Resutoran.

Ik zat gisteren een dik uurtje op de pc terwijl Yuko – mijn mama – naar de winkel ging om eten te gaan halen enzo meer. Toen ik ze rond kwart voor 8 de trap hoorde opkomen, dacht ik dat het eten klaar was. Maar neen, ze kwam vertellen dat ze echt wel heel moe was, en dat ze juist wat had geslapen. Dat er daarom geen eten was en dat ze dus op resutoran* gingen.. J Dorien ging met veel plezier mee, dus namen we de auto – met Yuko aan het stuur – richting resutoran. Het werd een dichtbijzijnde udon-ya*. En rara wat heb ik gegeten? Juist ja, udon. Voor alles opgegeten werd, vroeg ik 「これは何ですか？」(Kore wa nan desu ka? Wat is dit?). Dat werd dan uitgebreid door mijne papa uitgelegd, in het Japans uiteraard. Daarom was het vaak nogal moeilijk – maar ook hilarisch – om uit te leggen dat dat één stukje vis van een inktvis komt en niet van een oktopus… Daarnaast had je ook nog 木の子, zijnde ki no ko*’s. Kindjes van bomen… Wat dat moge zijn, is mij nog steeds een raadsel, maar het meeste is uiteindelijk wel uitgeklaard. Het was ook niet zomaar een restaurant, alle, daar waar wij zaten, was zo op tatami op kussentjes... Allemaal zo Japans... Das wel één van de kenmerken van waar ik nu zit, weinig Westerse dingen. Alles op en top Japans. (Ook weinig buitenlanders, daarom dat ze steeds zo kijken als ik ergens aankom.) :-)

Ondertussen werd ik ook zelf onderworpen aan een test. Nl de “hoe goed is je passieve kanji”-test. Ik verschoot van mezelf maar kon er toch nog redelijk wat van. Toen we even later echter naar huis reden en de auto parkeerden, moesten we nog een stukje te voet tot aan hun huis. Voor alle duidelijkheid : ik ben met papa en mama gaan eten, de dochter heb ik nog steeds niet gezien. Isogashii kara ^^*

En tijdens dat wandelingetje vonden ze niets beters dan mijn kennis te testen wat het lezen van namen op brievenbussen (in kanji duh) betreft. Lol, dat was lachen! Okada zijn we gepasseerd, Katō en nog vééle andere, maar zoals gedacht herkende ik niet eens de helft. Ik kende er toch een aantal en dat vond de papa al geweldig. Hij zei steeds “Yomeru no? Suge suge. Jouzu da yo.” (vertaling : Amai gij kunt da lezen, zalig zalig. Ge zijt echt goed jong.) Zo half verbaasd… Soms onderschatten ze me en leggen ze iets simpels heel uitgebreid uit. En dan een andere keer – 5 minuten later – denken ze dat ik het allemaal kan volgen wanneer ze bezig zijn over Abe Shinzō* en de politieke mondai*’s. Yeah lol. J Wat wel een feit is, is dat ze met complimentjes smijten. Ik kom vol zelfvertrouwen terug J

Voor vertalingen van de Japanse woorden : scrollen of zelf opzoeken!

-Resutoran is restaurant voor de niet-japanologen onder ons. Maar dat had je al wel afgeleid ondertussen??

-Udon-ya : restaurant met als specialiteit udon. Soort van noedels met groenten en vlees en vis in een so(e)pje in één kom.

-Ki no ko : het leek mij een soort paddestoel, maar het is letterlijk vertaald “een kindje van een boom”. Wat dat moge zijn… ^^

-Kanji : Japanse karakters waarvan er wel 6000 bestaan, waarover 1945 courante en ik zo er al zo’n 1000 zou moeten kennen. Passieve kanji : karakters die je kan herkennen en uitspreken, maar die je niet zelf kan schrijven zonder ze eerste eens goed te bekijken.

-isogashii : drukdrukdruk

-Abe Shinzō : de premier van Japan

-politieke mondai’s : politieke matters

Wa wel nog leuk is om te vermelden, is dat ik in het resutoran echt AANGESTAARD werd. Door van die 4jaar oude Japanse kindjes, die dan tegen elkaar zeggen “Hora! Gaijin!” en denken dat ik het niet versta :P Hora, gaijin wil zeggen : Kijk daar! Een vreemde(ling)!! J

Dan komt er spontaan een lach op mn snoet, kawaiiiii (schattiiigg).

Nog iets tofs, die washitsu (kamer in japanse stijl met tatami, futon en kartonnen muurschermen) waarin ik slaap, is Yuko haar theeceremonie ruimte!! Ze nodigt tweemaal per maand mensjes uit die samen met haar thee komen drinken en 3u stil zitten op hun knieen. Ik ben al uitgenodigd dus ik kan er niet van onderuit (drie uur stilzitten met je knieen onder je poep is geen lachertje), tenzij ik iets met school te doen heb…

Omda’k echt mega moe ben en nog 4 weken moet overleven, ga ik nu slapen. Ik typ deze verslagjes aan het einde van de dag en zet ze wanneer ik tijd heb. ’t Is hier nu middernacht, daar bij jullie is het nog maar 5u… De omgekeerde wereld J

Maar deez hier gaat slapen ! Oyasumi (Japans voor slaapwel)!

X x x x x xx x x x x xx x x x x x x x x xx x x x x x

Tsukareta! 疲れた！(Doodmoe)

Hier zit ik dan...in Japan op een aardige stoel in een onbekend maar -naar Japanse normen- groot huis. Heb mijn eigen kamertje, een washitsu (和室). Dat is een Japanse kamer met tatami (van die japanse matten), een tokonoma (een nis met een kalligrafie werk of iets anders kunstigs) en alles erop en eraan. Ik hoor door het raam kindjes -ik schat ze tussen 4 en 7- schreeuwen van "zus! waar zit ge!"... Ze zijn zo schattig... Tijdens mijn 12u durende vlucht van Malpensa (Milaan) naar Tokyo zat er ook zo'n klein schattig meisje voor mij, die het zo wat raar vond dat er een Westers meisje achter haar zat. (Ge moet wel weten dat er op de vlucht van een 350tal mensen slechts dik 15 buitenlanders zaten.) Die mij dan zo aankeek en giechelde... Kawaiiiii (schattig). Maar 't was niet altijd zo fijn, want 12u op een stoel zitten is lang. En saai. Je hebt wel een tv-computerachtig ding waar spelletjes opstaan, muziek (Japanse, Italiaanse,...), films en ga zo maar door. Ik zat aan het raam -jeej- maar juist aan de vleugel -niet zo jeej- en zag dus niet zo veel. Was wel spijtig. Maar uiteindelijk bracht het niet op of je aan het raam zat of niet, want de gordijntjes moesten toch toe, er werd namelijk gesimuleerd dat het nacht was. Zodat we verplicht werden te slapen -het moest algemeen stil zijn. Zo kregen we avond eten om 15u (Belgische tijd) maar 22u Japanse tijd. Dan moesten we slapen, en om 2u Belgische tijd -9u Japanse tijd- kregen we ontbijt. Zo helpen ze je met de jetlag, die anders niet te doen is. Ik heb geen oog dicht gedaan en dat voel ik nu toch al (nu 19u). Straks in mijn lekker bedje kruipen, maar eerst nog eens een badje denk ik. Ik plak dan ook da't gene naam heeft.
De vlucht en het overstappen is allemaal relatief vlot gegaan, met het enige minpunt is dat beide vluchten vertraging hadden, wat zorgt voor stress.
Uiteindelijk ben ik toch veilig en wel op de luchthaven in Tokyo (Narita) geland. Toen begon de grootste uitdaging. Valies vinden, door de douane, bus ticket kopen, bellen naar mijn host family of ze mij willen komen halen om da uur op die plaats, eten zoeken (en vinden), in het toilet beetje opfrissen (o.a. lenzen insteken), dan wachten op de bus, dan op de bus genieten van een toertje door De Stad (moest ik niet in slaap gevallen zijn..) en dan aan het Tokyo Metropolitan Hotel wachten op mijn host family.
De valies werd snel gevonden, de mijne was de eerste die voorbijkwam. De douane deed lastig, ze vroegen of ik geen wapens of drugs en zo bij had (zie ik er zo gevaarlijk uit??) en dus maakte die trut heel mijn valies leeg (blijkbaar zie ik er dus echt gevaarlijk uit). Tot zover mijn mooi gestreken kleren. Al dat werk voor niets :(
Ma bon, mijn geluk kon op dat moment niet op. Ik mocht Japans praten, Japans horen, lezen, zien, dit hangt samen met nagekeken worden door Jappen die hun afvragen wat zo'n jong meisje alleen met zo'n grote valies in Tokyo Airport komt doen. (Het was duidelijk dat ze dachten dat ik geen Japans versta :D). Dan ticketje gaan kopen voor de bus, en eens gaan checken en dubbel checken waar deze vertrekt. Dit ging ook allemaal zeer vlotjes.
Dan hetgeen ik het meest zenuwen voor had : bellen naar mijn Japanse mama haar gsm. Maar ze was zeer vriendelijk en op één of andere manier verstond ik alles wat ze zei... We hebben dus afspraak gemaakt om elkaar om 15u aan het Metropolitan Tokyo Hotel te ontmoeten.
Dorien had dan nog 2 uur tijd om wat rond te hossen op de luchthaven. Op zoek naar eten kwam ik eerst Starbucks (koffie ding da ge hier in europa ook hebt) tegen en een inieminieklein winkeltje genaamd "fa sol la-market".
Het was een bijzonder schattig winkeltje en jawel! wat zag ik daar : Totoro!(dat Japans mormel uit de gelijknamige film totoro) In alle mogelijke maten kleuren vormen en soorten. Grappig :) Mijn eerste soeveniertjes zijn gekocht :) Wat ze daar ook hadden was vanalles van Sesamstraat! De Japanse versie weliswaar, maar zoals gewoonlijk is deze mogelijks nog iets leuker dan de authentieke...
Dan kreeg ik al flink wat honger, dus ging ik op zoek naar eten. Dat was niet zo vanzelfsprekend, waardoor ik het bij een big mac en wat frietjes heb gehouden.
In between had ik ook nog ontdekt dat ik draadloos internet had op de luchthaven! Lang leve Japan!
Bon, dan repte ik mij naar de bushalte omdat ik mijn bus in geen geval wou missen. Ge moet wel weten dat Japanse bussen-treinen-metro's tot op de seconde rijden. Zo was het dan ook, mijn bus kwam aan op 13u03 en vertrok om 13u04-bijna05. Ik zat erop dus het sightseeing kon beginnen. Alleen was het blijkbaar niet zo interessant, daar ik in slaap ben gevallen. Dit kan ook wel te wijten zijn aan mijn korte (niet bestaan hebbende) nacht. Maar bon, van Narita Airport naar Ikebukuro waar mijn host family mij zou komen halen is anderhalf uur rijden! Das dus nog redelijk ver, dus heb ik toch een beetje slaap kunnen inhalen.
Dan daar aangekomen, effe wachten, dan kwamen mijn papa en mama eraan. Ermee in de auto, al duizend complimentjes gekregen hoe goed mijn japans wel ni is enzovoort...
En dan in de auto babbelen over vanalles. Koetjes en kalfjes, Japan en Belgie en ga zo maar door. Dan thuis gekomen, korte rondleiding in het huis dat -zoals ik al zei- echt wel ruim is voor een Japans huis in een overbevolkte stad met veel te hoge huurprijzen...
Meer details over het huis volgt later, ik ga nu eens beneden kijken of ik geen handje kan toesteken in het huishouden. Om ook (na een uurtje in het nederlands te babbelen en te typen) nog wat Japans te oefenen!
Gegroet iedereen, véél knuffels uit het verre warme vochtige maar leuke fijne fantastische Japan!
Drien
xxxxx

Nog 1 dag... WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA :O

Dag gastgezin :)

Eindelijk kwam de verlossende mail van mijn school in Japan met de boodschap wie ze gevonden hebben als gastgezin. Het lijken mij hele toffe en lieve mensen, want ik heb ondertussen al wat heen en weer gemaild. Ze komen mij bijvoorbeeld halen aan de bushalte (de bus die van de luchthaven komt), ik mag er paar dagen langer blijven, etc...
Ik heb daar een mama en papa, een broer en zus. De mama heet Yūko, ze is huismoeder maar werkt af en toe op een Japanse lagere school als vrijwilliger. Mijn papa is architect, maar zijn naam weet ik (nog) niet.
Zij hebben dus 2 kinderen, een zoon van 25 en een dochter van 21. De zoon werkt al en woont alleen. Hun dochter, Tomoka, zit in het 4e en laatste jaar op de universiteit. Ze studeert (iets met) arts (kunst).
Dat ziet er dus allemaal zeer fijn uit... Nu ik weet dat ik daar terecht kom bij fijne mensen, heb ik nog meer zin om te gaan. Ik tel de dagen (en de examens) af.
Ik vermoed dat mijn volgende blog zal zijn als ik al in Japan zit. Dus aan de studenten onder ons : studeer nog goe. En tot later! (Véél later)

Dorien

Geduld is een mooie deugd...

Nog steeds niets vernomen uit Japan over mijn gastgezin. Ze houden het spannend tot de laatste moment...
De blok is ondertussen al begonnen, dus de examens (en zo ook mijn reis) naderen (nadert). Over exact een maand leg ik de laatste hand aan mijn valies om dan vroeg te slapen zodat ik de volgende morgen klaarwakker ben om mijn grote ervaring te beleven.
Het zal heel fijn zijn, alleen begin ik stilaan te beseffen dat ik de lieverds rondom mij enorm ga missen. Mama, papa, broer, zus, familie, vrienden en nog zoooooooooveel andere mensjes die het goed met me menen. Als je je adres achterlaat hier op mijn site (als comment), is de kans héél groot dat er op een dag een mooi Oosters kaartje in je bus zit! Doen dus! :)
Tot later...
Drien