op zoek gegaan naar allerlei soorten schelpen. Met de bedoeling die dan vanavond als avondmaal te eten. Helaas vonden we vooral kleintjes. De reden is da de zee te dicht komt waardoor we ni diep genoeg konden plukken aan de rotsen. Het was allesinds erg leuk. Ik ben duidelijk een buitenmens. De zeebries deed me erg goed na maanden in Saitama. Het water was eerst wel errug koud maar gelukkig wende dat al gauw. We waren wel allemaal nat tot aan ons middel ongeveer door de hoge golven en te ver wagen. Haha. Dus zijn we maar naar huis gegaan om ons te laten opdrogen.
Dan volgde het middagmaal en een namiddagdut. Om rond een uur of vier naar een plaatselijk heiligdom of twee te gaan. Daar iets gezet ma ik weet wel niet wat of welke betekenis heeft. Daarna zijn we een beetje met de auto de berg(en) op gegaan om wat flessen met proper water te vullen. Komt uit de bergen gestroomd. Erg lekker.
Daarna zijn ik en takara naar de onsen geweest. Een groot publiek bad met heet water vol met mineralen. Een beetje gelijk een zwembad maar dan naakt, heel heet water, etc. Heel ontspannend. Eerst was ik wat beschaamd, en wou ik niet gaan weken, omdat het allemaal oude mevrouwtjes bevat die mss nog nooit een buitenlander bloot gezien hebben. En ik had geen zin in bekijks. Maar uiteindelijk zat er maar één mevrouwtje te weken, dus zijn takara en ik er dan toch maar in gegaan. Die mevrouw ver liet ons al gauw, waardoor we begonnen te zwemmen haha. Heel erg fijntjes.
Dan zijn we naar huis gegaan en avondmaal. (^-^)
De volgende dag was al 31 december. Het jaar 2008 zat er zo goed als op. We hebben niet zoveel speciaal s gedaan. Het huis wat versierd voor het nieuwe jaar. In Japan hebben ze zo vanalle rituelen. Tussendoor nog eens met de hond gaan wandelen op het strand enzo. Niet veel speciaals. Ook nog met de auto naar het noordelijkste punt van het eiland gereden, mooi uitzicht maar ook IJSKOUDE wind. De foto’s zorgen voor meer uitleg.
’s Avonds werd er lekker gegeten en tv gekeken. Niet veel speciaals. Rond twaalf uur aten we speciale nieuwjaars soba. Japanse noedels. Very delicious.
De daarop volgende dagen hebben we gewandeld, schelpen gaan rapen, vuilnis gaan rapen dat aangespoeld komt met de zee, … Elke dag natuur natuur natuur. Deed erg goed. Ik hou van de natuur.
De laatste dag voor we terug zouden keren naar Saitama zijn we rond de middag vertrokken voor een fietstocht van een km of 25. Berg op berg af berg op berg af de hele toer rond het eiland. Echt geweldig. Ik was wel ook doodop. Maar aan 65km/u een berg af bollen heeft ook zijn charmes. Damn mooie plaatsen die ik tot nu toe alleen maar op foto gezien heb.
Daarna hebben we thuis uitgerust en wa gekaart met iedereen, alle, alle “kindjes”. Ondertussen ook wa middageten gegeten. Om de dag te vullen tot aan het avondeten, zijn we in de buurt bij Sou-kun karaoke gaan doen. Dat was uiteraard ook very fijn.
Er komt ook allerlei bezoek langs, die altijd otoshidama meebrengen. (otoshidama = nieuwjaarsenvelopje met wat geld). Ik krijg ook elke keer een beetje pree en dat is natuurlijk erg fijn. Ik heb op de week op Het Eiland zelfs winst gemaakt :D
De laatste dag moesten we s morgens al vroeg uit de veren om met de boot van half 9 (smorgens) terug te keren naar het Japanse vasteland. Daar namen we dan de trein naar Niigata stad, om van daaruit met de Shinkansen terug te keren naar Saitama. Daar de trein OVERVOL zat, moesten we 2 volle uren rechtstaan. En ik had spierpijn van de fietstocht van de vorige dag.
Uiteindelijk was ik rond een uur of 15 terug op mijn kamertje, juist nog een beetje tijd om mijn huiswerk voor de volgende dag te maken en dan lekker mijn bedje in.
Bon, dat was mijn eerste eiland-ervaring. Ze is ongelooflijk goed meegevallen, dus veel kans dat we in de volgende vakantie van langer dan een week, terug naar ginds gaan. Ik kijk al uit naar de zomer. Opstaan, 30 seconden wandelen, de zee induiken, mij laten drogen op het strand, wat visjes vangen, schelpen rapen, vuilnis rapen :P, als het mij te warm wordt, terug de zee induiken en dat van ’s morgens tot ’s avonds. Mensen die mee willen, laat iets weten ! Misschien kan ik wel iets regelen!
Gegroet,
Dorien uit het niet zo koud als België Saitama.
Mijn goed voornemen voor het nieuwe jaar is mijn blog flink updaten van tijd tot tijd. Hier ga we dus! Terug op reis door de tijd. Ik begin mijn verhaal op vrijdag 12 december. Ik heb er al min of meer wat over verteld, maar er was dus een feestje voor buitenlandse studenten. En dat zijn er een tweehondertal, vooral Chinezen en Bangladeshers, maar ook redelijk wat Koreanen, Oost-Europeanen en Amerikanen. West-Europa is het minst vertegenwoordigd. Waarom weet ik niet, maar Saitama Universiteit heeft veel zusteruniversiteiten in Zuid-Oost Azië en Amerika. In West-Europa is er enkel een universiteit in Duitsland.
Anyway, we waren dus uitgenodigd voor avondmaal, walking dinner. En drank a volonté. Een 8-tal buitenlandse studenten waren gevraagd om een Kimono aan te doen. Waaronder Tejas en Jaina. Het was heel beeldig. Zie de plaatjes. Het eten was ook rijkelijk aanwezig en het was ook lekker. Perfect dus. Toen dat feestje afgelopen was, is een groot deel van de groep, nog gaan eten en karaoke opgezocht. Maar ik heb dat aan mij laten voorbijgaan omdat we de volgende ochtend zowiezo vroeg uit de veren moesten voor het Kyoto vertrek.
De zaterdagochtend ben ik dan rond een uur of half 6 opgestaan, om tegen half 7 beneden aan de dorm te staan, waar we met iedereen hadden afgesproken. We zijn dan in groep met de fiets door de ochtendnevel naar het station gefietst. De trein genomen en tot Tokyo station gespoord.
Van op de trein, kan je de hele tijd van in Saitama tot in Tokyo (enkel bij mooi weer wel) de Fuji berg zien. Echt een praaltje… Aangekomen in Tokyo station verzamelden we met iedereen, en namen we de shinkansen (snelle trein, een beetje zoals de thalys maar nog sneller) naar kyoto. Anderhalf uur later stonden we 370 kilometer verder. De shinkansen kan snelheden halen van 500km/u maar rijdt (vliegt) gemiddeld aan 300km/u. Van uit de trein hebben we dan nog eens de fuji gezien, deze keer van dichterbij, daar we met de trein zo goed als naast de berg treinen.
Eens aangekomen in Kyoto, namen we de bus en bezochten we achtereenvolgens Nijoujou 二条城。Een kasteel, met prachtige muur’schilderingen’ binnenin, maar helaas was foto’s trekken verboden. Na daar een uurtje rondgehuppeld te hebben, namen we de bus en gingen we naar Kitanotenmangu. Een of ander tempelcomplex ook. En als laatste die dag zijn we naar het Gouden Paviljoen geweest. Het was echt beeldmooi. Er was ook juist een ondergaande zon, die het goud fel deed weerkaatsten, wat zorgde voor mooie foto’s. Ik zou zeggen neem een kijkje! Maar de foto’s zijn wel totaal niet hetzelfde als het met je eigen ogen zien. Maar dat is met de meeste uitzichten en mooie dingen zo.
Na het gouden paviljoen zijn we teruggekeerd naar het hotel, ons gerief afgezet om dan te gaan eten. Er was een tabehoudai (zoveel als je kan eten op een bepaalde tijd) voor twee uur. Het eten zelf was maar zozo, maar het ijs was wel lekker, het fruit ook en het was gratis dus konden we niet echt klagen. Daarna wat souvenirtjes gekocht, en terug naar het hotel. De meesten hingen dan nog wat op andermans kamers rond en dronken wat, of gingen nog wat op wandel door kyoto stad (dat niet veel voorstelde als je Tokyo gewoon bent…).
De volgende dag was het vroeg uit de veren, ontbijt in het hotel, ontbijtbuffet eigenlijk. Ook weer kosteloos. In de voormiddag zijn we dan naar Kiyomizutera geweest. Echt een praaltje. Daar moet je in je leven toch ooit eens geweest zijn vind ik persoonlijk. Ik ga er niet veel woorden aan vuilmaken, want er is ook niet zoveel over te vertellen, je moet het gewoon eens met je eigen ogen gezien hebben. Ik keek, bleef kijken, foto’s trekken, het min of meer op de gevoelige plaat proberen vastleggen en was sprakeloos. Persoonlijk vond ik het nog geweldiger dan het gouden paviljoen.
Daarna zijn we naar een iets geweest waarvan ik de naam niet meer weet, waar duizenden beeldjes stonden verzameld. Ook een grotere boeddha enzo. Redelijk impressionant vond ik het. Helaas waren ook hier foto’s verboden…
Als laatste halte zijn we naar Toji geweest. De oostelijke tempel. Een 5 verdiepingen hoge pagode en een tempel, maar dat was niet zo bijzonder. Had al pagodes gezien enzo.
Tegen de middag zijn we dan met de bus naar Kyoto station teruggekeerd, daar hebben we nog wat vrije tijd gekregen om diegenen die wouden, de kyoto tower te bezoeken. Daarnaast nog wat geshopt en dan rond 1u met de shinkansen terug naar Tokyo. In Tokyo station iedereen pompaf direct de trein op naar Saitama en thuis gaan uitrusten, want maandag hadden we school.
Over kyoto zijn er nog een paar grappige weetjes, omdat het de oude hoofdstad van Japan is en dus als werelderfgoed enkele tempels heeft, mag bijvoorbeeld de mac donald zijn M niet in het rood buitenhangen, en de Kyoto tower mag ook niet hoger zijn dan een bepaald aantal meter, omdat dit allemaal het beeld van Kyoto verandert, wat dus bij wet verboden is. Neon enzo ook wordt in de mate van het mogelijke vermeden.
Thuis gekomen in Saitama hadden we weer een hele week school met niet veel speciaals. De week erop hadden we nog tot woensdag les, maar wij (buitenlandse studenten), onze lessen Japans waren al gedaan op maandag. De rest van de week heb ik een beetje gerelaxed, een kerstmisfeestje, gestudeerd, the usual stuff.
Zaterdagmorgen 28 december ben ik ’s morgens vroeg vroeg opgestaan om op tijd de bus en de trein te nemen naar Honjo. Ergens wat verder in Saitama, richting de provincie Gunma. Daar wachtte een auto met kennissen ons op, die ons tot in Niigata brachten met de auto. De plaats waar er een aantal jaar geleden een zware aardbeving plaatsvond. Die mensen waren ook van plan om naar het eiland te gaan, dus kwam da juist goe uit en konden we met de auto mee. Alweer 100 Euro uitgespaard.
De autorit duurde een uur of 3-4. Met veel veel veel sneeuw onderweg, een 13km lange tunnel onder bergen, veel bergen bergen en bergen, dan waren we al aan de andere kant van Japan en was er zee en zee en zee. Uiteindelijk kwamen we dan toe in Niigata stad. Daar zouden we normaal de trein nemen tot Iwafune, om daar dan de boot te nemen naar het eiland Awashima. Maar door het slechte weer was de zee te ruw. Met golven tegen de 8 meter. Een gemiddelde boot kapseist. Dus bleven we daar slapen in een hotel ergens, ’s avonds lekker gegeten op kosten van die kennissen die ons al met de auto gevoerd hadden, en om af te sluiten een karaoke. Mijn hotel, ontbijt en de karaoke van de avond ervoor werd ook allemaal betaald door het kennissen koppel. Alhoewel het voor mij de eerste keer was dat ik die mensen ontmoette ^^
De volgende ochtend werd er nogal vroeg opgestaan, ontbeten en dan naar de supermarkt om een paar laarzen voor mij te gaan kopen. Voor als we in de zee vanalles zouden gaan rapen e.d.
Dan naar de “haven” en de boot op. Ik dacht dat het wel zo meevallen en ook al waarschuwden ze mij allemaal dat ik zeker zou kotsen, ik bleef ervan overtuigd dat ik het wel zou volhouden, het is tussen het anderhalf uur en de twee uur. Het begon goed, het was frisjes op het dek, maar ik wou de zee zien enzo, dus bleef ik boven. Ik kon mij ook in de boot gaan leggen te slapen zoals alle andere Japanners, maar helaas ben ik niet zo’n slaapmens. En als de boot bovenop een golf was, sprongen we omhoog, zodat we juist als de boot naar beneden ging, wij beneden vielen. Heel leuk allemaal, de zon kwam er ook wat door, etc etc, zo ging een uur voorbij. Maar we werden wat moe, en zetten ons op de voorziene stoeltjes en toen begon het. Een wee gevoel in mij vanbinnen dat ik ook krijg als ik in de auto of bus achterstevoor zit. En elke keer er wat golven waren voelde ik mij slechter en slechter, tot ik besefte dat ik verloren had en iedereen gelijk zou moeten geven. Ik rende naar de zijkant van de boot, en………………..kotste. De helft in de zee, de andere helft aan de zijkant van de boot. Maar ’t kon me niet veel schelen. Ik voelde mij na de kotsbeurt wel veel beter en binnen de 40 minuten waren we dan aangemeerd op het eiland en was mijn nieuwsgierigheid en dergelijke groter dan het slecht gevoel in mijn maag.
We reden dan me de auto naar huis, en rustten even. Dan moest er eten en dergelijke verdeeld worden over het eiland, want aangezien daar niet echt winkels zijn, en de boot maar een keer op de week uitvaart, was de voedselvoorraad al flink geminderd.
De volgende ochtend zijn we opgestaan om 9u. Ontbijt gegeten en dan gaan wandelen met de hond.
Op het strand enzo. Erg fijn. Deed mij denken aan de tijd dat ik nog klein was, en met mijn ouders broer en zus op weekend ging naar de zee. Altijd erg fijn. Ik hou van de zee.
Daarna terug naar huis gewandeld en wa opt gemak binnen gezeten. Aangezien we ons al gauw verveelden, zijn we schelpdieren gaan vangen. Aan het strand zijn we tussen de rotsen op zoek gegaan naar allerlei soorten schelpen. Met de bedoeling die dan vanavond als avondmaal te eten. Helaas vonden we vooral kleintjes. De reden is da de zee te dicht komt waardoor we ni diep genoeg konden plukken aan de rotsen. Het was allesinds erg leuk. Ik ben duidelijk een buitenmens. De zeebries deed me erg goed na maanden in Saitama. Het water was eerst wel errug koud maar gelukkig wende dat al gauw. We waren wel allemaal nat tot aan ons middel ongeveer door de hoge golven en te ver wagen. Haha. Dus zijn we maar naar huis gegaan om ons te laten opdrogen.
Dan volgde het middagmaal en een namiddagdut. Om rond een uur of vier naar een plaatselijk heiligdom of twee te gaan. Daar iets gezet ma ik weet wel niet wat of welke betekenis heeft. Daarna zijn we een beetje met de auto de berg(en) op gegaan om wat flessen met proper water te vullen. Komt uit de bergen gestroomd. Erg lekker.
Daarna zijn ik en takara naar de onsen geweest. Een groot publiek bad met heet water vol met mineralen. Een beetje gelijk een zwembad maar dan naakt, heel heet water, etc. Heel ontspannend. Eerst was ik wat beschaamd, en wou ik niet gaan weken, omdat het allemaal oude mevrouwtjes bevat die mss nog nooit een buitenlander bloot gezien hebben. En ik had geen zin in bekijks. Maar uiteindelijk zat er maar één mevrouwtje te weken, dus zijn takara en ik er dan toch maar in gegaan. Die mevrouw ver liet ons al gauw, waardoor we begonnen te zwemmen haha. Heel erg fijntjes.
Dan zijn we naar huis gegaan en avondmaal. (^-^)
De volgende dag was al 31 december. Het jaar 2008 zat er zo goed als op. We hebben niet zoveel speciaal s gedaan. Het huis wat versierd voor het nieuwe jaar. In Japan hebben ze zo vanalle rituelen. Tussendoor nog eens met de hond gaan wandelen op het strand enzo. Niet veel speciaals. Ook nog met de auto naar het noordelijkste punt van het eiland gereden, mooi uitzicht maar ook IJSKOUDE wind. De foto’s zorgen voor meer uitleg.
’s Avonds werd er lekker gegeten en tv gekeken. Niet veel speciaals. Rond twaalf uur aten we speciale nieuwjaars soba. Japanse noedels. Very delicious.
De daarop volgende dagen hebben we gewandeld, schelpen gaan rapen, vuilnis gaan rapen dat aangespoeld komt met de zee, … Elke dag natuur natuur natuur. Deed erg goed. Ik hou van de natuur.
De laatste dag voor we terug zouden keren naar Saitama zijn we rond de middag vertrokken voor een fietstocht van een km of 25. Berg op berg af berg op berg af de hele toer rond het eiland. Echt geweldig. Ik was wel ook doodop. Maar aan 65km/u een berg af bollen heeft ook zijn charmes. Damn mooie plaatsen die ik tot nu toe alleen maar op foto gezien heb.
Daarna hebben we thuis uitgerust en wa gekaart met iedereen, alle, alle “kindjes”. Ondertussen ook wa middageten gegeten. Om de dag te vullen tot aan het avondeten, zijn we in de buurt bij Sou-kun karaoke gaan doen. Dat was uiteraard ook very fijn.
Er komt ook allerlei bezoek langs, die altijd otoshidama meebrengen. (otoshidama = nieuwjaarsenvelopje met wat geld). Ik krijg ook elke keer een beetje pree en dat is natuurlijk erg fijn. Ik heb op de week op Het Eiland zelfs winst gemaakt :D
De laatste dag moesten we s morgens al vroeg uit de veren om met de boot van half 9 (smorgens) terug te keren naar het Japanse vasteland. Daar namen we dan de trein naar Niigata stad, om van daaruit met de Shinkansen terug te keren naar Saitama. Daar de trein OVERVOL zat, moesten we 2 volle uren rechtstaan. En ik had spierpijn van de fietstocht van de vorige dag.
Uiteindelijk was ik rond een uur of 15 terug op mijn kamertje, juist nog een beetje tijd om mijn huiswerk voor de volgende dag te maken en dan lekker mijn bedje in.
Bon, dat was mijn eerste eiland-ervaring. Ze is ongelooflijk goed meegevallen, dus veel kans dat we in de volgende vakantie van langer dan een week, terug naar ginds gaan. Ik kijk al uit naar de zomer. Opstaan, 30 seconden wandelen, de zee induiken, mij laten drogen op het strand, wat visjes vangen, schelpen rapen, vuilnis rapen :P, als het mij te warm wordt, terug de zee induiken en dat van ’s morgens tot ’s avonds. Mensen die mee willen, laat iets weten ! Misschien kan ik wel iets regelen!
Gegroet,
Dorien uit het niet zo koud als België Saitama.
Sunday, December 21, 2008
Blog
Dag lieve trouwe lezers.
Jawel hier is eindelijk de lang verwachte blog, met veel vertraging weliswaar. Ik heb op deze maand al veel leuke dingen gedaan. Maar ik geraak gewoon aan het dagelijkse japanse leven, en ik heb geen internet op kot waardoor een blog schrijven er niet zo van komt. Maar ik haal het wel in.
In de week ga ik naar school, woensdag en donderdagavond ga ik richting Tokyo om Engels en Frans te onderwijzen. Vrijdagavond is achtereenvolgens een verjaardagsfeest, een maandelijks feestje van onze circle en een buitenlandse studentenfeestje georganiseerd door de universiteit.
Zaterdags ga ik altijd naar Tokyo om terug Engels en Frans te onderwijzen. Zondag is de algemene rustdag en wordt vooral besteed aan slapen tot de middag en huiswerk maken, de was en de plas, mijn kamer een veeg geven en dan is de dag alweer om.
Vorig weekend zijn we op "schoolreis" geweest naar Kyoto. Daar schrijf ik later een uitgebreidere blog over met foto's.
Warme groet uit Japan. (Ik zit met mijn raam naar het terras open, te genieten van een 19°warme zondagnamiddag in een t-shirt...........)
Jawel hier is eindelijk de lang verwachte blog, met veel vertraging weliswaar. Ik heb op deze maand al veel leuke dingen gedaan. Maar ik geraak gewoon aan het dagelijkse japanse leven, en ik heb geen internet op kot waardoor een blog schrijven er niet zo van komt. Maar ik haal het wel in.
In de week ga ik naar school, woensdag en donderdagavond ga ik richting Tokyo om Engels en Frans te onderwijzen. Vrijdagavond is achtereenvolgens een verjaardagsfeest, een maandelijks feestje van onze circle en een buitenlandse studentenfeestje georganiseerd door de universiteit.
Zaterdags ga ik altijd naar Tokyo om terug Engels en Frans te onderwijzen. Zondag is de algemene rustdag en wordt vooral besteed aan slapen tot de middag en huiswerk maken, de was en de plas, mijn kamer een veeg geven en dan is de dag alweer om.
Vorig weekend zijn we op "schoolreis" geweest naar Kyoto. Daar schrijf ik later een uitgebreidere blog over met foto's.
Warme groet uit Japan. (Ik zit met mijn raam naar het terras open, te genieten van een 19°warme zondagnamiddag in een t-shirt...........)
Saturday, November 22, 2008
Fuji-san
Ik ben trouwens nog het hoogtepunt van deze week vergeten vertellen. Toen ik donderdagmorgen overdreven vroeg wakker werd en toevallig uit mijn raam naar buiten keek, zag ik rond half 7 in de ochtend onder een helblauwe hemel en straffe zon de fuji berg vanop mijn terras!!!! Op een kleine 150km van mijn dorm, zag ik aan de horizon een 3776m hoge vulkaan-in-rust verschijnen. De foto's zijn niet zo duidelijk en het lijkt waarschijnlijk niet zo indrukwekkend, maar vanop mijn balkonnetje is het echt wel een overdreven WAUW-gevoel. Zo erg wauw dat vrijdagmorgen een 10-tal man om 6u zijn opgestaan om vanuit mijn kamer naar de Fuji-san te kijken. Daar ik op de 6e verdieping nogal naar links woon, kan je vanop mijn terras de Fuji zien. Van de andere kant van het gebouw en lager gelegen verdiepingen is hij juist niet te zien wegens andere gebouwen die in de weg staan.
Zie foto voor beeld bij het woord.
Zie foto voor beeld bij het woord.
Money Money Money
Hallo iedereen! Hier volgt de 6e update. Om te beginnen nog eens benadrukken dat de tijd echt wel vliegt hier in Japan. Ik ben nog nooit zolang in Japan geweest als nu. En toch voelt het totaal nog niet zo lang...
Woensdagavond was er dus het feestje voor Priscilla’s verjaardag. Toen ze het restaurant binnenkwam en ons zag zitten, sloeg haar hart wel een tel over ^^ hihi. Een geslaagd verrassings-feestje dus. Jammergenoeg nogal rap gedaan, want de volgende dag had iedereen gewoon weer les. Donderdag 13 november had ik een gewone schooldag. ’s Avonds ben ik met Sayuri (jap-v) in Be Plant gaan eten. Een restaurantje recht over de hoofdingang van school. Ze hebben daar Japanse gerechten zowel als europese. Maar verjapanste europese. Japanners zijn daar erg goed in ^^ En het is er erg lekker. Sayuri komt daar al 4 jaar elke week, en Kensuke (jap-m) doet daar zijn baito (=weekendjobke-achtig). Het was juist voetbal op’t groot scherm dus dat was ook errug fijn en gezellig.
Vrijdag ook gewoon les en ’s avonds ging ik normaal afspreken met Ellen om in Ikebukuro iets te gaan eten, maar Ellen is wat ziekjes geworden –helaas- en dus werd het afgelast.
Zaterdag en zondag waren twee rustige dagen zonder veel spectaculairs. Veel slapen vooral, huiswerk maken en de dagelijks was&plas. Zondagavond ben ik iets gaan eten met Tatsuya. Had’k al lang niet meer gezien. Ik ben dan naar Tachikawa gegaan en eerst wat gewinkeld. Helaas beperkte het winkelen zich tot het bekijken van etalages. Maar toen we op een Belgische Wafels-winkel botsten, (Brusselse wafels) met ijs enzo, voelde ik mij toch moreel verplicht van ze eens te proeven. Ze waren echt overheerlijk. Een verschil van smaak met die in België, maar verwaarloosbaar klein.
Maandag-dinsdag-woensdag waren 3 gewone schooldagen. ’s Woensdags gaan Jaina en ik volgens wekelijkse traditie een ijsje eten in Be Plant. Donderdag had ik mijn eerste keer baito :-) Ik geef privéles Engels, Nederlands en Frans. Voor Nederlands zijn er niet veel kandidaten. Enkel Kensuke waagt zich eraan. En kan dus al “ik wil eten, ik wil slapen” enzo zeggen. Verder komt “nie doen, danku, lekker, alstublieft, schattig, pijn, smakelijk” er ook redelijk verstaanbaar uit.
Ik had met mijn eerste leerling (een orthopedisch chirurg van rond de 40) afgesproken rond 6u in de lobby van het Keio Plaza Hotel in Shinjuku. Een beetje belaagd door de zenuwen ging ik daarheen. Ik ben tenslotte maar een onnozele student, en die man heeft jaren gestudeerd, mensen hun levens gered en is nu professor aan een Medische Universiteit in Tokyo. Totaal niet te vergelijken dus. Anyway, toen ik een vriendelijk uitziende man van rond de 40 mijn richting zag uitkomen, was ik al wat geruster. Zijn engels was ook erg goed, veel beter dan de gemiddelde Japanner. Hij heeft al de hele wereld gezien, is ook al naar België geweest, woont in een van de duurste wijken in Japan, is getrouwd en heeft een dochtertje van 2. We hebben een uur en half in een of andere dure bar een fruitsapje gedronken (op zijn kosten-uiteraard), engels gepraat, het geld ontvangen en mijn eerste keer baito zat erop. Hoe gemakkelijk kan geld toch verdiend worden. ^^ :-) Ik voelde mij zelfs wat beschaamd om zoveel geld te ontvangen voor niets te doen. Ajajaj :-)
Toen ik trouwens in het Keio Plaza Hotel aankwam, voelde ik mij een beetje onwennig in mijn jeans :S en was ik blij dat ik de tijd genomen had om mij wat te schminken. Al die Japanse meisjes zagen er zoals gewoonlijk weeral perfect uit, en de Japanse (business)mannen allemaal in sjiek pak. De lobby van het hotel zelf is ook gigantisch en prachtig. Precies een andere (overdreven rijke) wereld.............
Vrijdag weer een gewone lesdag en ’s avonds zijn we met onze circle gaan eten in een traditioneel Japans café, genaamd izakaya. (volgens engelse wikipedia is een izakaya : An izakaya (居酒屋) is a type of Japanese drinking establishment which also serves food to accompany the drinks. The food is usually more substantial than that offered in other types of drinking establishments in Japan such as bars or snack bars.)
Er zijn verschillende soorten, en wij zijn in Urawa (een half uurtje met de fiets van de unief) in een Okinawaanse izakaya gaan eten. Daar er 3 jongens in onze circle van okinawa komen, is dat zowat hun stamcafé. Na te veel eten en alcohol zijn we het daar rond half 12 afgebold om onze avond verder te zetten met karaoke. Met een man of 12 zijn we (met 6 fietsen) van urawa terug naar de karaoke dicht bij onze unief gefietst. Bergop-bergaf, redelijk koud en ver, is onze fietstocht een wedstrijdje geworden, om het eerst bij de karaoke waar Mari (jap-m), Nodoka (jap-m) en Kensuke (jap-m) stonden te wachten. Zij waren niet meegeweest naar de okinawaanse Izakaya. Uiteindelijk heb ik net voor Ryotaro (jap-m) en Nemi (zweed-m) gewonnen :P Ryotaro kon echt niet tegen zijn verlies trouwens haha.
Tot 2u nog tientallen japanse liedjes gezongen om dan naar huis te gaan en ons bedje op te zoeken.
Vandaag had ik terug baito, deze keer in Ikebukuro met een 29 jarige accountant die Frans wilt leren. Komt goed van pas, zo poets ik mijn Frans ook terug wat op. Na de ontmoeting met mijn “leerling” ben ik in Sunshine city ( een shoppingcenter) naar een Island-Fair gaan kijken. Morgen gaan we met een hele benda daar naar toe, maar aangezien ik vandaag al in de buurt was, ben ik effe gaan zien wat voor iets dat voorstelt. Het is eigenlijk een soort van uiteenzetting van verschillende kleine mini Japanse eilandjes van over heel Japan. Die door middel van zo’n fair toerisme willen aanwakkeren. De reden waarom we daar naartoe gaan met een hele bende is omdat er 3 van onze circle van okinawa (grootste zuidelijk eiland van Japan) afkomstig zijn. En daarnaast is ook Kensuke geboren op een (mini mini) eiland aan Niigata. Er wonen maar 300 mensen ofzo waaronder een 20-tal kinderen. Kensuke zijn vader is trouwens hoofd van het eiland. Een beetje zoals bij ons de taak van een burgemeester. Alleen heeft het niets te maken met politiek, maar eerder met afkomst. Ik snap het systeem niet helemaal perfect maar misschien morgen wel ^^
Verder ga ik nu nog wat huiswerk maken en vroeg gaan slapen, want we hebben morgen al om 10u in Ikebukuro afgesproken.
Tot de volgende keer voor meer weer(?)!!
Dorien
Woensdagavond was er dus het feestje voor Priscilla’s verjaardag. Toen ze het restaurant binnenkwam en ons zag zitten, sloeg haar hart wel een tel over ^^ hihi. Een geslaagd verrassings-feestje dus. Jammergenoeg nogal rap gedaan, want de volgende dag had iedereen gewoon weer les. Donderdag 13 november had ik een gewone schooldag. ’s Avonds ben ik met Sayuri (jap-v) in Be Plant gaan eten. Een restaurantje recht over de hoofdingang van school. Ze hebben daar Japanse gerechten zowel als europese. Maar verjapanste europese. Japanners zijn daar erg goed in ^^ En het is er erg lekker. Sayuri komt daar al 4 jaar elke week, en Kensuke (jap-m) doet daar zijn baito (=weekendjobke-achtig). Het was juist voetbal op’t groot scherm dus dat was ook errug fijn en gezellig.
Vrijdag ook gewoon les en ’s avonds ging ik normaal afspreken met Ellen om in Ikebukuro iets te gaan eten, maar Ellen is wat ziekjes geworden –helaas- en dus werd het afgelast.
Zaterdag en zondag waren twee rustige dagen zonder veel spectaculairs. Veel slapen vooral, huiswerk maken en de dagelijks was&plas. Zondagavond ben ik iets gaan eten met Tatsuya. Had’k al lang niet meer gezien. Ik ben dan naar Tachikawa gegaan en eerst wat gewinkeld. Helaas beperkte het winkelen zich tot het bekijken van etalages. Maar toen we op een Belgische Wafels-winkel botsten, (Brusselse wafels) met ijs enzo, voelde ik mij toch moreel verplicht van ze eens te proeven. Ze waren echt overheerlijk. Een verschil van smaak met die in België, maar verwaarloosbaar klein.
Maandag-dinsdag-woensdag waren 3 gewone schooldagen. ’s Woensdags gaan Jaina en ik volgens wekelijkse traditie een ijsje eten in Be Plant. Donderdag had ik mijn eerste keer baito :-) Ik geef privéles Engels, Nederlands en Frans. Voor Nederlands zijn er niet veel kandidaten. Enkel Kensuke waagt zich eraan. En kan dus al “ik wil eten, ik wil slapen” enzo zeggen. Verder komt “nie doen, danku, lekker, alstublieft, schattig, pijn, smakelijk” er ook redelijk verstaanbaar uit.
Ik had met mijn eerste leerling (een orthopedisch chirurg van rond de 40) afgesproken rond 6u in de lobby van het Keio Plaza Hotel in Shinjuku. Een beetje belaagd door de zenuwen ging ik daarheen. Ik ben tenslotte maar een onnozele student, en die man heeft jaren gestudeerd, mensen hun levens gered en is nu professor aan een Medische Universiteit in Tokyo. Totaal niet te vergelijken dus. Anyway, toen ik een vriendelijk uitziende man van rond de 40 mijn richting zag uitkomen, was ik al wat geruster. Zijn engels was ook erg goed, veel beter dan de gemiddelde Japanner. Hij heeft al de hele wereld gezien, is ook al naar België geweest, woont in een van de duurste wijken in Japan, is getrouwd en heeft een dochtertje van 2. We hebben een uur en half in een of andere dure bar een fruitsapje gedronken (op zijn kosten-uiteraard), engels gepraat, het geld ontvangen en mijn eerste keer baito zat erop. Hoe gemakkelijk kan geld toch verdiend worden. ^^ :-) Ik voelde mij zelfs wat beschaamd om zoveel geld te ontvangen voor niets te doen. Ajajaj :-)
Toen ik trouwens in het Keio Plaza Hotel aankwam, voelde ik mij een beetje onwennig in mijn jeans :S en was ik blij dat ik de tijd genomen had om mij wat te schminken. Al die Japanse meisjes zagen er zoals gewoonlijk weeral perfect uit, en de Japanse (business)mannen allemaal in sjiek pak. De lobby van het hotel zelf is ook gigantisch en prachtig. Precies een andere (overdreven rijke) wereld.............
Vrijdag weer een gewone lesdag en ’s avonds zijn we met onze circle gaan eten in een traditioneel Japans café, genaamd izakaya. (volgens engelse wikipedia is een izakaya : An izakaya (居酒屋) is a type of Japanese drinking establishment which also serves food to accompany the drinks. The food is usually more substantial than that offered in other types of drinking establishments in Japan such as bars or snack bars.)
Er zijn verschillende soorten, en wij zijn in Urawa (een half uurtje met de fiets van de unief) in een Okinawaanse izakaya gaan eten. Daar er 3 jongens in onze circle van okinawa komen, is dat zowat hun stamcafé. Na te veel eten en alcohol zijn we het daar rond half 12 afgebold om onze avond verder te zetten met karaoke. Met een man of 12 zijn we (met 6 fietsen) van urawa terug naar de karaoke dicht bij onze unief gefietst. Bergop-bergaf, redelijk koud en ver, is onze fietstocht een wedstrijdje geworden, om het eerst bij de karaoke waar Mari (jap-m), Nodoka (jap-m) en Kensuke (jap-m) stonden te wachten. Zij waren niet meegeweest naar de okinawaanse Izakaya. Uiteindelijk heb ik net voor Ryotaro (jap-m) en Nemi (zweed-m) gewonnen :P Ryotaro kon echt niet tegen zijn verlies trouwens haha.
Tot 2u nog tientallen japanse liedjes gezongen om dan naar huis te gaan en ons bedje op te zoeken.
Vandaag had ik terug baito, deze keer in Ikebukuro met een 29 jarige accountant die Frans wilt leren. Komt goed van pas, zo poets ik mijn Frans ook terug wat op. Na de ontmoeting met mijn “leerling” ben ik in Sunshine city ( een shoppingcenter) naar een Island-Fair gaan kijken. Morgen gaan we met een hele benda daar naar toe, maar aangezien ik vandaag al in de buurt was, ben ik effe gaan zien wat voor iets dat voorstelt. Het is eigenlijk een soort van uiteenzetting van verschillende kleine mini Japanse eilandjes van over heel Japan. Die door middel van zo’n fair toerisme willen aanwakkeren. De reden waarom we daar naartoe gaan met een hele bende is omdat er 3 van onze circle van okinawa (grootste zuidelijk eiland van Japan) afkomstig zijn. En daarnaast is ook Kensuke geboren op een (mini mini) eiland aan Niigata. Er wonen maar 300 mensen ofzo waaronder een 20-tal kinderen. Kensuke zijn vader is trouwens hoofd van het eiland. Een beetje zoals bij ons de taak van een burgemeester. Alleen heeft het niets te maken met politiek, maar eerder met afkomst. Ik snap het systeem niet helemaal perfect maar misschien morgen wel ^^
Verder ga ik nu nog wat huiswerk maken en vroeg gaan slapen, want we hebben morgen al om 10u in Ikebukuro afgesproken.
Tot de volgende keer voor meer weer(?)!!
Dorien
Wednesday, November 12, 2008
De eerste maand in Japan is al voorbij..... time flies when you're having fun.
Hey iedereen, met véél vertraging mijn blog over de voorbije 2 weken. Woensdag en donderdag 29 en 30 oktober is er niet veel gebeurd. Aangezien we vrijdag geen school hadden, zijn velen onder de internationale studenten donderdagavond (tot vrijdagmorgen) naar een Halloween party geweest in Shibuya. Maar omdat Jaina nog onder de 20 is en die dus niet binnen mag en omdat ik eigenlijk niet zo van clubs hou, zijn we met een groepje japanners gaan bowlen. Dat was uiteraard ook very fun. Ik had donderdag trouwens chocomousjes gemaakt die we na het bowlen ook hebben opgegeten. Ze waren niet perfect gelukt, volgende keer beter.
Vrijdag vanaf 16u verzamelden we bij Ryotaro thuis, om met iedereen van onze circle/saakuru voorbereidselen voor het univ festival te treffen. Zoete aardappelen schillen, stukjes snijden, koken, aardappelpuree maken (maar de zoete versie) en dan bolletjes draaien. Daar hebben we ons de hele avond tot een uur of 12 mee beziggehouden. Dan ging iedereen naar huis, want we werden zaterdag om 8u 's morgens al op de unief verwacht, om ons stalletje in orde te maken en al banaan te beginnen maken.
Ons verkoopsstandje had dus twee dingen. In het japans : BANAAN en IMOON. Banaan is in het nederlands gewoon banaan, maar in het japans staat dat voor een vietnamese lekkernij. Een stukje banaan gewikkeld in een bladertje deegwaren (ik kan het niet beter uitleggen) dat dan in een soort van frietvet gebakken wordt, tot het eruit ziet als een klein loempia’tje maar dan geen loempiagroenten en kip maar banaan in. Daar dan ijs over en chocoladesaus en klaar is kees. Ongelooflijk lekker. Echt niet te doen. Mmmmm. Ik heb zaterdag-zondag-maandag mijn portie banaan wel binnen gehad ^^ :D
En IMOON is dus die bolletjes aardappelpuree die in een soort van witte saus (?) gedompeld worden om dan ook in frietvet gebakken te worden. Het lijkt wat op onze bolletjes-kroketten maar alleen smaken ze zoeter. Dat is ook een soort van lekkernij, en ik heb dus ook mijn portie aardappelen op.
Naast het 3dagen verkopen van deze twee lekkernijen, hebben we ook gewoon pret gemaakt, andere mensen leren kennen, andere lekkernijen gegeten, nog betere vriendjes gemaakt met de mensen die al vriendjes waren, en gedronken en gegeten en gedronken en gefeest etc etc. Na deze 3 dagen waren we dan ook allemaal doodop. Dinsdag was er nog een opruimdag, en dus ook geen school, maar de buitenlandse studenten hadden wel Japanse vakken. Jammer maar helaas ben ik de maandagavond ziek geworden, ik had 38.8 graden koorts. De afterparty & opruim is dus aan mij voorbijgegaan.
2 dagen goed rusten en wat pilletjes slikken hebben mij gauw beter gemaakt. Woensdagnamiddag en donderdag ben ik al gewoon naar de les geweest en het verder rustig gehouden.
Vrijdag ook naar de les en ’s avonds naar Tokyo wat gaan winkelen op mijn eentje. De bedoeling was oorspronkelijk dat ik met Leen zou gaan winkelen ofzo, maar het internet op haar hotel werkte niet mee en aangezien de Belgische gsm’s niet werken in Japan konden we elkaar niet bereiken.
We hebben dan vrijdagavond via internet uiteindelijk wel nog afgesproken voor zaterdag. Zaterdag zijn we eerst naar Ginza geweest. Ik was er zelf ook nog nooit geweest, dus dat was erg leuk. Er is een winkeltje “Manneken” genaamd, met Belgische warme wafels. Omdat ik vond (en Leen en Pieter gingen akkoord) dat we toch een keer Japanse Belgische wafels moesten gegeten hebben, hebben we een half uur ofzo staan aanschuiven (jaja de wafels zijn very populair) en uiteindelijk genoten van een lekkere wafel. Het smaakt anders als die in België maar de smaak komt toch aardig in de buurt :-) Ginza is trouwens het district in Tokyo met alle dure winkels en rijke mensen etc. Zoals ik al zei, was ik er nog nooit geweest en ik moest toch wel effe slikken toen ik na 2 weken in de middle of nowhere Saitama, uit de metro in de straten van Ginza kwam. Mooie staaltjes architectuur gecombineerd met chique mensen en mooie/dure winkels.
Daarna zijn we wat gaan winkelen en heb ik nog Belgische nylonkousen gevonden… Uiteindelijk hebben we de dag afgesloten met een bezoekje aan roppongi hills, het 53 verdiepingen-hoge gebouw. Met een night view over Tokyo. Ik was daar al eens geweest, maar ik vond het niet erg om nog eens mee te gaan, want het uitzicht is en blijft adembenemend.
Zondag had ik terug afgesproken met Leen en Pieter, dan zijn we naar harajuku geweest om de Takeshita doori en de Omotesando af te lopen. En natuurlijk hebben we ook een pak rare mensen gezien ^^
Daarna zijn we nog naar de kaitenzushi in shinagawa gegaan. Tijdens het eten ging plots een sirene af. Er was brand op de 2e verdieping (wij zaten op de 2e verdieping!) maar we moesten ons geen zorgen maken.... Het was een vergissing ofzo. ’t Schijnt. Ik moet wel zeggen als er zo 15 minuten lang een sirene afgaat die zegt HET BRANDT HET BRANDT. OP DE TWEEDE VERDIEPING. HET BRANDT!!!!!! Dat dat toch een beetje angstaanjagend is……………
Uiteindelijk is ook alles goed afgelopen en hebben we geen brand geroken of gezien.
Maandag ben ik naar school geweest en na school direct terug naar Tokyo. Dan zijn we naar Shibuya geweest en gegeten in Shinjuku. Uiteindelijk ook nog een uurtje karaoke binnengegaan want naar Tokyo komen en geen karaoke doen dat kan toch werkelijk niet….. Dinsdag zelfde scenario : eerst school dan terug de trein op naar Tokyo. Leen en ik zijn dan met ons tweetjes gaan winkelen in Tokyu Hands (Shinjuku) en Sunshine City (Ikebukuro). En het algemeen besluit van deze 4daagse is dat Tokyo echt wel een shoppingparadijs is. Ajajajaj. :-)
Vandaag had ik dan terug gewoon school en vanavond ga ik naar Priscilla (Hong Kong geboren, Australië opgegroeid) haar verjaardagsfeestje. Ze wordt 20 en in Japan is dat volwassen, dus dat moet passend gevierd worden. In dit geval met een verrassingsfeestje. Ze vroeg daarstraks tijdens de les of we vanavond niet wouden gaan eten met haar, voor haar verjaardag, maar we moesten doen alsof we vanavond al iets gepland hebben ^^ en dus moesten we haar teleurstellen haha. Ik ben benieuwd naar haar gezicht vanavond als ze ons daar allemaal verzameld voor háár verjaardag ziet :-)
Anyway, nu ik nog een beetje tijd heb, ga ik wat foto’s uploaden en huiswerk maken. Tot de volgende!!!!!
Dorien
Vrijdag vanaf 16u verzamelden we bij Ryotaro thuis, om met iedereen van onze circle/saakuru voorbereidselen voor het univ festival te treffen. Zoete aardappelen schillen, stukjes snijden, koken, aardappelpuree maken (maar de zoete versie) en dan bolletjes draaien. Daar hebben we ons de hele avond tot een uur of 12 mee beziggehouden. Dan ging iedereen naar huis, want we werden zaterdag om 8u 's morgens al op de unief verwacht, om ons stalletje in orde te maken en al banaan te beginnen maken.
Ons verkoopsstandje had dus twee dingen. In het japans : BANAAN en IMOON. Banaan is in het nederlands gewoon banaan, maar in het japans staat dat voor een vietnamese lekkernij. Een stukje banaan gewikkeld in een bladertje deegwaren (ik kan het niet beter uitleggen) dat dan in een soort van frietvet gebakken wordt, tot het eruit ziet als een klein loempia’tje maar dan geen loempiagroenten en kip maar banaan in. Daar dan ijs over en chocoladesaus en klaar is kees. Ongelooflijk lekker. Echt niet te doen. Mmmmm. Ik heb zaterdag-zondag-maandag mijn portie banaan wel binnen gehad ^^ :D
En IMOON is dus die bolletjes aardappelpuree die in een soort van witte saus (?) gedompeld worden om dan ook in frietvet gebakken te worden. Het lijkt wat op onze bolletjes-kroketten maar alleen smaken ze zoeter. Dat is ook een soort van lekkernij, en ik heb dus ook mijn portie aardappelen op.
Naast het 3dagen verkopen van deze twee lekkernijen, hebben we ook gewoon pret gemaakt, andere mensen leren kennen, andere lekkernijen gegeten, nog betere vriendjes gemaakt met de mensen die al vriendjes waren, en gedronken en gegeten en gedronken en gefeest etc etc. Na deze 3 dagen waren we dan ook allemaal doodop. Dinsdag was er nog een opruimdag, en dus ook geen school, maar de buitenlandse studenten hadden wel Japanse vakken. Jammer maar helaas ben ik de maandagavond ziek geworden, ik had 38.8 graden koorts. De afterparty & opruim is dus aan mij voorbijgegaan.
2 dagen goed rusten en wat pilletjes slikken hebben mij gauw beter gemaakt. Woensdagnamiddag en donderdag ben ik al gewoon naar de les geweest en het verder rustig gehouden.
Vrijdag ook naar de les en ’s avonds naar Tokyo wat gaan winkelen op mijn eentje. De bedoeling was oorspronkelijk dat ik met Leen zou gaan winkelen ofzo, maar het internet op haar hotel werkte niet mee en aangezien de Belgische gsm’s niet werken in Japan konden we elkaar niet bereiken.
We hebben dan vrijdagavond via internet uiteindelijk wel nog afgesproken voor zaterdag. Zaterdag zijn we eerst naar Ginza geweest. Ik was er zelf ook nog nooit geweest, dus dat was erg leuk. Er is een winkeltje “Manneken” genaamd, met Belgische warme wafels. Omdat ik vond (en Leen en Pieter gingen akkoord) dat we toch een keer Japanse Belgische wafels moesten gegeten hebben, hebben we een half uur ofzo staan aanschuiven (jaja de wafels zijn very populair) en uiteindelijk genoten van een lekkere wafel. Het smaakt anders als die in België maar de smaak komt toch aardig in de buurt :-) Ginza is trouwens het district in Tokyo met alle dure winkels en rijke mensen etc. Zoals ik al zei, was ik er nog nooit geweest en ik moest toch wel effe slikken toen ik na 2 weken in de middle of nowhere Saitama, uit de metro in de straten van Ginza kwam. Mooie staaltjes architectuur gecombineerd met chique mensen en mooie/dure winkels.
Daarna zijn we wat gaan winkelen en heb ik nog Belgische nylonkousen gevonden… Uiteindelijk hebben we de dag afgesloten met een bezoekje aan roppongi hills, het 53 verdiepingen-hoge gebouw. Met een night view over Tokyo. Ik was daar al eens geweest, maar ik vond het niet erg om nog eens mee te gaan, want het uitzicht is en blijft adembenemend.
Zondag had ik terug afgesproken met Leen en Pieter, dan zijn we naar harajuku geweest om de Takeshita doori en de Omotesando af te lopen. En natuurlijk hebben we ook een pak rare mensen gezien ^^
Daarna zijn we nog naar de kaitenzushi in shinagawa gegaan. Tijdens het eten ging plots een sirene af. Er was brand op de 2e verdieping (wij zaten op de 2e verdieping!) maar we moesten ons geen zorgen maken.... Het was een vergissing ofzo. ’t Schijnt. Ik moet wel zeggen als er zo 15 minuten lang een sirene afgaat die zegt HET BRANDT HET BRANDT. OP DE TWEEDE VERDIEPING. HET BRANDT!!!!!! Dat dat toch een beetje angstaanjagend is……………
Uiteindelijk is ook alles goed afgelopen en hebben we geen brand geroken of gezien.
Maandag ben ik naar school geweest en na school direct terug naar Tokyo. Dan zijn we naar Shibuya geweest en gegeten in Shinjuku. Uiteindelijk ook nog een uurtje karaoke binnengegaan want naar Tokyo komen en geen karaoke doen dat kan toch werkelijk niet….. Dinsdag zelfde scenario : eerst school dan terug de trein op naar Tokyo. Leen en ik zijn dan met ons tweetjes gaan winkelen in Tokyu Hands (Shinjuku) en Sunshine City (Ikebukuro). En het algemeen besluit van deze 4daagse is dat Tokyo echt wel een shoppingparadijs is. Ajajajaj. :-)
Vandaag had ik dan terug gewoon school en vanavond ga ik naar Priscilla (Hong Kong geboren, Australië opgegroeid) haar verjaardagsfeestje. Ze wordt 20 en in Japan is dat volwassen, dus dat moet passend gevierd worden. In dit geval met een verrassingsfeestje. Ze vroeg daarstraks tijdens de les of we vanavond niet wouden gaan eten met haar, voor haar verjaardag, maar we moesten doen alsof we vanavond al iets gepland hebben ^^ en dus moesten we haar teleurstellen haha. Ik ben benieuwd naar haar gezicht vanavond als ze ons daar allemaal verzameld voor háár verjaardag ziet :-)
Anyway, nu ik nog een beetje tijd heb, ga ik wat foto’s uploaden en huiswerk maken. Tot de volgende!!!!!
Dorien
Tuesday, October 28, 2008
Cote D'ôr.
Hey iedereen, tijd voor de wekelijkse update, wel met wat vertraging maar bon.
Ik heb zo de indruk dat ik echt al achter loop op schema, aangezien ik nu moet vertellen over het weekend van een week geleden. Het feestje dus.
Na de les op vrijdag werd er op onze dorm een feestje georganiseerd door onze saakuru (studentenkring) Try Me voor de buitenlandse studenten. Eerst werd er naar de winkel gegaan, groenten gesneden, naamkaartjes gemaakt etc. Lekkere yakisoba. Mmmmm. Er waren ook onigiri (rijstballetjes, met vanbinnen vanalles, vis oa). Yakisoba is gebakken noedels met kip of varkensvlees en groenten. Very yummie.
In Japan hebben feestjes altijd een begin en einduur. Het begon om half 7-7uur en eindigde om 9u. Want er mag na 9u geen (erg) lawaai meer zijn in da zaaltje. Da zaaltje is aan gebouw één, waar er ook gezinnen met kinderen enzo wonen. Vandaar dat eens het 9u is, het min of meer stil moet zijn.
Maar niet getreurd, na het feestje, verdeelden we ons zowat in groepjes, en gingen we afzonderlijk naar een cafe-resto. De mensen die iets wouden eten, aten. Die die iets wouden drinken dronken. Vanaf 11u hadden we bij de karaoke een zaaltje gereserveerd, waardoor we daar dan heen zijn gegaan. Tot een uur of 2. Dan hadden we nog ni echt zin om naar huis te gaan, dus zijn we bij Ryotaro(jongen) (als je foto’s bekijkt, Ryotaro is die met het rare haar...) op kot gaan zitten en hebben we nog tot in de vroege uurtjes gepraat bij een natje en een droogje.
Zaterdag was het dan de uitslaapdag… Niets speciaals gedaan, buiten wat huiswerk.
Zondag heb ik mij ook redelijk uitgeslapen en in de namiddag naar de supermarkt geweest om inkopen te doen samen met Ayako(meisje), Eriko(meisje) en Kensuke(jongen) voor Masumi(meisje) haar verjaardagsfeestje. Kensuke en ik besloten om dan samen curry met rijst te maken, dus kochten we ook daar al onze benodigdheden voor. De drank enzo dan afgezet bij Ryotaro, waar het feestje van Masumi gehouden werd.
Na de lekkere curry met rijst, spraken we met iedereen af ron 9u bij Ryotaro, Masumi zelf die kwam pas om 10u, eens alle voorbereidselen getroffen waren.
Ik had voor de gelegenheid een flesje kriek meegenomen, die door alle aanwezigen geproefd en goedgekeurd werd. Cherry bier hadden ze nog nooit van gehoord ^^
Ondanks het feit dat de meesten onder ons maandag morgen om 9u les hadden, duurde het feestje toch in de vroege uurtjes. Weer een geslaagd feestje…
Maandag was het wel wat minder, maar toch flink naar de les geweest!! (In Japan zijn examens niet zo belangrijk, als je 10 van de 13 lessen gaat en altijd flink uw huiswerk maakt, zijt ge zowiezo al geslaagd ook al doe je je examen niet mee.. vandaar dat iedereen hier altijd flink naar de les gaat.)
Maandag was het dan weer een leuke dag. Jasmijn kwam naar Saitama!! Na de les ben ik haar aan het station gaan afhalen met mijn fietsje, tot aan mijn dorm gereden, de curry-overschot van de dag ervoor opgegeten en dan gaan shoppen naar de dichtstbijzijnde department store. Iets zoals de inno, maar dan groter en meer dingen. Een 4 verdiepingen-hoog gebouw, met op gelijkvloers & eerste verdieping eten en kleren en vanalles. De 2e eerder restaurants en ook nog wel klerenwinkels en andere prullenwinkels, en 3e en 4e verdieping parking. Ze hebben daar naar't schijnt belgische chocolade enzo, dus moesten we toch eens langs daar gaan om dat te gaan controleren. En jawel, Belgisch bier, chocolade, snoepjes, lotus-koekjes en ga zo maar door. Zelfs appelmoes en verschillende soorten confituur. Een beetje duurder dan in België, maar aanvaardbare prijzen :-)
Tot 11u daar gewinkeld (’s avonds, jaja in Japan is alles lang open ^^) en dan met de fiets terug naar huis. Jasmijn dan een douch’ke genomen en ons klaargemaakt om bij Rena(meisje) op kot te verzamelen en iets te drinken weeral. Jasmijn moest toch op z’n minst Kensuke, Nodoka(jongen), Rena, Sayuri(meisje), masumi en ryotaro eens ontmoet hebben dusja…. Dat is dan ook redelijk uitgelopen tot in de vroege uurtjes wegens te plezant, maar dinsdag toch ook flink naar de les geweest (jasmijn ging mee^^) . Dinsdagavond terug met heel de bende van de dagen ervoor naar Nakashou gaan eten. Daar het zooo lekker is, en zoveeel eten voor zoooweinig geld, is jasmijn ook nog meegegaan. Het restaurant-dineetje eindigde weeral bij ryotaro op kot, waardoor vroeg slapen weer uitgesloten was. Toch op een iet-wat deftig uur naar huis gegaan en gaan slapen. Woensdag heb ik vanaf 9u tot 16u aan een stuk les, dus jasmijn is ’s ochtends met de bus naar het station gegaan en van daar naar huis.
Het was een leuke tweedaagse, voor herhaling vatbaar ^^ ;-)
Woensdag dan les, ’s avonds huiswerk maken, donderdag les, ’s avonds huiswerk maken, vrijdag les en WEEKEND. En dat moest uiteraard met nog een feestje gevierd worden. Deze keer was Shukunobe (jongen) jarig, dus zijn we in een izakaya (japans traditioneel resto) een tabehoudai gaan doen. 3u lang zoveel eten als je wilt voor een vaste prijs per persoon. Ik heb dan mijn grenzen verlegd en onder het motto “in uw leven moet je alles proberen” heeft dorien kujira gegeten. Kujira is walvis. Ik heb –jawel- walvisvlees gegeten. En met véél spijt in mijn hart moet ik toegeven dat het echt lekker is. Een beetje zout, maar wel erg lekker…
In het park dan afgeteld naar 12u, en shukunobe-kun zijn verjaardag gevierd. In het park was een gigantische saxofoon, heel mooi verlicht in het midden van een vijver. Aangezien de saxofoon door een belg uitgevonden is, vond ik dat wel speciaal ! Alhoewel de foto’s mislukt zijn. ’t Wordt tijd dat ik een fototoestel aanschaf dat wel foto’s kan trekken in het donker! (maar helaas zal dat nog niet voor direct zijn).
Na het aftellen zijn we weer afgezakt naar iemand’s kot, deze keer shukunobe zelf. Daar dan spelletjes van 15 jaar geleden gespeeld, met de eerste spelconsole. Dorien die nog nooit met een playstationachtig ding gespeeld had, heeft het er dan toch maar op gewaagd, onder druk weliswaar. En het was wel tof, alleen was ik enorm moe dat ik daar ter plekke in slaap gevallen ben. Toen iedereen naar huis ging, ben ik dan maar “opgestaan” en ook naar huis gegaan. Zaterdag weer uitgeslapen (slaap inhalen) en huiswerk gemaakt. Wat rondgehangen bij jaina op kot enzo. ’s Avonds redelijk vroeg proberen gaan slapen want zondag was een grote dag.
Ik had al een maand geleden op internet gereserveerd om met witte dolfijnen te zwemmen, in het seaparadise in Yokohama. Om half 6 opgestaan, gedoucht en ontbeten en met de fiets naar Minamiyono (het dichtstbijzijnde station), de trein op om rond 9u in yokohama te arriveren.
Eerst wat rondgehangen tussen de dolfijnenbassins, een dolfijn’s rug aaien en versteld staan hoe gigantisch die dieren wel zijn. Ik werd meteen een beetje bang en mijn moed zonk tot in mijn schoenen…
Dan mij aangemeld aan de balie en samen met 9 andere mensen een duikpak gekregen en zo speciale schoenen. Dan wat watergewenning, behoorlijk koud moet ik zeggen. Water van 18 graden komt zo in het duikerspak, en dan warmt dan geleidelijk aan op aan uw lichaamstemperatuur. Dan wat aanraken : buik, rug, tong, tanden,……. Dan wat rondzwemmen, draaien dan draait de dolfijn mee, dan kusje krijgen, foto’s trekken, nog wat spelen en dan mochten we erop zitten en werden mee gevoerd en nog es foto’s trekken en dan was het over. Mochten we gaan douchen en daarna waren we aant toekijken hoe andere mensen hetzelfde deden als ons, en dan kon ik alweer bijna niet meer geloven da ik da ook gedaan had… Echt een droom die uitkwam… Op de foto’s is ook goed te zien dat de dolfijn ook genoot van mijn aanwezigheid, mijn foto was de enigste waarop hij ook zijn oogjes dicht deed toen hij mij een kus gaf *sigh*
Toen het zwemmen afgelopen was, heb ik daar nog wat rondgelopen en vanalles bezocht enzo. Visjes gekeken, souvenirtjes gekocht en dan afgezakt naar Harajuku. Schoenen gekocht, een broek & rokje gekocht en dan naar Ikebukuro om met Nodoka, Jasmijn en Kensuke in het Thais resto gaan eten. Wel een beetje eerst verdwaald enzo en dan moesten we nog 50 min ofzo wachten. Maar het is zo lekker dat we het wachten er wel voor over hebben…
Trouwens in Japan is het de gewoonte dat je gewoon buiten het resto wacht tot er plaats is als een restaurant volzet is. Zo zie je rond etenstijd aan alle restaurants een wachtrij staan. Wij zouden gewoon naar een ander restaurant gaan, maar de Japanners wachten gewoon. De andere restaurants zijn meestal ook allemaal wel volzet, dus naar een ander restaurant gaan brengt niet zoveel op in the end, maar toch…
Dan in een overvolle trein naar huis, thuisgekomen, huiswerk gemaakt en gaan slapen. Maandag flink naar de les gegaan en na de les wat in de combini (convenience store) rond gehangen met jaina, eriko en ayana (3 meisjes) en wat gebabbeld. Het was in ene keer heel hard beginnen regenen en we hadden geen paraplu dus moesten we ergens wachten tot het over was. ’s Avonds zijn Jaina en ik dan terug in Nakashou gaan eten en dan daarna naar Be Plant (afgekort be pla (spreek uit bipra in het japans) gegaan om een ijsje te gaan eten. Daarna nog flink mijn teksten gelezen voor de les van vandaag.
Na de les samen met Benjamin (australie) naar het gemeentehuis geweest om onze “identiteitskaart” eindelijk te gaan afhalen. Nu ben ik dus officieel geregistreerd in Japan. En ik mag hier 2 jaar blijven.
Daarna deze blog beginnen typen en hierna ga ik nog wat kanji studeren.
Morgen, overmorgen staat er niets speciaal op de kalender. Vrijdag hebben we geen school want dan moeten we voorbereidselen treffen voor het schoolfestival = Mutsume-sai. Elke studentenkring/circle/saakuru doet zo iets, verkoopt iets, maakt muziek, weet ik veel. En het geld dat daarmee verdiend wordt, wordt later gebruikt voor feestjes ofzo. Onze Try Me saakuru gaat iets met banaan, chocolade en ijs doen. Dat kan niet slecht zijn!!
Zaterdag, zondag en maandag is het dan schoolfestival dus maandag ook geen school. Vanaf dinsdag terug school. Een blog over het festival en foto’s komen in de loop van volgende week. Als ik morgen of overmorgen tijd heb, komt er een blog over de lessen die ik volg hier aan de universiteit van Saitama.
Het weer hier……nog steeds warm overdag. Een trui is meestal nog overbodig. ’s Avonds is het wel al tijd voor een jas en een sjaal. In Japan is het om half 6 ’s morgens al licht aant worden, maar om 4u in de namiddag wordt het alweer donker. Een beetje raar voor een belg, maar ja. Zo is het ’s morgens en ’s middags nog gezellig aangenaam warm, maar een keer een uur of 5 begint het ferm af te koelen. En in Japan staat winter gelijk aan kortere rokjes. En de zomer voor lange broeken, nylonkousen en handschoenen. (uitleg : japanse meisjes willen niet bruin worden. Wit is het schoonheidsideaal. En in de herfst-winter word je niet zo gauw bruin dus dragen ze (korte) rokjes terwijl in de zomer nylonkousen en handschoenen en parasolletjes noodzakelijk zijn om de zonnestralen te vermijden.)
Foto’s zijn te bezichtigen op picasa.
Dorien
Ik heb zo de indruk dat ik echt al achter loop op schema, aangezien ik nu moet vertellen over het weekend van een week geleden. Het feestje dus.
Na de les op vrijdag werd er op onze dorm een feestje georganiseerd door onze saakuru (studentenkring) Try Me voor de buitenlandse studenten. Eerst werd er naar de winkel gegaan, groenten gesneden, naamkaartjes gemaakt etc. Lekkere yakisoba. Mmmmm. Er waren ook onigiri (rijstballetjes, met vanbinnen vanalles, vis oa). Yakisoba is gebakken noedels met kip of varkensvlees en groenten. Very yummie.
In Japan hebben feestjes altijd een begin en einduur. Het begon om half 7-7uur en eindigde om 9u. Want er mag na 9u geen (erg) lawaai meer zijn in da zaaltje. Da zaaltje is aan gebouw één, waar er ook gezinnen met kinderen enzo wonen. Vandaar dat eens het 9u is, het min of meer stil moet zijn.
Maar niet getreurd, na het feestje, verdeelden we ons zowat in groepjes, en gingen we afzonderlijk naar een cafe-resto. De mensen die iets wouden eten, aten. Die die iets wouden drinken dronken. Vanaf 11u hadden we bij de karaoke een zaaltje gereserveerd, waardoor we daar dan heen zijn gegaan. Tot een uur of 2. Dan hadden we nog ni echt zin om naar huis te gaan, dus zijn we bij Ryotaro(jongen) (als je foto’s bekijkt, Ryotaro is die met het rare haar...) op kot gaan zitten en hebben we nog tot in de vroege uurtjes gepraat bij een natje en een droogje.
Zaterdag was het dan de uitslaapdag… Niets speciaals gedaan, buiten wat huiswerk.
Zondag heb ik mij ook redelijk uitgeslapen en in de namiddag naar de supermarkt geweest om inkopen te doen samen met Ayako(meisje), Eriko(meisje) en Kensuke(jongen) voor Masumi(meisje) haar verjaardagsfeestje. Kensuke en ik besloten om dan samen curry met rijst te maken, dus kochten we ook daar al onze benodigdheden voor. De drank enzo dan afgezet bij Ryotaro, waar het feestje van Masumi gehouden werd.
Na de lekkere curry met rijst, spraken we met iedereen af ron 9u bij Ryotaro, Masumi zelf die kwam pas om 10u, eens alle voorbereidselen getroffen waren.
Ik had voor de gelegenheid een flesje kriek meegenomen, die door alle aanwezigen geproefd en goedgekeurd werd. Cherry bier hadden ze nog nooit van gehoord ^^
Ondanks het feit dat de meesten onder ons maandag morgen om 9u les hadden, duurde het feestje toch in de vroege uurtjes. Weer een geslaagd feestje…
Maandag was het wel wat minder, maar toch flink naar de les geweest!! (In Japan zijn examens niet zo belangrijk, als je 10 van de 13 lessen gaat en altijd flink uw huiswerk maakt, zijt ge zowiezo al geslaagd ook al doe je je examen niet mee.. vandaar dat iedereen hier altijd flink naar de les gaat.)
Maandag was het dan weer een leuke dag. Jasmijn kwam naar Saitama!! Na de les ben ik haar aan het station gaan afhalen met mijn fietsje, tot aan mijn dorm gereden, de curry-overschot van de dag ervoor opgegeten en dan gaan shoppen naar de dichtstbijzijnde department store. Iets zoals de inno, maar dan groter en meer dingen. Een 4 verdiepingen-hoog gebouw, met op gelijkvloers & eerste verdieping eten en kleren en vanalles. De 2e eerder restaurants en ook nog wel klerenwinkels en andere prullenwinkels, en 3e en 4e verdieping parking. Ze hebben daar naar't schijnt belgische chocolade enzo, dus moesten we toch eens langs daar gaan om dat te gaan controleren. En jawel, Belgisch bier, chocolade, snoepjes, lotus-koekjes en ga zo maar door. Zelfs appelmoes en verschillende soorten confituur. Een beetje duurder dan in België, maar aanvaardbare prijzen :-)
Tot 11u daar gewinkeld (’s avonds, jaja in Japan is alles lang open ^^) en dan met de fiets terug naar huis. Jasmijn dan een douch’ke genomen en ons klaargemaakt om bij Rena(meisje) op kot te verzamelen en iets te drinken weeral. Jasmijn moest toch op z’n minst Kensuke, Nodoka(jongen), Rena, Sayuri(meisje), masumi en ryotaro eens ontmoet hebben dusja…. Dat is dan ook redelijk uitgelopen tot in de vroege uurtjes wegens te plezant, maar dinsdag toch ook flink naar de les geweest (jasmijn ging mee^^) . Dinsdagavond terug met heel de bende van de dagen ervoor naar Nakashou gaan eten. Daar het zooo lekker is, en zoveeel eten voor zoooweinig geld, is jasmijn ook nog meegegaan. Het restaurant-dineetje eindigde weeral bij ryotaro op kot, waardoor vroeg slapen weer uitgesloten was. Toch op een iet-wat deftig uur naar huis gegaan en gaan slapen. Woensdag heb ik vanaf 9u tot 16u aan een stuk les, dus jasmijn is ’s ochtends met de bus naar het station gegaan en van daar naar huis.
Het was een leuke tweedaagse, voor herhaling vatbaar ^^ ;-)
Woensdag dan les, ’s avonds huiswerk maken, donderdag les, ’s avonds huiswerk maken, vrijdag les en WEEKEND. En dat moest uiteraard met nog een feestje gevierd worden. Deze keer was Shukunobe (jongen) jarig, dus zijn we in een izakaya (japans traditioneel resto) een tabehoudai gaan doen. 3u lang zoveel eten als je wilt voor een vaste prijs per persoon. Ik heb dan mijn grenzen verlegd en onder het motto “in uw leven moet je alles proberen” heeft dorien kujira gegeten. Kujira is walvis. Ik heb –jawel- walvisvlees gegeten. En met véél spijt in mijn hart moet ik toegeven dat het echt lekker is. Een beetje zout, maar wel erg lekker…
In het park dan afgeteld naar 12u, en shukunobe-kun zijn verjaardag gevierd. In het park was een gigantische saxofoon, heel mooi verlicht in het midden van een vijver. Aangezien de saxofoon door een belg uitgevonden is, vond ik dat wel speciaal ! Alhoewel de foto’s mislukt zijn. ’t Wordt tijd dat ik een fototoestel aanschaf dat wel foto’s kan trekken in het donker! (maar helaas zal dat nog niet voor direct zijn).
Na het aftellen zijn we weer afgezakt naar iemand’s kot, deze keer shukunobe zelf. Daar dan spelletjes van 15 jaar geleden gespeeld, met de eerste spelconsole. Dorien die nog nooit met een playstationachtig ding gespeeld had, heeft het er dan toch maar op gewaagd, onder druk weliswaar. En het was wel tof, alleen was ik enorm moe dat ik daar ter plekke in slaap gevallen ben. Toen iedereen naar huis ging, ben ik dan maar “opgestaan” en ook naar huis gegaan. Zaterdag weer uitgeslapen (slaap inhalen) en huiswerk gemaakt. Wat rondgehangen bij jaina op kot enzo. ’s Avonds redelijk vroeg proberen gaan slapen want zondag was een grote dag.
Ik had al een maand geleden op internet gereserveerd om met witte dolfijnen te zwemmen, in het seaparadise in Yokohama. Om half 6 opgestaan, gedoucht en ontbeten en met de fiets naar Minamiyono (het dichtstbijzijnde station), de trein op om rond 9u in yokohama te arriveren.
Eerst wat rondgehangen tussen de dolfijnenbassins, een dolfijn’s rug aaien en versteld staan hoe gigantisch die dieren wel zijn. Ik werd meteen een beetje bang en mijn moed zonk tot in mijn schoenen…
Dan mij aangemeld aan de balie en samen met 9 andere mensen een duikpak gekregen en zo speciale schoenen. Dan wat watergewenning, behoorlijk koud moet ik zeggen. Water van 18 graden komt zo in het duikerspak, en dan warmt dan geleidelijk aan op aan uw lichaamstemperatuur. Dan wat aanraken : buik, rug, tong, tanden,……. Dan wat rondzwemmen, draaien dan draait de dolfijn mee, dan kusje krijgen, foto’s trekken, nog wat spelen en dan mochten we erop zitten en werden mee gevoerd en nog es foto’s trekken en dan was het over. Mochten we gaan douchen en daarna waren we aant toekijken hoe andere mensen hetzelfde deden als ons, en dan kon ik alweer bijna niet meer geloven da ik da ook gedaan had… Echt een droom die uitkwam… Op de foto’s is ook goed te zien dat de dolfijn ook genoot van mijn aanwezigheid, mijn foto was de enigste waarop hij ook zijn oogjes dicht deed toen hij mij een kus gaf *sigh*
Toen het zwemmen afgelopen was, heb ik daar nog wat rondgelopen en vanalles bezocht enzo. Visjes gekeken, souvenirtjes gekocht en dan afgezakt naar Harajuku. Schoenen gekocht, een broek & rokje gekocht en dan naar Ikebukuro om met Nodoka, Jasmijn en Kensuke in het Thais resto gaan eten. Wel een beetje eerst verdwaald enzo en dan moesten we nog 50 min ofzo wachten. Maar het is zo lekker dat we het wachten er wel voor over hebben…
Trouwens in Japan is het de gewoonte dat je gewoon buiten het resto wacht tot er plaats is als een restaurant volzet is. Zo zie je rond etenstijd aan alle restaurants een wachtrij staan. Wij zouden gewoon naar een ander restaurant gaan, maar de Japanners wachten gewoon. De andere restaurants zijn meestal ook allemaal wel volzet, dus naar een ander restaurant gaan brengt niet zoveel op in the end, maar toch…
Dan in een overvolle trein naar huis, thuisgekomen, huiswerk gemaakt en gaan slapen. Maandag flink naar de les gegaan en na de les wat in de combini (convenience store) rond gehangen met jaina, eriko en ayana (3 meisjes) en wat gebabbeld. Het was in ene keer heel hard beginnen regenen en we hadden geen paraplu dus moesten we ergens wachten tot het over was. ’s Avonds zijn Jaina en ik dan terug in Nakashou gaan eten en dan daarna naar Be Plant (afgekort be pla (spreek uit bipra in het japans) gegaan om een ijsje te gaan eten. Daarna nog flink mijn teksten gelezen voor de les van vandaag.
Na de les samen met Benjamin (australie) naar het gemeentehuis geweest om onze “identiteitskaart” eindelijk te gaan afhalen. Nu ben ik dus officieel geregistreerd in Japan. En ik mag hier 2 jaar blijven.
Daarna deze blog beginnen typen en hierna ga ik nog wat kanji studeren.
Morgen, overmorgen staat er niets speciaal op de kalender. Vrijdag hebben we geen school want dan moeten we voorbereidselen treffen voor het schoolfestival = Mutsume-sai. Elke studentenkring/circle/saakuru doet zo iets, verkoopt iets, maakt muziek, weet ik veel. En het geld dat daarmee verdiend wordt, wordt later gebruikt voor feestjes ofzo. Onze Try Me saakuru gaat iets met banaan, chocolade en ijs doen. Dat kan niet slecht zijn!!
Zaterdag, zondag en maandag is het dan schoolfestival dus maandag ook geen school. Vanaf dinsdag terug school. Een blog over het festival en foto’s komen in de loop van volgende week. Als ik morgen of overmorgen tijd heb, komt er een blog over de lessen die ik volg hier aan de universiteit van Saitama.
Het weer hier……nog steeds warm overdag. Een trui is meestal nog overbodig. ’s Avonds is het wel al tijd voor een jas en een sjaal. In Japan is het om half 6 ’s morgens al licht aant worden, maar om 4u in de namiddag wordt het alweer donker. Een beetje raar voor een belg, maar ja. Zo is het ’s morgens en ’s middags nog gezellig aangenaam warm, maar een keer een uur of 5 begint het ferm af te koelen. En in Japan staat winter gelijk aan kortere rokjes. En de zomer voor lange broeken, nylonkousen en handschoenen. (uitleg : japanse meisjes willen niet bruin worden. Wit is het schoonheidsideaal. En in de herfst-winter word je niet zo gauw bruin dus dragen ze (korte) rokjes terwijl in de zomer nylonkousen en handschoenen en parasolletjes noodzakelijk zijn om de zonnestralen te vermijden.)
Foto’s zijn te bezichtigen op picasa.
Dorien
Sunday, October 19, 2008
Foto's.
Voor foto's van de onsen en een restaurantenuitstapje naar de sushi-bar zie de link rechts van dit bericht.
Eerste schoolweek.
Hier zijn we weer voor de wekelijkse update. Ik zou eigenlijk huiswerk moeten maken nu, maar ‘k heb last van uitstellingsgedrag en dus ga ik eerst mijn blog schrijven. ’t Kan ook zijn dat ik het al gauw beu word, waardoor het een korte blog zal zijn.
Maar dus het vervolg van de vorige blog.
Het was zaterdag – ondertussen al een week geleden, help de tijd vliegt!! – dus de bedoeling dat we met de buitenlandse studenten en wat japanners op shopping tour zouden gaan. Wij stonden flink te wachten om 1u op de afgesproken plaats. Maar helaas kwamen er geen Japanners opdagen. Eens het al half twee werd liepen daar zo 2 japanners en een buitenlander die wel extreem ostentatief naar ons stonden te kijken. Ik dacht van tiens, misschien weten die meer, laten we die ff achtervolgen. Want die waren op weg naar ergens. Ik volgde die zo van op afstand een beetje, en eens ze mij in de mot kregen deden ze teken naar mij dat ik dichterbij moest komen. Uiteindelijk bleken zij alle 3 members te zijn van de TRY ME-saakuru (studentenkring). Maar hun plan was niet om de shopping tour te doen, maar wel om naar een universiteitsfestival te gaan van een meisjes universiteit in Tokyo. Die andere helft die de shopping tour zouden doen, hadden de dag ervoor een feestje gehad enzo en het was gelijk zo half afgelast. Uiteindelijk kwam die bende (5 jongens) wel opdagen, maar alle buitenlandse studenten waren ondertussen al warm gemaakt voor het festivalletje en niet de shopping tour. Daarom hebben we maar met iedereen de bus en trein genomen richting Tokyo, om daar naar Takadanobaba te gaan. (De plaats waar Ellen trouwens woont). Een 7 tal japanse jongens en een twintigtal buitenlanders schat ik. Blijkbaar waren er die dag geen Japanse meisjes die vrij waren of mee wouden, waardoor we vooral (alleen) met japanse jongens gesocialized hebben. ‘k moet er niet bij vertellen dat het leuk was haha :P
Maar omdat we voorbij het gebouw wandelden waar ik een jaar en 3 maand geleden een japanse language course had gedaan – in takadanobaba – ben ik even naar binnengeglipt en de mevrouw van het office herkende mij nog en wist da ik uit belgie kwam en ze knuffelde mij zelfs!! Mega ongewoon in Japan om mensen te knuffelen Ze drong er ook op aan om tijdens de week ergens nog es terug te komen omdat dan de leerkrachten er ook zijn, terwijl ze er nu alleen zat.
We vervolgden dan onze weg richting de meisjesuniversiteit, waar er vanalle kraampjes van eten enzo waren, een show, wat dansacten enzomeer. Heel tof sfeertje, lekker eten aan democratische studentenprijzen en véél jongens. Das ook zo logisch he : een meisjesuniversiteit dus op het festival (iets zoals opendeurdag bij ons) komen allemaal jongens en ontstaan veel koppeltjes. Da’s meteen ook de reden waarom er van onze saakuru TRY ME alleen maar jongens mee wouden naar het festival ^^ voor meisjes valt daar immers niet zo veel te zien, tenzij al die jongens die daar komen opdagen ^^ haha
Mijn universiteit heeft ook zo’n 3daags festival, 1-2-3 november. Dan maken we warme banaan met chocolade ofzoiets. En met de winst wordt dan later naar de karaoke gegaan of feestjes georganiseerd.:-)
Anyway, heel tof dagje. Toen we terug naar huis gingen, besloten we met heel de groep te gaan eten en daarna af te zakken naar een karaoke dicht bij onze woonplaats = International House = zal ik vanaf nu afkorten tot Ihouse.
Tot een uur of 12 gezongen, dan naar ons Ihouse teruggekeerd om bij Jef op de kamer naar een film : Densha Otoko te kijken. Ik had die wel gezien maar was alweer wat vergeten hoe die ging dus hebben we hem nog maar eens bekeken. Het was wel knusjes zo met een man of 15 in een mini-kamertje. Met een man of 10 op het bed enzo. Warm enzo maar na een uur of 2 very stinky.
Anyway, uiteindelijk dan gaan slapen, want zondag moesten we er vroeg uit! 3 van de 7 japanners die we de zaterdag hadden leren kennen spelen baseball, de nationale sport in Japan, veel populairder dan voetbal ofzo. Dus gingen we zondagmorgen naar hun wedstrijd gaan kijken op het plein aan de universiteit. Veel gespeeld werd er uiteindelijk niet want er was niet genoeg volk ^^ Ze hebben dan maar wat met de natte vinger gespeeld, zoals het uitkwam. ’s Middags zijn we dan met Kensuke, Nodoka en Yoshiki gaan eten. En na de middag zijn we naar een deftige wedstrijd gaan kijken, die ook daar op de unief was. Maar van een meer professioneel ploegje, waar kensuke en nodoka moesten scheidsrechteren.
Na de wedstrijd zijn we naar huis gegaan, om dan ’s avonds rond 9u terug te verzamelen om naar onsen (warmwaterbronnen) te gaan baden. Dat is zo een heel (verwen)complex met sauna en heel warme, minder warme en koude baden, douches en vanallesvanalles. Ook echt water uit te grond, wat zo heel goed is voor uw huid. Ge krijgt daar zo een babyvelletje van. Aangezien dat open is tot 3u ’s nachts, spraken we om 10u af aan de ingang. Omdat er na 12u geen treinen meer naar huis zijn, besloten Nodoka, Kensuke en ik om met de fiets te gaan. De andere gingen met de trein heen en met de taxi naar huis. Maar fietsen is gezond en het was maar een half uurtje rijden en fietsen is ook de goedkoopste oplossing.
Onsen is jongens en meisjes apart, want iedereen loopt daar poedelnaakt. Toen ze mij vroegen of ik daar al ooit eens naartoe gegaan was en ik moest eerlijk nee bekennen. Ze vroegen dan ook of ik da wel zou aankunnen zo als (enigst) buitenlands meisje volledig naakt……… Maar ik zei ca va’t wel. Er waren uiteindelijjk ook 3 japanse meisjes nog komen opdagen, waardoor we met 4 waren en de jongens ook met een stuk of 4.
Het moment dat ik dan binnenging met die 3 japanse meisjes die ik ook nog nooit ontmoet had (!!!!) kreeg ik toch een beetje last van schaamte. Haha. Het ogenblik da ge u zo moet staan uitkleden en dan naar de douche loopt en uzelf wast is toch een beetje onwennig. Ge krijg 2 handdoekjes, maar het is eigenlijk niet zo de bedoeling da ge die meeneemt. Het hele kleine minihanddoekje wordt wel vaak meegenomen maar niet om uw lichaam te bedekken, wel om nat te maken (koud) en dan op uw hoofd te leggen als ge in een 40 graden warm bad zit…. Maar ik heb het dus toch maar gebruikt om mij te bedekken. Beschaamde wezel als ik ben. Haha. Anyway het was heel fijn, ontspannend enzomeer. Daarna nog wat rond gehangen daar in die lobby zo waar ge iets kunt eten en drinken en dan om 1u ’s nachts met de fiets naar huis.
Maandag was een feestdag, dus niets te doen. Vuilnis gesorteerd, wat gekuist, lang geslapen, the usual daily stuff.
Redelijk vroeg gaan slapen, want dinsdag had ik school. De eerste week moogt ge zo wat naar vanalle vakken gaan om te zien of het level wat past bij uzelf. En dan tegen de volgende week moet je beslissen welke vakken je wilt nemen en dat dan indienen.
Dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag is er dan niet zoveel speciaals meer gebeurd. Gewoon naar school gaan, ’s middags in de shokudo (cafetaria) iets eten voor 2 euro (zowat het Alma-systeem van in belgie, maar goedkoper en lekkerder ^^) en ’s avonds ook op restaurant enzo gaan eten met wat japanners of buitenlandse studenten. Hangt wat af van dag tot dag.
Vrijdag was het ook de hele dag school en ’s avonds was het het Welcome’s party van Try Me. Voor alle buitenlandse studenten en alle members van onze saakuru. Uiteindelijk waren er veel meer japanners dan buitenlanders, ook veel meisjes, een hele toffe groep eigenlijk. Meer details over het feestje en de voorbereidselen en afloop volgen later.
Nu is het tijd om te studeren!!! Huiswerk maken jippiee!!!
Tot de volgende !
Dorien vanuit het nog steeds (lange-mouwen)t-shirten-weer-SAITAMA. (mijn excuses voor schrijffouten en eventuele grammaticale fouten, maar ik gebruik echt zo goed als geen Nederlands hier, en je zou ervan verschieten hoe snel je een taal (zelfs je moedertaal) vergeet!!)
Maar dus het vervolg van de vorige blog.
Het was zaterdag – ondertussen al een week geleden, help de tijd vliegt!! – dus de bedoeling dat we met de buitenlandse studenten en wat japanners op shopping tour zouden gaan. Wij stonden flink te wachten om 1u op de afgesproken plaats. Maar helaas kwamen er geen Japanners opdagen. Eens het al half twee werd liepen daar zo 2 japanners en een buitenlander die wel extreem ostentatief naar ons stonden te kijken. Ik dacht van tiens, misschien weten die meer, laten we die ff achtervolgen. Want die waren op weg naar ergens. Ik volgde die zo van op afstand een beetje, en eens ze mij in de mot kregen deden ze teken naar mij dat ik dichterbij moest komen. Uiteindelijk bleken zij alle 3 members te zijn van de TRY ME-saakuru (studentenkring). Maar hun plan was niet om de shopping tour te doen, maar wel om naar een universiteitsfestival te gaan van een meisjes universiteit in Tokyo. Die andere helft die de shopping tour zouden doen, hadden de dag ervoor een feestje gehad enzo en het was gelijk zo half afgelast. Uiteindelijk kwam die bende (5 jongens) wel opdagen, maar alle buitenlandse studenten waren ondertussen al warm gemaakt voor het festivalletje en niet de shopping tour. Daarom hebben we maar met iedereen de bus en trein genomen richting Tokyo, om daar naar Takadanobaba te gaan. (De plaats waar Ellen trouwens woont). Een 7 tal japanse jongens en een twintigtal buitenlanders schat ik. Blijkbaar waren er die dag geen Japanse meisjes die vrij waren of mee wouden, waardoor we vooral (alleen) met japanse jongens gesocialized hebben. ‘k moet er niet bij vertellen dat het leuk was haha :P
Maar omdat we voorbij het gebouw wandelden waar ik een jaar en 3 maand geleden een japanse language course had gedaan – in takadanobaba – ben ik even naar binnengeglipt en de mevrouw van het office herkende mij nog en wist da ik uit belgie kwam en ze knuffelde mij zelfs!! Mega ongewoon in Japan om mensen te knuffelen Ze drong er ook op aan om tijdens de week ergens nog es terug te komen omdat dan de leerkrachten er ook zijn, terwijl ze er nu alleen zat.
We vervolgden dan onze weg richting de meisjesuniversiteit, waar er vanalle kraampjes van eten enzo waren, een show, wat dansacten enzomeer. Heel tof sfeertje, lekker eten aan democratische studentenprijzen en véél jongens. Das ook zo logisch he : een meisjesuniversiteit dus op het festival (iets zoals opendeurdag bij ons) komen allemaal jongens en ontstaan veel koppeltjes. Da’s meteen ook de reden waarom er van onze saakuru TRY ME alleen maar jongens mee wouden naar het festival ^^ voor meisjes valt daar immers niet zo veel te zien, tenzij al die jongens die daar komen opdagen ^^ haha
Mijn universiteit heeft ook zo’n 3daags festival, 1-2-3 november. Dan maken we warme banaan met chocolade ofzoiets. En met de winst wordt dan later naar de karaoke gegaan of feestjes georganiseerd.:-)
Anyway, heel tof dagje. Toen we terug naar huis gingen, besloten we met heel de groep te gaan eten en daarna af te zakken naar een karaoke dicht bij onze woonplaats = International House = zal ik vanaf nu afkorten tot Ihouse.
Tot een uur of 12 gezongen, dan naar ons Ihouse teruggekeerd om bij Jef op de kamer naar een film : Densha Otoko te kijken. Ik had die wel gezien maar was alweer wat vergeten hoe die ging dus hebben we hem nog maar eens bekeken. Het was wel knusjes zo met een man of 15 in een mini-kamertje. Met een man of 10 op het bed enzo. Warm enzo maar na een uur of 2 very stinky.
Anyway, uiteindelijk dan gaan slapen, want zondag moesten we er vroeg uit! 3 van de 7 japanners die we de zaterdag hadden leren kennen spelen baseball, de nationale sport in Japan, veel populairder dan voetbal ofzo. Dus gingen we zondagmorgen naar hun wedstrijd gaan kijken op het plein aan de universiteit. Veel gespeeld werd er uiteindelijk niet want er was niet genoeg volk ^^ Ze hebben dan maar wat met de natte vinger gespeeld, zoals het uitkwam. ’s Middags zijn we dan met Kensuke, Nodoka en Yoshiki gaan eten. En na de middag zijn we naar een deftige wedstrijd gaan kijken, die ook daar op de unief was. Maar van een meer professioneel ploegje, waar kensuke en nodoka moesten scheidsrechteren.
Na de wedstrijd zijn we naar huis gegaan, om dan ’s avonds rond 9u terug te verzamelen om naar onsen (warmwaterbronnen) te gaan baden. Dat is zo een heel (verwen)complex met sauna en heel warme, minder warme en koude baden, douches en vanallesvanalles. Ook echt water uit te grond, wat zo heel goed is voor uw huid. Ge krijgt daar zo een babyvelletje van. Aangezien dat open is tot 3u ’s nachts, spraken we om 10u af aan de ingang. Omdat er na 12u geen treinen meer naar huis zijn, besloten Nodoka, Kensuke en ik om met de fiets te gaan. De andere gingen met de trein heen en met de taxi naar huis. Maar fietsen is gezond en het was maar een half uurtje rijden en fietsen is ook de goedkoopste oplossing.
Onsen is jongens en meisjes apart, want iedereen loopt daar poedelnaakt. Toen ze mij vroegen of ik daar al ooit eens naartoe gegaan was en ik moest eerlijk nee bekennen. Ze vroegen dan ook of ik da wel zou aankunnen zo als (enigst) buitenlands meisje volledig naakt……… Maar ik zei ca va’t wel. Er waren uiteindelijjk ook 3 japanse meisjes nog komen opdagen, waardoor we met 4 waren en de jongens ook met een stuk of 4.
Het moment dat ik dan binnenging met die 3 japanse meisjes die ik ook nog nooit ontmoet had (!!!!) kreeg ik toch een beetje last van schaamte. Haha. Het ogenblik da ge u zo moet staan uitkleden en dan naar de douche loopt en uzelf wast is toch een beetje onwennig. Ge krijg 2 handdoekjes, maar het is eigenlijk niet zo de bedoeling da ge die meeneemt. Het hele kleine minihanddoekje wordt wel vaak meegenomen maar niet om uw lichaam te bedekken, wel om nat te maken (koud) en dan op uw hoofd te leggen als ge in een 40 graden warm bad zit…. Maar ik heb het dus toch maar gebruikt om mij te bedekken. Beschaamde wezel als ik ben. Haha. Anyway het was heel fijn, ontspannend enzomeer. Daarna nog wat rond gehangen daar in die lobby zo waar ge iets kunt eten en drinken en dan om 1u ’s nachts met de fiets naar huis.
Maandag was een feestdag, dus niets te doen. Vuilnis gesorteerd, wat gekuist, lang geslapen, the usual daily stuff.
Redelijk vroeg gaan slapen, want dinsdag had ik school. De eerste week moogt ge zo wat naar vanalle vakken gaan om te zien of het level wat past bij uzelf. En dan tegen de volgende week moet je beslissen welke vakken je wilt nemen en dat dan indienen.
Dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag is er dan niet zoveel speciaals meer gebeurd. Gewoon naar school gaan, ’s middags in de shokudo (cafetaria) iets eten voor 2 euro (zowat het Alma-systeem van in belgie, maar goedkoper en lekkerder ^^) en ’s avonds ook op restaurant enzo gaan eten met wat japanners of buitenlandse studenten. Hangt wat af van dag tot dag.
Vrijdag was het ook de hele dag school en ’s avonds was het het Welcome’s party van Try Me. Voor alle buitenlandse studenten en alle members van onze saakuru. Uiteindelijk waren er veel meer japanners dan buitenlanders, ook veel meisjes, een hele toffe groep eigenlijk. Meer details over het feestje en de voorbereidselen en afloop volgen later.
Nu is het tijd om te studeren!!! Huiswerk maken jippiee!!!
Tot de volgende !
Dorien vanuit het nog steeds (lange-mouwen)t-shirten-weer-SAITAMA. (mijn excuses voor schrijffouten en eventuele grammaticale fouten, maar ik gebruik echt zo goed als geen Nederlands hier, en je zou ervan verschieten hoe snel je een taal (zelfs je moedertaal) vergeet!!)
Monday, October 13, 2008
さすが日本。Sasuga nihon. II
Sasuga nihon betekent
nihon = Japan
en SASUGA betekent zoiets als : clever, adept, good, as one would expect, indeed, truly.
Dus sasuga nihon betekent eigenlijk zoveel als, slim gezien japan, of zoiets als hadden we nu iets anders verwacht van japan. Enzo ^^
Wordt in veel verschillende situaties gebruikt, (zo goed als) alleen positieve.
nihon = Japan
en SASUGA betekent zoiets als : clever, adept, good, as one would expect, indeed, truly.
Dus sasuga nihon betekent eigenlijk zoveel als, slim gezien japan, of zoiets als hadden we nu iets anders verwacht van japan. Enzo ^^
Wordt in veel verschillende situaties gebruikt, (zo goed als) alleen positieve.
さすが日本。Sasuga nihon.
Maandag gingen een paar andere buitenlandse studenten waaronder Benjamin (Australië) en Jaina (Kazachstan) naar het gemeentehuis, en omdat ik nog een bewijsje nodig had om nu al een gsm te kunnen kopen, ben ik maar meegegaan. Ook de overblijvende rompslomp van mijn kamer in orde gedaan hier op de administratie van de dormitory. Er zijn eigenlijk 4 gebouwen, 3 oude en 1 nieuw. En de meeste van ons zitten in het nieuw ^^ Ik ook ^^ :)
In de namiddag is een vriend uit Tokyo naar Saitama afgezakt, om de lucht op “den buiten” op te snuiven. Wat zitten babbelen enzo met de andere buitenlandse studenten, samen iets gaan eten en dan zat maandag er al weer op.
Dinsdag zijn we ’s morgens vertrokken om naar Akihabara te gaan. We gingen eerst naar Ikebukuro’s Big Camera om wat info enzo te vragen. Oorspronkelijk gingen we daar onze gsms kopen, maar dat hebben we dan toch maar niet gedaan. We snapten het nog niet zo goed, het Japanse gsm-systeem is echt wel ingewikkeld!! In Akihabara (ook wel The Electric Town genoemd) hebben we dan nog maals info gevraagd en uiteindelijk na echt 3u vanalles uitleg vragen en overleggen, besloten Jaina en ik om die zwart-rode gsm van AU te kopen. De gsm zelf hebben we 1 yen betaald, waardoor we eigenlijk gewoon elke maand een vast bedrag betalen (als we niet over de limieten gaan tenminste). Met andere woorden een gsm met een 2megapixel fototoestel in, tv, radio, woordenboek japans-engels, engels-japans, japans-japans, en nog zoveel meer snufjes voor 0,007 euro.
Het vast bedrag dat we elke maand betalen is een euro of 15, waar we 30 min mee kunnen bellen en 1000 mailtjes sturen per maand. Internet gebruiken wordt gewoon afgetrokken van de 1000 mailtjes. Het leukste van al, is dat familie gratis naar elkaar belt. Op het eerste zicht, lijkt dat totaal niet van belang, want er is geen familie hier in Japan. Maar omdat Jaina nog maar 19 is, en in Japan dus onvolwassen, kon zij helaas geen gsm kopen. Ik heb effe voor mama gespeeld en haar gsm dus gekocht, waardoor de gsm die zij gebruikt ook op mijn naam staat. Zo worden wij & onze contracten dus automatisch familie, wat ervoor zorgt dat wij 24 op 24 gratis ongelimiteerd naar elkaar kunnen bellen. HOERA! さすが日本！
We hebben dan ook nog wat stekkerconverters enzo gekocht, nu we daar toch in the city of electric stuff waren, eentje gaan drinken terwijl we op onze gsms moesten wachten en dan tegen ’s avonds teruggekeerd naar het platteland. :P Toen we terugkwamen aan het station leek het even of mijn fiets gestolen was, maar dat vonden we al raar want in Japan gebeuren zo’n dingen niet echt vaak. Bleek achteraf dat we moesten betalen voor die fietsenstalling waar wij onze fiets gezet hadden, maar we wisten dat niet en dus worden die fietsen gewoon naar buiten verzet. Thank god ^^
Woensdag gingen Benjamin en ik naar een AU shop in de buurt, om voor hem ook een gsm te kopen. Ik zou die dan ook voor hem kopen, zo wordt hij ook familie en kunnen wij ook gratis ongelimiteerd bellen, maar Japan zou Japan niet zijn moesten ze voor dit misbruik tegen te gaan niet iets gevonden hebben. In Japan zijn er gemiddeld 1 of 2 kinderen per gezin, waardoor de papa 2 gsm kan registreren en de mama ook. Dit komt er dus op neer dat er per persoon maar 2 gsm geregistreerd kunnen worden. Helaas daar ging ons goed plan…
We zijn dan maar teruggekeerd naar de dorm en een beetje zitten uitzoeken over ons vakken die we gaan nemen. En pertoeval kwamen we uit op een site met de wisselkoersen en waren we alletwee in shock toen we de stijging van de Yen tegen over de euro & Australische dollar zagen. In juli was 1 euro nog tegen de 170 yen, en nu rond de 135 !!!! AAAAAAARGH! Papa, nu wordt het nóg duurder om naar Japan te komen. Dju hé! :(
In de namiddag hadden we een infonamiddag over de dorm, wat mag en wat niet mag. Hoeveel we moeten betalen, op basis van wat dat berekend wordt etc etc. Ook de politie kwam eens langs om een woordje te doen over de veiligheid enzo. Het verkeer en fietsen die geregistreerd moeten worden en blabla. We zijn dan maar dadelijk onze fietsen gaan registreren, kregen een plakkertje en hingen het op onze fiets.
’s Avonds besloten Jaina en ik om nog effe af te zakken naar Tokyo en zijn we wat gaan shoppen in 109 in Shibuya. Echt beroemd winkelcentrum met alle nieuwste en laatste trends. Alles in one-size en maar 1 keer voorhanden zodat eigenlijk niemand hetzelfde kan hebben. Helaas is het een one-size gemaakt voor het japanse smalle meisjeslichaam en paste ik nergens in………. Na ons winkelen nog eentje gaan drinken in de HUB. Een English pub die ze in de meeste grote plaatsten hebben. Ze hebben er 1 belgisch bier, maar ‘k ben nu ff vergeten hetwelkste. Daarnaast ook snacks en cocktails en alle andere soorten drank.
Ik denk dat ik donderdag niets speciaals gedaan heb, want ik kan mij totaal niet herinneren dat ik iets meegemaakt heb. Waarschijnlijk lang geslapen, supermarkt bezocht, vakken enzo onderzocht, uurrooster samengesteld, naar die prof van Economie geweest. (echt wel een rare kerel trouwens!!) (ik dacht eerst dat het aan mij lag, maar vrijdag hoorde ik van mijn supervisor dat hij echt wel een beetje een raar persoon is.) En dat is het denk ik. En uiteraard bellen met Jaina en in elkaars kamer rondhangen ^^
Vrijdag was een erg drukke dag. Donderdagavond hadden Jaina en ik besloten om ’s morgens naar de les Japans te gaan. Om eens een idee te krijgen van het niveau. Zo zijn we van 9 tot half 11 en 10u40 tot 12u10 naar eerst Japans schrijven geweest en daarna naar Japans lezen/luisteren. Het niveau was hoog, hoger dan leuven en een heel klein beetje boven mijn niveau, maar daar ik vermoed dat mij dat zal aanzetten tot meer studeren, gaan we het erop wagen. Eens al mijn vakken gekozen zijn, zal ik wel eens een uiteenzetting schrijven over mijn vakken.
Tegen om 12u moest ik dan eigenlijk al terug zijn op mijn dorm, want Magda en ik waren gevraagd om een Grieks meisje rond te leiden. Sophia was ’s morgens gearriveerd in Japan, en gaat hier een maand op de faculteit wetenschappen (een of andere ingenieur doctoraatsgedoe) onderzoek doen. Maar daar zij geen japans studeert en niet tot een of andere groep behoort hier op de unief, werd ons gevraagd om haar rond te leiden enzo. En haar aan wat mensen voor te stellen enzo. Omdat wij toch al zo goed Japans kennen en hier al een week zijn en ook meisjes uit Europa zijn etc etc. Hebben wij die job maar aanvaarD, maar Magda had eigenlijk al andere plannen voor vrijdag en het weekend, dus heb ik de job maar alleen op mij genomen. ‘k Heb er uiteindelijk wel een bedankingsmailtje voor gekregen van die prof en nu zien ze mij graag moeha. Sophia en ik zijn dan ’s middags na mijn les met 2 japanse jongens van haar onderzoekslokaal (2 medestudenten van haar dus) gaan eten in de eetzaal. Een beetje zoals een Alma, maar goedkoper, lekkerder en meer keuze.
Het was de eerste keer dat ik Japanners van de unief ontmoette, dus dat was ook wel fijn voor mezelf. En Sophia is eigenlijk een heel toffe. Dus dat zat allemaal goed mee.
In de namiddag zijn we naar de supermarkt geweest, om zowat de basisbenodigdheden te gaan kopen. Daar Sophia moe was is ze daarna gewoon naar haar kamer gegaan en vroeg gaan slapen.
Ik had dan nog een afspraak met mijn supervisor. Een prof van de faculteit economie die ik altijd en overal mag gaan lastigvallen als ik problemen en/of vragen heb. Very fijn. Ze is niet zo Japans en babbelt veel en is heel vriendelijk en zou alles doen om u te helpen. Zo zien we het graag uiteraard. Aangezien ik een paar dagen ervoor met een andere prof van een Economie-vak was gaan spreken, vertelde ik haar daar ook over enzo. En een urenhalf later was alles min of meer besproken.
Ik kreeg toen juist een mailtje (op mijn gsm) van Kei (japanner die ik ken van in Belgie maar nu 2 weken in Japan is) dat hij in saitama was en of ‘k geen tijd en zin had om iets te gaan eten. Dan ben ‘k dus met het fietsje naar Minamiyono station gegaan en daar de trein genomen naar Omiya. Eentje gedronken en wat bijgepraat en terug naar huis.
Zaterdag……….gingen we (Jaina en ik) samen met Benjamin, Sophia, magda enzomeer op Shopping Tour. De studentenkring voor buitenlandse studenten en internationaal gezinde japanners hadden een plan om ons de buurt te tonen met bus. Het verslag daarvan en het verslag van zondag komt later.
Het is hier nog steeds warm, alhoewel het tegen de avond (vanaf een uur of 8-9) toch wel flink afkoelt en we genoodzaakt zijn om een trui of t-shirt met lange mouwen aan te trekken. Maar jassen en sjaals, winterkleren en botten worden nog niet uit de kast gehaald. I love it!
Dorien
In de namiddag is een vriend uit Tokyo naar Saitama afgezakt, om de lucht op “den buiten” op te snuiven. Wat zitten babbelen enzo met de andere buitenlandse studenten, samen iets gaan eten en dan zat maandag er al weer op.
Dinsdag zijn we ’s morgens vertrokken om naar Akihabara te gaan. We gingen eerst naar Ikebukuro’s Big Camera om wat info enzo te vragen. Oorspronkelijk gingen we daar onze gsms kopen, maar dat hebben we dan toch maar niet gedaan. We snapten het nog niet zo goed, het Japanse gsm-systeem is echt wel ingewikkeld!! In Akihabara (ook wel The Electric Town genoemd) hebben we dan nog maals info gevraagd en uiteindelijk na echt 3u vanalles uitleg vragen en overleggen, besloten Jaina en ik om die zwart-rode gsm van AU te kopen. De gsm zelf hebben we 1 yen betaald, waardoor we eigenlijk gewoon elke maand een vast bedrag betalen (als we niet over de limieten gaan tenminste). Met andere woorden een gsm met een 2megapixel fototoestel in, tv, radio, woordenboek japans-engels, engels-japans, japans-japans, en nog zoveel meer snufjes voor 0,007 euro.
Het vast bedrag dat we elke maand betalen is een euro of 15, waar we 30 min mee kunnen bellen en 1000 mailtjes sturen per maand. Internet gebruiken wordt gewoon afgetrokken van de 1000 mailtjes. Het leukste van al, is dat familie gratis naar elkaar belt. Op het eerste zicht, lijkt dat totaal niet van belang, want er is geen familie hier in Japan. Maar omdat Jaina nog maar 19 is, en in Japan dus onvolwassen, kon zij helaas geen gsm kopen. Ik heb effe voor mama gespeeld en haar gsm dus gekocht, waardoor de gsm die zij gebruikt ook op mijn naam staat. Zo worden wij & onze contracten dus automatisch familie, wat ervoor zorgt dat wij 24 op 24 gratis ongelimiteerd naar elkaar kunnen bellen. HOERA! さすが日本！
We hebben dan ook nog wat stekkerconverters enzo gekocht, nu we daar toch in the city of electric stuff waren, eentje gaan drinken terwijl we op onze gsms moesten wachten en dan tegen ’s avonds teruggekeerd naar het platteland. :P Toen we terugkwamen aan het station leek het even of mijn fiets gestolen was, maar dat vonden we al raar want in Japan gebeuren zo’n dingen niet echt vaak. Bleek achteraf dat we moesten betalen voor die fietsenstalling waar wij onze fiets gezet hadden, maar we wisten dat niet en dus worden die fietsen gewoon naar buiten verzet. Thank god ^^
Woensdag gingen Benjamin en ik naar een AU shop in de buurt, om voor hem ook een gsm te kopen. Ik zou die dan ook voor hem kopen, zo wordt hij ook familie en kunnen wij ook gratis ongelimiteerd bellen, maar Japan zou Japan niet zijn moesten ze voor dit misbruik tegen te gaan niet iets gevonden hebben. In Japan zijn er gemiddeld 1 of 2 kinderen per gezin, waardoor de papa 2 gsm kan registreren en de mama ook. Dit komt er dus op neer dat er per persoon maar 2 gsm geregistreerd kunnen worden. Helaas daar ging ons goed plan…
We zijn dan maar teruggekeerd naar de dorm en een beetje zitten uitzoeken over ons vakken die we gaan nemen. En pertoeval kwamen we uit op een site met de wisselkoersen en waren we alletwee in shock toen we de stijging van de Yen tegen over de euro & Australische dollar zagen. In juli was 1 euro nog tegen de 170 yen, en nu rond de 135 !!!! AAAAAAARGH! Papa, nu wordt het nóg duurder om naar Japan te komen. Dju hé! :(
In de namiddag hadden we een infonamiddag over de dorm, wat mag en wat niet mag. Hoeveel we moeten betalen, op basis van wat dat berekend wordt etc etc. Ook de politie kwam eens langs om een woordje te doen over de veiligheid enzo. Het verkeer en fietsen die geregistreerd moeten worden en blabla. We zijn dan maar dadelijk onze fietsen gaan registreren, kregen een plakkertje en hingen het op onze fiets.
’s Avonds besloten Jaina en ik om nog effe af te zakken naar Tokyo en zijn we wat gaan shoppen in 109 in Shibuya. Echt beroemd winkelcentrum met alle nieuwste en laatste trends. Alles in one-size en maar 1 keer voorhanden zodat eigenlijk niemand hetzelfde kan hebben. Helaas is het een one-size gemaakt voor het japanse smalle meisjeslichaam en paste ik nergens in………. Na ons winkelen nog eentje gaan drinken in de HUB. Een English pub die ze in de meeste grote plaatsten hebben. Ze hebben er 1 belgisch bier, maar ‘k ben nu ff vergeten hetwelkste. Daarnaast ook snacks en cocktails en alle andere soorten drank.
Ik denk dat ik donderdag niets speciaals gedaan heb, want ik kan mij totaal niet herinneren dat ik iets meegemaakt heb. Waarschijnlijk lang geslapen, supermarkt bezocht, vakken enzo onderzocht, uurrooster samengesteld, naar die prof van Economie geweest. (echt wel een rare kerel trouwens!!) (ik dacht eerst dat het aan mij lag, maar vrijdag hoorde ik van mijn supervisor dat hij echt wel een beetje een raar persoon is.) En dat is het denk ik. En uiteraard bellen met Jaina en in elkaars kamer rondhangen ^^
Vrijdag was een erg drukke dag. Donderdagavond hadden Jaina en ik besloten om ’s morgens naar de les Japans te gaan. Om eens een idee te krijgen van het niveau. Zo zijn we van 9 tot half 11 en 10u40 tot 12u10 naar eerst Japans schrijven geweest en daarna naar Japans lezen/luisteren. Het niveau was hoog, hoger dan leuven en een heel klein beetje boven mijn niveau, maar daar ik vermoed dat mij dat zal aanzetten tot meer studeren, gaan we het erop wagen. Eens al mijn vakken gekozen zijn, zal ik wel eens een uiteenzetting schrijven over mijn vakken.
Tegen om 12u moest ik dan eigenlijk al terug zijn op mijn dorm, want Magda en ik waren gevraagd om een Grieks meisje rond te leiden. Sophia was ’s morgens gearriveerd in Japan, en gaat hier een maand op de faculteit wetenschappen (een of andere ingenieur doctoraatsgedoe) onderzoek doen. Maar daar zij geen japans studeert en niet tot een of andere groep behoort hier op de unief, werd ons gevraagd om haar rond te leiden enzo. En haar aan wat mensen voor te stellen enzo. Omdat wij toch al zo goed Japans kennen en hier al een week zijn en ook meisjes uit Europa zijn etc etc. Hebben wij die job maar aanvaarD, maar Magda had eigenlijk al andere plannen voor vrijdag en het weekend, dus heb ik de job maar alleen op mij genomen. ‘k Heb er uiteindelijk wel een bedankingsmailtje voor gekregen van die prof en nu zien ze mij graag moeha. Sophia en ik zijn dan ’s middags na mijn les met 2 japanse jongens van haar onderzoekslokaal (2 medestudenten van haar dus) gaan eten in de eetzaal. Een beetje zoals een Alma, maar goedkoper, lekkerder en meer keuze.
Het was de eerste keer dat ik Japanners van de unief ontmoette, dus dat was ook wel fijn voor mezelf. En Sophia is eigenlijk een heel toffe. Dus dat zat allemaal goed mee.
In de namiddag zijn we naar de supermarkt geweest, om zowat de basisbenodigdheden te gaan kopen. Daar Sophia moe was is ze daarna gewoon naar haar kamer gegaan en vroeg gaan slapen.
Ik had dan nog een afspraak met mijn supervisor. Een prof van de faculteit economie die ik altijd en overal mag gaan lastigvallen als ik problemen en/of vragen heb. Very fijn. Ze is niet zo Japans en babbelt veel en is heel vriendelijk en zou alles doen om u te helpen. Zo zien we het graag uiteraard. Aangezien ik een paar dagen ervoor met een andere prof van een Economie-vak was gaan spreken, vertelde ik haar daar ook over enzo. En een urenhalf later was alles min of meer besproken.
Ik kreeg toen juist een mailtje (op mijn gsm) van Kei (japanner die ik ken van in Belgie maar nu 2 weken in Japan is) dat hij in saitama was en of ‘k geen tijd en zin had om iets te gaan eten. Dan ben ‘k dus met het fietsje naar Minamiyono station gegaan en daar de trein genomen naar Omiya. Eentje gedronken en wat bijgepraat en terug naar huis.
Zaterdag……….gingen we (Jaina en ik) samen met Benjamin, Sophia, magda enzomeer op Shopping Tour. De studentenkring voor buitenlandse studenten en internationaal gezinde japanners hadden een plan om ons de buurt te tonen met bus. Het verslag daarvan en het verslag van zondag komt later.
Het is hier nog steeds warm, alhoewel het tegen de avond (vanaf een uur of 8-9) toch wel flink afkoelt en we genoodzaakt zijn om een trui of t-shirt met lange mouwen aan te trekken. Maar jassen en sjaals, winterkleren en botten worden nog niet uit de kast gehaald. I love it!
Dorien
Subscribe to:
Posts (Atom)
Subscribe
Posts
All Comments
