Maandag gingen een paar andere buitenlandse studenten waaronder Benjamin (Australië) en Jaina (Kazachstan) naar het gemeentehuis, en omdat ik nog een bewijsje nodig had om nu al een gsm te kunnen kopen, ben ik maar meegegaan. Ook de overblijvende rompslomp van mijn kamer in orde gedaan hier op de administratie van de dormitory. Er zijn eigenlijk 4 gebouwen, 3 oude en 1 nieuw. En de meeste van ons zitten in het nieuw ^^ Ik ook ^^ :)
In de namiddag is een vriend uit Tokyo naar Saitama afgezakt, om de lucht op “den buiten” op te snuiven. Wat zitten babbelen enzo met de andere buitenlandse studenten, samen iets gaan eten en dan zat maandag er al weer op.
Dinsdag zijn we ’s morgens vertrokken om naar Akihabara te gaan. We gingen eerst naar Ikebukuro’s Big Camera om wat info enzo te vragen. Oorspronkelijk gingen we daar onze gsms kopen, maar dat hebben we dan toch maar niet gedaan. We snapten het nog niet zo goed, het Japanse gsm-systeem is echt wel ingewikkeld!! In Akihabara (ook wel The Electric Town genoemd) hebben we dan nog maals info gevraagd en uiteindelijk na echt 3u vanalles uitleg vragen en overleggen, besloten Jaina en ik om die zwart-rode gsm van AU te kopen. De gsm zelf hebben we 1 yen betaald, waardoor we eigenlijk gewoon elke maand een vast bedrag betalen (als we niet over de limieten gaan tenminste). Met andere woorden een gsm met een 2megapixel fototoestel in, tv, radio, woordenboek japans-engels, engels-japans, japans-japans, en nog zoveel meer snufjes voor 0,007 euro.
Het vast bedrag dat we elke maand betalen is een euro of 15, waar we 30 min mee kunnen bellen en 1000 mailtjes sturen per maand. Internet gebruiken wordt gewoon afgetrokken van de 1000 mailtjes. Het leukste van al, is dat familie gratis naar elkaar belt. Op het eerste zicht, lijkt dat totaal niet van belang, want er is geen familie hier in Japan. Maar omdat Jaina nog maar 19 is, en in Japan dus onvolwassen, kon zij helaas geen gsm kopen. Ik heb effe voor mama gespeeld en haar gsm dus gekocht, waardoor de gsm die zij gebruikt ook op mijn naam staat. Zo worden wij & onze contracten dus automatisch familie, wat ervoor zorgt dat wij 24 op 24 gratis ongelimiteerd naar elkaar kunnen bellen. HOERA! さすが日本！
We hebben dan ook nog wat stekkerconverters enzo gekocht, nu we daar toch in the city of electric stuff waren, eentje gaan drinken terwijl we op onze gsms moesten wachten en dan tegen ’s avonds teruggekeerd naar het platteland. :P Toen we terugkwamen aan het station leek het even of mijn fiets gestolen was, maar dat vonden we al raar want in Japan gebeuren zo’n dingen niet echt vaak. Bleek achteraf dat we moesten betalen voor die fietsenstalling waar wij onze fiets gezet hadden, maar we wisten dat niet en dus worden die fietsen gewoon naar buiten verzet. Thank god ^^
Woensdag gingen Benjamin en ik naar een AU shop in de buurt, om voor hem ook een gsm te kopen. Ik zou die dan ook voor hem kopen, zo wordt hij ook familie en kunnen wij ook gratis ongelimiteerd bellen, maar Japan zou Japan niet zijn moesten ze voor dit misbruik tegen te gaan niet iets gevonden hebben. In Japan zijn er gemiddeld 1 of 2 kinderen per gezin, waardoor de papa 2 gsm kan registreren en de mama ook. Dit komt er dus op neer dat er per persoon maar 2 gsm geregistreerd kunnen worden. Helaas daar ging ons goed plan…
We zijn dan maar teruggekeerd naar de dorm en een beetje zitten uitzoeken over ons vakken die we gaan nemen. En pertoeval kwamen we uit op een site met de wisselkoersen en waren we alletwee in shock toen we de stijging van de Yen tegen over de euro & Australische dollar zagen. In juli was 1 euro nog tegen de 170 yen, en nu rond de 135 !!!! AAAAAAARGH! Papa, nu wordt het nóg duurder om naar Japan te komen. Dju hé! :(
In de namiddag hadden we een infonamiddag over de dorm, wat mag en wat niet mag. Hoeveel we moeten betalen, op basis van wat dat berekend wordt etc etc. Ook de politie kwam eens langs om een woordje te doen over de veiligheid enzo. Het verkeer en fietsen die geregistreerd moeten worden en blabla. We zijn dan maar dadelijk onze fietsen gaan registreren, kregen een plakkertje en hingen het op onze fiets.
’s Avonds besloten Jaina en ik om nog effe af te zakken naar Tokyo en zijn we wat gaan shoppen in 109 in Shibuya. Echt beroemd winkelcentrum met alle nieuwste en laatste trends. Alles in one-size en maar 1 keer voorhanden zodat eigenlijk niemand hetzelfde kan hebben. Helaas is het een one-size gemaakt voor het japanse smalle meisjeslichaam en paste ik nergens in………. Na ons winkelen nog eentje gaan drinken in de HUB. Een English pub die ze in de meeste grote plaatsten hebben. Ze hebben er 1 belgisch bier, maar ‘k ben nu ff vergeten hetwelkste. Daarnaast ook snacks en cocktails en alle andere soorten drank.
Ik denk dat ik donderdag niets speciaals gedaan heb, want ik kan mij totaal niet herinneren dat ik iets meegemaakt heb. Waarschijnlijk lang geslapen, supermarkt bezocht, vakken enzo onderzocht, uurrooster samengesteld, naar die prof van Economie geweest. (echt wel een rare kerel trouwens!!) (ik dacht eerst dat het aan mij lag, maar vrijdag hoorde ik van mijn supervisor dat hij echt wel een beetje een raar persoon is.) En dat is het denk ik. En uiteraard bellen met Jaina en in elkaars kamer rondhangen ^^
Vrijdag was een erg drukke dag. Donderdagavond hadden Jaina en ik besloten om ’s morgens naar de les Japans te gaan. Om eens een idee te krijgen van het niveau. Zo zijn we van 9 tot half 11 en 10u40 tot 12u10 naar eerst Japans schrijven geweest en daarna naar Japans lezen/luisteren. Het niveau was hoog, hoger dan leuven en een heel klein beetje boven mijn niveau, maar daar ik vermoed dat mij dat zal aanzetten tot meer studeren, gaan we het erop wagen. Eens al mijn vakken gekozen zijn, zal ik wel eens een uiteenzetting schrijven over mijn vakken.
Tegen om 12u moest ik dan eigenlijk al terug zijn op mijn dorm, want Magda en ik waren gevraagd om een Grieks meisje rond te leiden. Sophia was ’s morgens gearriveerd in Japan, en gaat hier een maand op de faculteit wetenschappen (een of andere ingenieur doctoraatsgedoe) onderzoek doen. Maar daar zij geen japans studeert en niet tot een of andere groep behoort hier op de unief, werd ons gevraagd om haar rond te leiden enzo. En haar aan wat mensen voor te stellen enzo. Omdat wij toch al zo goed Japans kennen en hier al een week zijn en ook meisjes uit Europa zijn etc etc. Hebben wij die job maar aanvaarD, maar Magda had eigenlijk al andere plannen voor vrijdag en het weekend, dus heb ik de job maar alleen op mij genomen. ‘k Heb er uiteindelijk wel een bedankingsmailtje voor gekregen van die prof en nu zien ze mij graag moeha. Sophia en ik zijn dan ’s middags na mijn les met 2 japanse jongens van haar onderzoekslokaal (2 medestudenten van haar dus) gaan eten in de eetzaal. Een beetje zoals een Alma, maar goedkoper, lekkerder en meer keuze.
Het was de eerste keer dat ik Japanners van de unief ontmoette, dus dat was ook wel fijn voor mezelf. En Sophia is eigenlijk een heel toffe. Dus dat zat allemaal goed mee.
In de namiddag zijn we naar de supermarkt geweest, om zowat de basisbenodigdheden te gaan kopen. Daar Sophia moe was is ze daarna gewoon naar haar kamer gegaan en vroeg gaan slapen.
Ik had dan nog een afspraak met mijn supervisor. Een prof van de faculteit economie die ik altijd en overal mag gaan lastigvallen als ik problemen en/of vragen heb. Very fijn. Ze is niet zo Japans en babbelt veel en is heel vriendelijk en zou alles doen om u te helpen. Zo zien we het graag uiteraard. Aangezien ik een paar dagen ervoor met een andere prof van een Economie-vak was gaan spreken, vertelde ik haar daar ook over enzo. En een urenhalf later was alles min of meer besproken.
Ik kreeg toen juist een mailtje (op mijn gsm) van Kei (japanner die ik ken van in Belgie maar nu 2 weken in Japan is) dat hij in saitama was en of ‘k geen tijd en zin had om iets te gaan eten. Dan ben ‘k dus met het fietsje naar Minamiyono station gegaan en daar de trein genomen naar Omiya. Eentje gedronken en wat bijgepraat en terug naar huis.
Zaterdag……….gingen we (Jaina en ik) samen met Benjamin, Sophia, magda enzomeer op Shopping Tour. De studentenkring voor buitenlandse studenten en internationaal gezinde japanners hadden een plan om ons de buurt te tonen met bus. Het verslag daarvan en het verslag van zondag komt later.
Het is hier nog steeds warm, alhoewel het tegen de avond (vanaf een uur of 8-9) toch wel flink afkoelt en we genoodzaakt zijn om een trui of t-shirt met lange mouwen aan te trekken. Maar jassen en sjaals, winterkleren en botten worden nog niet uit de kast gehaald. I love it!
Dorien
Monday, October 13, 2008
Wednesday, October 08, 2008
Arrival
Heyheyhey, hier komt mijn eerste blogpost uit het verre Japan.
Na een lange vlucht ben ik uiteindelijk tóch in Japan geraakt. Eerst van Brussel naar Frankfurt, maar door het slechte weer in Frankfurt had ons vliegtuig vertraging. Toen we uiteindelijk al anderhalf uur in het vliegtuig zaten te wachten, deelde “…here is your captain speaking…” ons mede dat we weldra zouden vertrekken. Snel rekende ik uit wanneer we zouden aankomen in Frankfurt, en helaas, we zouden zowiezo niet op tijd zijn voor ons vlucht naar Nartita. Een paar oudere mensen werden histerisch, begonnen op zetels te kloppen en personeel uit te kafferen, terwijl zij toch helemaal niets kunnen doen aan het weer… Het probleem was uiteindelijk gewoon wateroverlast, waardoor er niet veilig geland kan worden… Persoonlijk heb ik dan ook liever dat we nog wat wachten met vertrekken… : -)
Toen we dan eindelijk vertrokken, kwamen we min of meer in een rollercoaster terecht. We moesten door al die dikke regenwolken en dat hebben we geweten. Kriebels in de buik, van links naar rechts, van boven naar onder, we werden volledig door elkaar geschud. De mensen die toen voor de 1ste keer in het vliegtuig zaten, zullen wellicht gedacht hebben, ik neem nooit meer het vliegtuig!
Ikzelf was ook wel een tikkeltje bang en wou echt zo snel mogelijk op de grond staan.
Na veel vijven en zessen, zijn we dus uiteindelijk heelhuids in Frankfurt geraakt. Maar helaas, onze vlucht naar Tokyo was juist vertrokken… Mijn eerste keer “vliegtuig gemist” was een feit. Ik kan u zeggen, het is balen!
We hebben wel nogal snel (3u aanschuiven) een andere verbinding gekregen via Amsterdam naar Tokyo. Ook vlucht van Frankfurt naar Amsterdam was geentje van de poes. Het heeft echt verbazend veel weg van een rollercoaster. Alleen voel je je niet zo veilig als in een rollercoaster.
Maar bon, we hebben het overleefd.
Ondertussen moest ik mijn unief op de hoogte zien te brengen dat ze niet op mij moesten wachten die ochtend, want ik zou pas in de late namiddag aankomen in Japan. Ik vroeg wel of er geen ander slachtoffer zou zijn om mij te komen ophalen.
Ondertussen bleek dat mijn ticket samengeboekt was met dat van iemand anders, een 34 jarige Belg die architectuur gestudeerd heeft, en ook die beurs gewonnen had om een jaar in Tokyo architectuur te gaan doctoreren/verder studeren. Klein detail, aan Todai. De universiteit van Tokyo. (mensen die niet weten wat dit wilt zeggen : Todai is de hoogste universiteit van Japan, waar iedereen naartoe wil maar niet naartoe kan, wegens ofwel te moeilijk ingangsexamen ofwel te hoog inschrijvingsgeld ^^). Vervolgens zat ik dus 12u naast een Todai student. Die moeten we te vriend houden ^^
Hij is trouwens van Sint-Truiden liz!!!! Schattig, niet?
12u later kwam ik dan aan in Tokyo, waar het heel mooi weer was, geen last van turbulentie dus. Eens een voet aan de grond ging alles nogal traag omdat het echt druk was. Omdat de vlucht van Amsterdam naar Tokyo met JAL (Japan Airlines) was, kwamen we niet in terminal 1 maar 2 aan. Moesten we nog met het treintje naar 1, paspoortcontrole, bagage en dan het grote moment, komen we daar in de aankomstlobby. En JAWEL! Er stond iemand met een bordje Saitama University. Ik word nog steeds blij als ik er aan denk. Jeej
We hebben dan samen de bus genomen naar het station van Omiya, de hoofstad van de provincie Saitama. Daar een taxi naar de universiteit (op kosten van de universiteit). Een sleutel gekregen en daar stond ik dan in mijn nieuwe thuis voor een jaartje. Een mini-appartementje, dat aan alle noden voldoet. Achtereenvolgens zag ik een inkomhalletje, een schoenenkastje, een grote spiegel, een kookfornuis met 2 platen, een gigantische (maar dan ook gigantische) sink, een frigo & een diepvries, kastjes, kastjes, een oven, een broodrooster, een deur. Achter die deur een wc, een lavabo, een bad, een douche. Dan verder nog een tafeltje, een bureau, een tweedeursgrote kast en een bed. Airco, een terras.
Wat moet een mens meer hebben??
Aangezien ik op de 6e verdieping zit, heb ik een prachtig uitzicht over Saitama. Het enige spijtige aan de zaak was dat ik zo laat in Japan was aangekomen, waardoor het bureau waar alles geregeld wordt al gesloten was. Uiteindelijk ben ik dan nog naar de dichtstbijzijnde supermarkt gehold om wcpapier en wat drank te kopen. Ondertussen ook al kennisgemaakt met mijn Chinese buur en haar 3 Chinese vrienden die toch allemaal very vloeiend Japans spreken.
Er lag ook een briefje klaar voor mij van Shibuya Sensei (professor Shibuya), waarop stond dat ik de volgende ochtend om half 10 beneden moest staan omdat we al direct naar het stadhuis zouden gaan voor onze Alien Registration in orde te brengen. In tegenstelling tot alles wat ik al gehoord had over Japanse administratie, was het een fluitje van een cent en op minder dan een kwartier was alles in orde. We vroegen meteen ook een bewijsje dat ze er mee bezig zijn, zou kunnen we ons toch al een fiets en gsm kopen. Onze Alien Registration Card krijgen we pas ergens eind deze maand.
Ondertussen had ik ook al kennis gemaakt met Magda, een Pools meisje die ook aan de faculteit Economie zit, zij was mee toen we naar het stadhuis gingen.
Ik hoorde toen ook van Magda dat ze de andere beursstudenten van Japanse Ambassades over de hele wereld al ontmoet had, en dat we in de namiddag een test hadden, om ons Japans niveau te bepalen. Dat viel van moeilijkheidsgraad nog erg tegen. We zitten dus in een klasje met 8 denk ik, die allemaal ongeveer hetzelfde niveau van Japans hebben. De een spreekt het al wat beter dan de ander, maar de kennis van grammatica en woordenschat is ongeveer hetzelfde. (Behalve de karakter-kennis, want Chinezen hebben een oneerlijke voorsprong! Aargh!)
We zijn dan met ons klein groepje naar de winkel geweest, een fiets gaan kopen en wat eten en drinken. Ook samen al iets gaan eten.
Ondertussen was het dan al zaterdag en ben ik samen met Jasmijn en haar saakuru IFL (international friendly lunch, een groep/studentenkring die ’s middags samen eten en ook andere tripjes doen; bestaande uit buitenlandse studenten en Japanse studenten.)
Ze zijn eerst naar het Edo-Tokyo museum geweest, maar omdat ik dat al gezien heb vorig jaar (en de hoofdreden : omdat ik mij overslapen had) ben ik niet meegeweest. Ik ben dan tegen iets na de middag naar daar gegaan, heb meegegeten om dan naar Asakusa te gaan. Het Tokyo van vroeger. Met een tempel en vele kleine winkeltjes waar je allemaal typisch Japanse traditionele (kleren, eten, schoenen, sleutelhangertjes enzomeer) dingen kan kopen. Het was hartstikke heet (tegen de 30 graden) waardoor we meer neergezeten hebben dan rondgelopen. Maar ik had Asakusa ook al gezien, dus dat was niet zo erg. Toch ook een paar mooie foto’s getrokken, onder andere van de 5 verdiepingen-hoge pagode.
’s Avonds was het plan om eens naar een club te gaan. Het oorspronkelijke plan ( dat we uiteindelijk niet hebben uitgevoerd) was een Gay-Club in Ikebukuro, omdat daar geen inkom te betalen is & het is veiliger voor meisjes ^^. Maar blijkbaar was het 25 jarig bestaan ofzo, waardoor er wel inkom te betalen was en we hadden zo al een paar mannen in vrouwenkleren gezien, waardoor we het toch beter vonden om naar ergens anders te gaan. Zo zijn we uiteindelijk in Roppongi beland, dé uitgaansbuurt van heel Tokyo, de club waar we uiteindelijk heen gingen was ook gratis inkom, maar wel redelijk dure drank en je moet iets vast hebben om te drinken, anders word je buitengegooid… De truc is dan om een flesje bier te kopen en dat de hele avond vast te houden, ook al is het leeg.
We waren uiteindelijk met 5 meisjes en 3 jongens in die Club geraakt, was eigenlijk betekent dat er 2 jongens te kort waren. Je moet u echt zo een club eens proberen voorstellen… Men staat zo dicht op elkaar da ge uiteindelijk niet eens kunt dansen/bewegen. Het enige wat gebeurt, is tegen een ander persoon geplakt staan, wat over en weer bewegen, en handen over uw lichaam voelen van mannen rondom u…. Normaal gezien als ge daar samen met een man zijt, dan laten de andere mannen u met rust, omdat ge al een man hebt. Maar bij ons was dat niet het geval, op een bepaald moment stond Akifumi met 3 meisjes (een Franse, een Japanse & ik) rond zich, en toen de andere Japanse & buitenlandse mannen dat zagen, kwamen ze op ons af natuurlijk. Uiteindelijk hadden we er genoeg van en zijn we ons wat gaan neerzetten. Vanaf dan zijn er een paar met 2 gaan dansen enzo, want de meisjes onder ons vonden die aantastelijke mannelijke handen niet zo tof… Tegen een uur of 4 zijn we dan een koffie’tje gaan drinken en sommigen onder ons hebben toen ook al ontbijt gegeten. Dan met een van de eerste treinen huiswaarts (zit echt vol met slapende mensen die de nacht doorgebracht hebben in Tokyo en dan de volgende morgen naar huis terugkeren), fietsje genomen, naar huis gereden en gaan slapen. Het was een leuk dagje, voor herhaling vatbaar, maar de volgende keer liefst een wat minder drukke club en wat meer jongens.
De zondag heb ik dan tot in de namiddag slapend doorgebracht, eens gebeld met het thuisfront en verder nog wat inkopen gaan doen in de supermarkt (die veel meer heeft dan alleen maar supermarktgerief, maar ik weet niet hoe ik het anders moet noemen).
Het verslag van deze week volgt later………
Warme groentjes uit Japan….
Dorien
Ps, toen het vandaag regende, zo van die miezerige motregen, voelde ik mij precies in België ^^ afschuwelijk! :-)
Na een lange vlucht ben ik uiteindelijk tóch in Japan geraakt. Eerst van Brussel naar Frankfurt, maar door het slechte weer in Frankfurt had ons vliegtuig vertraging. Toen we uiteindelijk al anderhalf uur in het vliegtuig zaten te wachten, deelde “…here is your captain speaking…” ons mede dat we weldra zouden vertrekken. Snel rekende ik uit wanneer we zouden aankomen in Frankfurt, en helaas, we zouden zowiezo niet op tijd zijn voor ons vlucht naar Nartita. Een paar oudere mensen werden histerisch, begonnen op zetels te kloppen en personeel uit te kafferen, terwijl zij toch helemaal niets kunnen doen aan het weer… Het probleem was uiteindelijk gewoon wateroverlast, waardoor er niet veilig geland kan worden… Persoonlijk heb ik dan ook liever dat we nog wat wachten met vertrekken… : -)
Toen we dan eindelijk vertrokken, kwamen we min of meer in een rollercoaster terecht. We moesten door al die dikke regenwolken en dat hebben we geweten. Kriebels in de buik, van links naar rechts, van boven naar onder, we werden volledig door elkaar geschud. De mensen die toen voor de 1ste keer in het vliegtuig zaten, zullen wellicht gedacht hebben, ik neem nooit meer het vliegtuig!
Ikzelf was ook wel een tikkeltje bang en wou echt zo snel mogelijk op de grond staan.
Na veel vijven en zessen, zijn we dus uiteindelijk heelhuids in Frankfurt geraakt. Maar helaas, onze vlucht naar Tokyo was juist vertrokken… Mijn eerste keer “vliegtuig gemist” was een feit. Ik kan u zeggen, het is balen!
We hebben wel nogal snel (3u aanschuiven) een andere verbinding gekregen via Amsterdam naar Tokyo. Ook vlucht van Frankfurt naar Amsterdam was geentje van de poes. Het heeft echt verbazend veel weg van een rollercoaster. Alleen voel je je niet zo veilig als in een rollercoaster.
Maar bon, we hebben het overleefd.
Ondertussen moest ik mijn unief op de hoogte zien te brengen dat ze niet op mij moesten wachten die ochtend, want ik zou pas in de late namiddag aankomen in Japan. Ik vroeg wel of er geen ander slachtoffer zou zijn om mij te komen ophalen.
Ondertussen bleek dat mijn ticket samengeboekt was met dat van iemand anders, een 34 jarige Belg die architectuur gestudeerd heeft, en ook die beurs gewonnen had om een jaar in Tokyo architectuur te gaan doctoreren/verder studeren. Klein detail, aan Todai. De universiteit van Tokyo. (mensen die niet weten wat dit wilt zeggen : Todai is de hoogste universiteit van Japan, waar iedereen naartoe wil maar niet naartoe kan, wegens ofwel te moeilijk ingangsexamen ofwel te hoog inschrijvingsgeld ^^). Vervolgens zat ik dus 12u naast een Todai student. Die moeten we te vriend houden ^^
Hij is trouwens van Sint-Truiden liz!!!! Schattig, niet?
12u later kwam ik dan aan in Tokyo, waar het heel mooi weer was, geen last van turbulentie dus. Eens een voet aan de grond ging alles nogal traag omdat het echt druk was. Omdat de vlucht van Amsterdam naar Tokyo met JAL (Japan Airlines) was, kwamen we niet in terminal 1 maar 2 aan. Moesten we nog met het treintje naar 1, paspoortcontrole, bagage en dan het grote moment, komen we daar in de aankomstlobby. En JAWEL! Er stond iemand met een bordje Saitama University. Ik word nog steeds blij als ik er aan denk. Jeej
We hebben dan samen de bus genomen naar het station van Omiya, de hoofstad van de provincie Saitama. Daar een taxi naar de universiteit (op kosten van de universiteit). Een sleutel gekregen en daar stond ik dan in mijn nieuwe thuis voor een jaartje. Een mini-appartementje, dat aan alle noden voldoet. Achtereenvolgens zag ik een inkomhalletje, een schoenenkastje, een grote spiegel, een kookfornuis met 2 platen, een gigantische (maar dan ook gigantische) sink, een frigo & een diepvries, kastjes, kastjes, een oven, een broodrooster, een deur. Achter die deur een wc, een lavabo, een bad, een douche. Dan verder nog een tafeltje, een bureau, een tweedeursgrote kast en een bed. Airco, een terras.
Wat moet een mens meer hebben??
Aangezien ik op de 6e verdieping zit, heb ik een prachtig uitzicht over Saitama. Het enige spijtige aan de zaak was dat ik zo laat in Japan was aangekomen, waardoor het bureau waar alles geregeld wordt al gesloten was. Uiteindelijk ben ik dan nog naar de dichtstbijzijnde supermarkt gehold om wcpapier en wat drank te kopen. Ondertussen ook al kennisgemaakt met mijn Chinese buur en haar 3 Chinese vrienden die toch allemaal very vloeiend Japans spreken.
Er lag ook een briefje klaar voor mij van Shibuya Sensei (professor Shibuya), waarop stond dat ik de volgende ochtend om half 10 beneden moest staan omdat we al direct naar het stadhuis zouden gaan voor onze Alien Registration in orde te brengen. In tegenstelling tot alles wat ik al gehoord had over Japanse administratie, was het een fluitje van een cent en op minder dan een kwartier was alles in orde. We vroegen meteen ook een bewijsje dat ze er mee bezig zijn, zou kunnen we ons toch al een fiets en gsm kopen. Onze Alien Registration Card krijgen we pas ergens eind deze maand.
Ondertussen had ik ook al kennis gemaakt met Magda, een Pools meisje die ook aan de faculteit Economie zit, zij was mee toen we naar het stadhuis gingen.
Ik hoorde toen ook van Magda dat ze de andere beursstudenten van Japanse Ambassades over de hele wereld al ontmoet had, en dat we in de namiddag een test hadden, om ons Japans niveau te bepalen. Dat viel van moeilijkheidsgraad nog erg tegen. We zitten dus in een klasje met 8 denk ik, die allemaal ongeveer hetzelfde niveau van Japans hebben. De een spreekt het al wat beter dan de ander, maar de kennis van grammatica en woordenschat is ongeveer hetzelfde. (Behalve de karakter-kennis, want Chinezen hebben een oneerlijke voorsprong! Aargh!)
We zijn dan met ons klein groepje naar de winkel geweest, een fiets gaan kopen en wat eten en drinken. Ook samen al iets gaan eten.
Ondertussen was het dan al zaterdag en ben ik samen met Jasmijn en haar saakuru IFL (international friendly lunch, een groep/studentenkring die ’s middags samen eten en ook andere tripjes doen; bestaande uit buitenlandse studenten en Japanse studenten.)
Ze zijn eerst naar het Edo-Tokyo museum geweest, maar omdat ik dat al gezien heb vorig jaar (en de hoofdreden : omdat ik mij overslapen had) ben ik niet meegeweest. Ik ben dan tegen iets na de middag naar daar gegaan, heb meegegeten om dan naar Asakusa te gaan. Het Tokyo van vroeger. Met een tempel en vele kleine winkeltjes waar je allemaal typisch Japanse traditionele (kleren, eten, schoenen, sleutelhangertjes enzomeer) dingen kan kopen. Het was hartstikke heet (tegen de 30 graden) waardoor we meer neergezeten hebben dan rondgelopen. Maar ik had Asakusa ook al gezien, dus dat was niet zo erg. Toch ook een paar mooie foto’s getrokken, onder andere van de 5 verdiepingen-hoge pagode.
’s Avonds was het plan om eens naar een club te gaan. Het oorspronkelijke plan ( dat we uiteindelijk niet hebben uitgevoerd) was een Gay-Club in Ikebukuro, omdat daar geen inkom te betalen is & het is veiliger voor meisjes ^^. Maar blijkbaar was het 25 jarig bestaan ofzo, waardoor er wel inkom te betalen was en we hadden zo al een paar mannen in vrouwenkleren gezien, waardoor we het toch beter vonden om naar ergens anders te gaan. Zo zijn we uiteindelijk in Roppongi beland, dé uitgaansbuurt van heel Tokyo, de club waar we uiteindelijk heen gingen was ook gratis inkom, maar wel redelijk dure drank en je moet iets vast hebben om te drinken, anders word je buitengegooid… De truc is dan om een flesje bier te kopen en dat de hele avond vast te houden, ook al is het leeg.
We waren uiteindelijk met 5 meisjes en 3 jongens in die Club geraakt, was eigenlijk betekent dat er 2 jongens te kort waren. Je moet u echt zo een club eens proberen voorstellen… Men staat zo dicht op elkaar da ge uiteindelijk niet eens kunt dansen/bewegen. Het enige wat gebeurt, is tegen een ander persoon geplakt staan, wat over en weer bewegen, en handen over uw lichaam voelen van mannen rondom u…. Normaal gezien als ge daar samen met een man zijt, dan laten de andere mannen u met rust, omdat ge al een man hebt. Maar bij ons was dat niet het geval, op een bepaald moment stond Akifumi met 3 meisjes (een Franse, een Japanse & ik) rond zich, en toen de andere Japanse & buitenlandse mannen dat zagen, kwamen ze op ons af natuurlijk. Uiteindelijk hadden we er genoeg van en zijn we ons wat gaan neerzetten. Vanaf dan zijn er een paar met 2 gaan dansen enzo, want de meisjes onder ons vonden die aantastelijke mannelijke handen niet zo tof… Tegen een uur of 4 zijn we dan een koffie’tje gaan drinken en sommigen onder ons hebben toen ook al ontbijt gegeten. Dan met een van de eerste treinen huiswaarts (zit echt vol met slapende mensen die de nacht doorgebracht hebben in Tokyo en dan de volgende morgen naar huis terugkeren), fietsje genomen, naar huis gereden en gaan slapen. Het was een leuk dagje, voor herhaling vatbaar, maar de volgende keer liefst een wat minder drukke club en wat meer jongens.
De zondag heb ik dan tot in de namiddag slapend doorgebracht, eens gebeld met het thuisfront en verder nog wat inkopen gaan doen in de supermarkt (die veel meer heeft dan alleen maar supermarktgerief, maar ik weet niet hoe ik het anders moet noemen).
Het verslag van deze week volgt later………
Warme groentjes uit Japan….
Dorien
Ps, toen het vandaag regende, zo van die miezerige motregen, voelde ik mij precies in België ^^ afschuwelijk! :-)
Saturday, September 20, 2008
तैफूं.
Ondertussen is er al weer een week en een dag voorbij zonder een update. Het is ook druk geweest, heb veel gezien, gedaan.
Mijn weekverloop begint bij het eindigen van het vorige. Ik was op weg naar Chigasaki, in de provincie Kanagawa. Ligt nog verder van Tokyo dan Yokohama. Alles samen ongeveer een urenhalf van Tokyo-stad. Maar al bij al dus nog niet zo ver (in Japan-termen toch niet).
De mama van Momoko (Kazumi) wachtte mij op in het station. Samen met de auto naar huis gegaan, mijn gerief daar gezet, een douche genomen, iets gegeten, effe op't gemak gezeten voor ik terug vertrok naar mijn volgende stop. Nu ik daar dan toch was, heb ik op Momoko gewacht die heel blij was mij te zien. Maar schijnbaar verstaat ze wel nog al het Nederlands als ze het hoort van mij, maar ze kan het niet zelf meer spreken... Ze is heel verlegen geworden en is bang om fouten te maken in het Nederlands dus spreekt ze het niet meer... Misschien met de tijd...
's Avonds ben ik dan richting Uenohara gegaan, om nog eens een goeie dag te zeggen tegen Tatsuya & zijn ouders & broer. Lekker gegeten ook (een constante in mijn Japanse avonturen). De volgende dag 's morgens vroeg vertrokken,
in Shinjuku afgesproken met Jasmijn, 4u in Tokyu Hands rondgehangen (een té leuke winkel), onigiri (rijstballetjes, heel goedkoop, lekker & maagvullend) gegeten, om dan Roppongi te verkennen. Bekend voor zijn Roppongi Hills gebouw
dat 53 verdiepingen hoog is en op de bovenste verdieping een aquarium heeft met verschillende soorten vissen. (Wel geen dolfijnen of haaien enzo, helaas.)
's Avonds heb ik in Shinjuku de bus naar Nagoya genomen. Daar om 6u 's morgens aangekomen, wat rondgehuppeld en om 8u Miki ontmoet. Een koffie'tje gedronken want het was nog vroeg en dan naar het kasteel van Nagoya geweest.
Het is het eerste kasteel in Japan dat ik zag, dus ik vond het wel de moeite waard. Ook omdat er vanbinnen een soort museum was over de geschiedenis van Japan en wat dit kasteel & Nagoya daar mee te zien heeft. Ik heb dat allemaal geleerd bij Vande Walle in het 1e en 2e jaar, dus ik zou het allemaal moeten weten... Maar het is toch leuk omdat nu in het echt te zien. Geeft direct veel meer betekenis aan alle theorie...
Maar dus, 's middags lekker gegeten, nog naar een tempel gaan zien,
wat rondgewandeld en dan 's avonds naar Miki's thuis gegaan. Eerst samen met de mama, broer, zus en vriendin van de zus taart, thee, sushi gegeten en daarna naar het huis van de oma
gegaan (trouwens een gigantische villa!! niet in Japan termen, maar zelfs Belgie termen. 3 badkamers, 4 Japanse kamers, 2 keukens, nog 8 andere kamers, 2 lievingen, 3 tv's,....... echt decadent... En terwijl normale Japanse huisen geen of maximum 1 parkeerplaats hebben, had deze villa er 4. Ook een binnentuintje en een grote buitentuin.) Helaas was ik te sprakeloos en verlegen (jawel!!) om het vast te leggen op de gevoelige plaat. Een paar wazige foto's uit de auto maar die zeggen eigenlijk niet zoveel. Helaas!
Nog tot laat vrouwen-gesprekken gevoerd en de volgende ochtend lekker ontbijt. Dan tegen de middag hebben we Jonathan, een Belg die in Nagoya werkt, ontmoet. Jonathan is juist afgestudeerd : Japanologie op de KUL. Miki kende die ook toevallig (via Internet), zonder te weten dat Jonathan en ik elkaar ook kennen.
Lekkere ramen (noedels) gegeten, wat rondgewandeld alweer (windowshopping) en dan om kwart na 4 heb ik de bus terug naar Tokyo genomen. Met de bus via de autosnelweg door de bergen, langs Uenohara terug naar Tokyo. Helaas was er 20km file op de autostrade, die ervoor zorgde dat de bus om 2u 's nachts ongeveer in Shinjuku zou arriveren, which means geen treinen meer. Ik ben dan samen met wat andere busgangers, vroeger uitgestapt, nog een trein kunnen nemen naar een groot station om dan in een hotel te blijven overnachten. De volgende dag gewoon wat door Tokyo gehost, tegen de namiddag naar Chigasaki teruggekeerd en heerlijk gegeten.
De dagen die erop volgenden heb ik doorgebracht afwisselend lui thuis
en op stap met de familie.
Een paar keer naar Tokyo "afgereisd" om met Jasmijn ofzo te gaan eten, eens naar de zee gefietst (van hier ongeveer een 10 minuutjes en bij 35 graden is zee echt wel verfrissend!!),
gewinkeld uiteraard (ook een terugkerende constante in mijn Japan-leven) en verder vandaag naar het grootste Oceanarium van Japan in Yokohama.
Er waren veel vissen, kleine & grote, eenden, kikkers, slangen, schildpadden, haaien, vieze platvissen, mooie witte dolfijnen, gewone dolfijnen, een zeekoe, een bever, vele zeehonden, walvisjes, pinguins, ijsberen, .......
De witte dolfijnen, gewone grijze dolfijnen, zeekoe, zeehonden, pinguins en walvissen verzorgden een mooie ongeziene adembenemende show. Het was echt zodanis de moeite waard dat we het twee keer gezien hebben!!
(We hebben ook ontdekt da ge voor 60 euro 75 minuten met de dolfijnen kunt zwemmen!!!)(Het is dus ons plan om dit in oktober ergens te doen!)(Mijn kinderdroom!!JEEJ!)
Verder zitten mijn 2 weken in Japan er bijna op. Morgen gaan we misschien nog naar de 13,35m hoge Boeddha in Kamakura.
Verder inpakken en vliegtuig nemen, zo sta ik maandagavond alweer op Belgische bodem!
Groetjes!!
Mijn weekverloop begint bij het eindigen van het vorige. Ik was op weg naar Chigasaki, in de provincie Kanagawa. Ligt nog verder van Tokyo dan Yokohama. Alles samen ongeveer een urenhalf van Tokyo-stad. Maar al bij al dus nog niet zo ver (in Japan-termen toch niet).
De mama van Momoko (Kazumi) wachtte mij op in het station. Samen met de auto naar huis gegaan, mijn gerief daar gezet, een douche genomen, iets gegeten, effe op't gemak gezeten voor ik terug vertrok naar mijn volgende stop. Nu ik daar dan toch was, heb ik op Momoko gewacht die heel blij was mij te zien. Maar schijnbaar verstaat ze wel nog al het Nederlands als ze het hoort van mij, maar ze kan het niet zelf meer spreken... Ze is heel verlegen geworden en is bang om fouten te maken in het Nederlands dus spreekt ze het niet meer... Misschien met de tijd...
's Avonds ben ik dan richting Uenohara gegaan, om nog eens een goeie dag te zeggen tegen Tatsuya & zijn ouders & broer. Lekker gegeten ook (een constante in mijn Japanse avonturen). De volgende dag 's morgens vroeg vertrokken,
in Shinjuku afgesproken met Jasmijn, 4u in Tokyu Hands rondgehangen (een té leuke winkel), onigiri (rijstballetjes, heel goedkoop, lekker & maagvullend) gegeten, om dan Roppongi te verkennen. Bekend voor zijn Roppongi Hills gebouw
dat 53 verdiepingen hoog is en op de bovenste verdieping een aquarium heeft met verschillende soorten vissen. (Wel geen dolfijnen of haaien enzo, helaas.)
's Avonds heb ik in Shinjuku de bus naar Nagoya genomen. Daar om 6u 's morgens aangekomen, wat rondgehuppeld en om 8u Miki ontmoet. Een koffie'tje gedronken want het was nog vroeg en dan naar het kasteel van Nagoya geweest.
Het is het eerste kasteel in Japan dat ik zag, dus ik vond het wel de moeite waard. Ook omdat er vanbinnen een soort museum was over de geschiedenis van Japan en wat dit kasteel & Nagoya daar mee te zien heeft. Ik heb dat allemaal geleerd bij Vande Walle in het 1e en 2e jaar, dus ik zou het allemaal moeten weten... Maar het is toch leuk omdat nu in het echt te zien. Geeft direct veel meer betekenis aan alle theorie...
Maar dus, 's middags lekker gegeten, nog naar een tempel gaan zien,
wat rondgewandeld en dan 's avonds naar Miki's thuis gegaan. Eerst samen met de mama, broer, zus en vriendin van de zus taart, thee, sushi gegeten en daarna naar het huis van de oma
gegaan (trouwens een gigantische villa!! niet in Japan termen, maar zelfs Belgie termen. 3 badkamers, 4 Japanse kamers, 2 keukens, nog 8 andere kamers, 2 lievingen, 3 tv's,....... echt decadent... En terwijl normale Japanse huisen geen of maximum 1 parkeerplaats hebben, had deze villa er 4. Ook een binnentuintje en een grote buitentuin.) Helaas was ik te sprakeloos en verlegen (jawel!!) om het vast te leggen op de gevoelige plaat. Een paar wazige foto's uit de auto maar die zeggen eigenlijk niet zoveel. Helaas!
Nog tot laat vrouwen-gesprekken gevoerd en de volgende ochtend lekker ontbijt. Dan tegen de middag hebben we Jonathan, een Belg die in Nagoya werkt, ontmoet. Jonathan is juist afgestudeerd : Japanologie op de KUL. Miki kende die ook toevallig (via Internet), zonder te weten dat Jonathan en ik elkaar ook kennen.
Lekkere ramen (noedels) gegeten, wat rondgewandeld alweer (windowshopping) en dan om kwart na 4 heb ik de bus terug naar Tokyo genomen. Met de bus via de autosnelweg door de bergen, langs Uenohara terug naar Tokyo. Helaas was er 20km file op de autostrade, die ervoor zorgde dat de bus om 2u 's nachts ongeveer in Shinjuku zou arriveren, which means geen treinen meer. Ik ben dan samen met wat andere busgangers, vroeger uitgestapt, nog een trein kunnen nemen naar een groot station om dan in een hotel te blijven overnachten. De volgende dag gewoon wat door Tokyo gehost, tegen de namiddag naar Chigasaki teruggekeerd en heerlijk gegeten.
De dagen die erop volgenden heb ik doorgebracht afwisselend lui thuis
en op stap met de familie.
Een paar keer naar Tokyo "afgereisd" om met Jasmijn ofzo te gaan eten, eens naar de zee gefietst (van hier ongeveer een 10 minuutjes en bij 35 graden is zee echt wel verfrissend!!),
gewinkeld uiteraard (ook een terugkerende constante in mijn Japan-leven) en verder vandaag naar het grootste Oceanarium van Japan in Yokohama.
Er waren veel vissen, kleine & grote, eenden, kikkers, slangen, schildpadden, haaien, vieze platvissen, mooie witte dolfijnen, gewone dolfijnen, een zeekoe, een bever, vele zeehonden, walvisjes, pinguins, ijsberen, .......
De witte dolfijnen, gewone grijze dolfijnen, zeekoe, zeehonden, pinguins en walvissen verzorgden een mooie ongeziene adembenemende show. Het was echt zodanis de moeite waard dat we het twee keer gezien hebben!!
(We hebben ook ontdekt da ge voor 60 euro 75 minuten met de dolfijnen kunt zwemmen!!!)(Het is dus ons plan om dit in oktober ergens te doen!)(Mijn kinderdroom!!JEEJ!)
Verder zitten mijn 2 weken in Japan er bijna op. Morgen gaan we misschien nog naar de 13,35m hoge Boeddha in Kamakura.
Verder inpakken en vliegtuig nemen, zo sta ik maandagavond alweer op Belgische bodem!
Groetjes!!
Friday, September 12, 2008
Hey hey, hier is eindelijk de eerste update. Mijn twee dagjes in Ikebukuro (district in Tokyo) zit er alweer op. Nu bevind ik mij in de buurt van Yokohama, bij de familie van Momoko, mijn leerlingske :)
De vlucht was afgrijselijk. Ik heb totaal niet kunnen slapen, en dus leek de vlucht eindeloos te duren. Rusland is echt te groot. Het overstappen in Wenen daarentegen is wel vlotjes verlopen. Jasmijn en ik waren een van de weinige buitenlanders tussen menig Japanner. Zo konden we al wat in de Japan-sfeer komen..
In Japan was het zoals verwacht flink warm (heet) en dus hebben we ons algauw omgekleed in de wc's. Ticketjes gekocht voor onze bus naar Ikebukuro en wat noodzakelijke telefoontjes gepleegd. Daarnaast heb ik ook een gsm gehuurd. Zo kan ik de komende 2 weken iedereen bereiken, moest een afspraak mislukken. Daar stations groot zijn, en het makkelijk is elkaar te mislopen, vond ik het toch maar beter om er eentje te huren. Het valt ook niet zo duur uit.
Dan op de bus, naar Ikebukuro, Jasmijn is dan vertrokken naar haar dorm (kot) met iemand van haar unief die haar kwam halen. En ik ben samen met Tatsuya naar mijn hotel geweest, mijn valies afgezet en dan tegen de avond met ons drietjes sushi gaan eten. We hebben ons volledig laten gaan! 回転寿司は最高！！ 's Avonds naar mijn hotel teruggekeerd en goed geslapen om de volgende ochtend samen met Jasmijn mee te wandelen tot aan haar unief. De eerste dagen in Japan zijn altijd zowiezo wat onwennig. Het was er wel fijn precies, maar ik mocht (helaas) niet binnen, dus ben ik op mijn eentje wat gaan windowshoppen. Omdat ik niets speciaals te doen had gisteren, vond ik het een goed idee om al eens tot in Saitama te gaan, om te zien waar mijn universiteit zich bevindt en hoe het er allemaal uitziet enzo.
Mijn universiteit bevindt zich (naar Japanse normen) op den buiten, met veel groen en ook hier en daar een rijstveldje (foto's volgen later). Mijn dormitory zag er wel nogal oud enzo uit, maar ja... Het is heel goedkoop dus ja... Het is het een of het ander hé. En ik heb liever wat geld over om wat rond te reizen en mij te amuseren!
Het is wel ver van het station dus ik zal ofwel de bus moeten nemen ofwel een fietsje huren of kopen. Maar ik zie het wel zitten!
Gisterenavond ben ik dan met Jasmijn en haar saakuru(=kring)(zeg saakuru luidop en hoor het woord cirkel erin..) (een soort groepje van mensen met de zelfde interesse die van tijd tot tijd samenkomen. Een beetje zoals de studentenkring bij ons, maar dan niet gebaseerd op studie, maar op interesse. Dit kan zowel sport als muziek als studie zijn.) mee gaan bowlen, wat echt mega wijs was. Het is dus yappari(=dus) onmogelijk om 15 verschillende Japanse meisjes en jongens namen op een avond te onthouden... Het is echt niet te doen. Als je dan denkt dat je ze uiteindelijk weet, ben je 2 minuten later terug mis... Gelukkig kunnen zij onze Westerse namen ook niet onthouden en kunnen ze ons dus niets verwijten :P.
Daarna zijn we in groepjes opgesplits om te gaan eten. Wij zijn uiteindelijk met een groepje van 7 naar de kombini コンビニ geweest. (winkels die open zijn op het ogenblik dat je ze nodig hebt, maw op bijna elk mogelijk tijdstip van de dag/week/maand :) ).
Je kan daar zo van die voorbereide sushi's of andere gerechtjes kopen, die ter plaatse opgewarmd worden en dus een perfect avondmaal zijn om opgegeten te worden in het park. Nadat de andere groepjes gedaan hadden met eten, zijn ze ook naar dat park komen verzamelen en hebben we daar tot een uur of half 12 zitten socializen, totdat de meeste hun shuuden 終電 moesten halen. Shuuden is Japans voor laatste trein. Afhankelijk van de plaats waar ze nog naartoe moeten, is die rond 12 of half 1. Mijn hotel was daar heel dicht in de buurt en dus had ik geluk en kon ik naar huis gaan wanneer ik wou.
Helaas hadden Akifumi 朗文 en Takaaki 貴明 (Aki en Taka dus)(twee jongens voor de mensen onder ons die niet weten welk geslacht Japanse namen bezitten) hun shuuden gemist! En dus zat er niets anders op dan de nacht door te brengen ergens in Ikebukuro om rond 4-5u de eerste trein naar huis te nemen. Ik heb dan maar mijn goed hart getoond en we zijn samen gaan karaoken. :P Van een uur of 1 tot 5. Met het gevolg dat mijn stem nu (zo goed als) ontbreekt. Waarom zolang, wel, je betaalt een vast speciaal laag bedrag per persoon om van 1 tot 5 zoveel als je wilt te zingen & drinken. In ons geval was dat 850 yen, dus omgekerend 4 euro. Daar kunt ge toch geen nee tegen zeggen hé... Haha :O Dit was dus mijn eerste echte uitgaan in Tokyo. Geen woorden voor. Te geweldig. :) (zeker als je weet hoe graag ik wel niet zing!!)
Dan hebben de twee jongens mij aan mijn hotel afgezet (Japanse jongens vinden het ongehoord dat meisjes alleen naar huis wandelen wegens gevaarlijk (totaal niet gevaarlijk maar bon, ik laat ze doen, ik loop immers ook liever met 3 dan alleen, zeker als de kans op verdwalen er wel inzit :D)) en ben ik gaan slapen.
Deze morgen dan rond 10u opgestaan, mijn boeltje gepakt en met de trein via Ikebukuro-Shinjuku-Ebisu-Yokohama naar Chigasaki, waar de mama van Momoko mij opwachtte aan het station. Met de valies was deze reis een hele onderneming!!
Aangezien het hier nog wat meer naar het Zuiden is en 10min van de zee, is het hier echt hartstikke heet!! Echt gewoon niet te doen. Deze hitte kunnen wij ons in België echt niet voorstellen. Maar ik hou van het zonnetje dus ca va wel. Alhoewel ik aan het smelten was in mijn jeans!!
Nu zit ik hier dus in een fris huis, met mijn eigen laptop, fris fruit & drank, heel lieve mama,... Echt alles dus wat ik nodig heb. Ik krijg een sleutel en ik mag binnen en buiten zoals ik wil, echt gewoon zoals mama-hotel. :P
Ik heb dan ook gezegd dat ze haar niet moet inhouden en mij van tijd tot tijd commanderen om werkjes op te knappen zoals helpen met het eten en de was ophangen ofzo. Anyway, over een uurtje komt hanako en over 2uurtjes komt Momoko thuis!! Tanoshimi da!! (betekent zoveel als : ik kijk er naar uit!) Ze weten immers niet dat ik hier nu al ff ben :)
Tot zover mijn epistel.
Dorien
De vlucht was afgrijselijk. Ik heb totaal niet kunnen slapen, en dus leek de vlucht eindeloos te duren. Rusland is echt te groot. Het overstappen in Wenen daarentegen is wel vlotjes verlopen. Jasmijn en ik waren een van de weinige buitenlanders tussen menig Japanner. Zo konden we al wat in de Japan-sfeer komen..
In Japan was het zoals verwacht flink warm (heet) en dus hebben we ons algauw omgekleed in de wc's. Ticketjes gekocht voor onze bus naar Ikebukuro en wat noodzakelijke telefoontjes gepleegd. Daarnaast heb ik ook een gsm gehuurd. Zo kan ik de komende 2 weken iedereen bereiken, moest een afspraak mislukken. Daar stations groot zijn, en het makkelijk is elkaar te mislopen, vond ik het toch maar beter om er eentje te huren. Het valt ook niet zo duur uit.
Dan op de bus, naar Ikebukuro, Jasmijn is dan vertrokken naar haar dorm (kot) met iemand van haar unief die haar kwam halen. En ik ben samen met Tatsuya naar mijn hotel geweest, mijn valies afgezet en dan tegen de avond met ons drietjes sushi gaan eten. We hebben ons volledig laten gaan! 回転寿司は最高！！ 's Avonds naar mijn hotel teruggekeerd en goed geslapen om de volgende ochtend samen met Jasmijn mee te wandelen tot aan haar unief. De eerste dagen in Japan zijn altijd zowiezo wat onwennig. Het was er wel fijn precies, maar ik mocht (helaas) niet binnen, dus ben ik op mijn eentje wat gaan windowshoppen. Omdat ik niets speciaals te doen had gisteren, vond ik het een goed idee om al eens tot in Saitama te gaan, om te zien waar mijn universiteit zich bevindt en hoe het er allemaal uitziet enzo.
Mijn universiteit bevindt zich (naar Japanse normen) op den buiten, met veel groen en ook hier en daar een rijstveldje (foto's volgen later). Mijn dormitory zag er wel nogal oud enzo uit, maar ja... Het is heel goedkoop dus ja... Het is het een of het ander hé. En ik heb liever wat geld over om wat rond te reizen en mij te amuseren!
Het is wel ver van het station dus ik zal ofwel de bus moeten nemen ofwel een fietsje huren of kopen. Maar ik zie het wel zitten!
Gisterenavond ben ik dan met Jasmijn en haar saakuru(=kring)(zeg saakuru luidop en hoor het woord cirkel erin..) (een soort groepje van mensen met de zelfde interesse die van tijd tot tijd samenkomen. Een beetje zoals de studentenkring bij ons, maar dan niet gebaseerd op studie, maar op interesse. Dit kan zowel sport als muziek als studie zijn.) mee gaan bowlen, wat echt mega wijs was. Het is dus yappari(=dus) onmogelijk om 15 verschillende Japanse meisjes en jongens namen op een avond te onthouden... Het is echt niet te doen. Als je dan denkt dat je ze uiteindelijk weet, ben je 2 minuten later terug mis... Gelukkig kunnen zij onze Westerse namen ook niet onthouden en kunnen ze ons dus niets verwijten :P.
Daarna zijn we in groepjes opgesplits om te gaan eten. Wij zijn uiteindelijk met een groepje van 7 naar de kombini コンビニ geweest. (winkels die open zijn op het ogenblik dat je ze nodig hebt, maw op bijna elk mogelijk tijdstip van de dag/week/maand :) ).
Je kan daar zo van die voorbereide sushi's of andere gerechtjes kopen, die ter plaatse opgewarmd worden en dus een perfect avondmaal zijn om opgegeten te worden in het park. Nadat de andere groepjes gedaan hadden met eten, zijn ze ook naar dat park komen verzamelen en hebben we daar tot een uur of half 12 zitten socializen, totdat de meeste hun shuuden 終電 moesten halen. Shuuden is Japans voor laatste trein. Afhankelijk van de plaats waar ze nog naartoe moeten, is die rond 12 of half 1. Mijn hotel was daar heel dicht in de buurt en dus had ik geluk en kon ik naar huis gaan wanneer ik wou.
Helaas hadden Akifumi 朗文 en Takaaki 貴明 (Aki en Taka dus)(twee jongens voor de mensen onder ons die niet weten welk geslacht Japanse namen bezitten) hun shuuden gemist! En dus zat er niets anders op dan de nacht door te brengen ergens in Ikebukuro om rond 4-5u de eerste trein naar huis te nemen. Ik heb dan maar mijn goed hart getoond en we zijn samen gaan karaoken. :P Van een uur of 1 tot 5. Met het gevolg dat mijn stem nu (zo goed als) ontbreekt. Waarom zolang, wel, je betaalt een vast speciaal laag bedrag per persoon om van 1 tot 5 zoveel als je wilt te zingen & drinken. In ons geval was dat 850 yen, dus omgekerend 4 euro. Daar kunt ge toch geen nee tegen zeggen hé... Haha :O Dit was dus mijn eerste echte uitgaan in Tokyo. Geen woorden voor. Te geweldig. :) (zeker als je weet hoe graag ik wel niet zing!!)
Dan hebben de twee jongens mij aan mijn hotel afgezet (Japanse jongens vinden het ongehoord dat meisjes alleen naar huis wandelen wegens gevaarlijk (totaal niet gevaarlijk maar bon, ik laat ze doen, ik loop immers ook liever met 3 dan alleen, zeker als de kans op verdwalen er wel inzit :D)) en ben ik gaan slapen.
Deze morgen dan rond 10u opgestaan, mijn boeltje gepakt en met de trein via Ikebukuro-Shinjuku-Ebisu-Yokohama naar Chigasaki, waar de mama van Momoko mij opwachtte aan het station. Met de valies was deze reis een hele onderneming!!
Aangezien het hier nog wat meer naar het Zuiden is en 10min van de zee, is het hier echt hartstikke heet!! Echt gewoon niet te doen. Deze hitte kunnen wij ons in België echt niet voorstellen. Maar ik hou van het zonnetje dus ca va wel. Alhoewel ik aan het smelten was in mijn jeans!!
Nu zit ik hier dus in een fris huis, met mijn eigen laptop, fris fruit & drank, heel lieve mama,... Echt alles dus wat ik nodig heb. Ik krijg een sleutel en ik mag binnen en buiten zoals ik wil, echt gewoon zoals mama-hotel. :P
Ik heb dan ook gezegd dat ze haar niet moet inhouden en mij van tijd tot tijd commanderen om werkjes op te knappen zoals helpen met het eten en de was ophangen ofzo. Anyway, over een uurtje komt hanako en over 2uurtjes komt Momoko thuis!! Tanoshimi da!! (betekent zoveel als : ik kijk er naar uit!) Ze weten immers niet dat ik hier nu al ff ben :)
Tot zover mijn epistel.
Dorien
Tuesday, September 02, 2008
Japan 9 - 22 september 2008
Dag trouwe bloglezers (die er waarschijnlijk niet zijn).
Hier nog eens een update van mijn toekomst plannen voor de komende 12 à 13 maanden. Ten eerste op 9 september vertrek ik via Wenen naar Japan, Tokyo. Om daar twee weken te zijn en wat rond te trekken. Op 22 september kom ik dan al terug naar België.
De tweede keer vertrek ik op 1 oktober via Frankfurt naar Tokyo. Dan blijf ik daar een volledig jaar. Met de monbushō beurs ga ik tijdens dat jaar zoveel mogelijk van Japan proberen zien, en eventueel ook een deel van Azië. Als mijn budget en planning dat toelaat. Maar dat eerste mag niet echt een probleem zijn aangezien ik lucky ben en die monbushō beurs heb. Daarnaast ga ik proberen om op mijn jaar aan Saitama daigaku zoveel mogelijk Japanse (Economische) termen bij te leren en mijn algemene 漢字 kanji karakter kennis op te poetsen.
De monbushō beurs, is een beurs van het Ministerie van Onderwijs in Japan. Die je kan winnen door in Maart aan een wedstrijd (schriftelijke en mondelinge test) mee te doen aan de Japanse Ambassade in België. Normaal krijgt elk jaar 1 persoon die. Uitzonderlijk dit jaar zijn we met twee. G. (ik kort namen af omwille van privé redenen) gaat een jaar naar Sophia University (上智大学 jōchi daigaku) en vertrok al op 1 september. Ik ga naar Saitama University (埼玉大学 saitama daigaku) en vertrek dus op 1 oktober. In Japan beginnen niet alle universiteiten op dezelfde dag aan een nieuw semester, vandaar het verschil.
We kunnen onze vertrek en terugkomst data ook niet zelf kiezen, daar het vliegtuigticket in onze beurs zit en we die opgestuurd krijgen vanuit Japan.
Nu in september ga ik 2 weken een beetje rondtrekken. Eerst een beetje in Tokyo hangen om met J. (die voor het eerst naar Japan gaat) Japan (meer bepaald Tokyo) te verkennen. Aangifte doen enzo. Onze いわゆる zogenaamde Alien registration (外国人登録 gaikokujin tōroku) in orde maken, eventueel bankrekening maken, gsm kopen,..... Of gewoon al voor het eerst wijs geraken in Ikebukurō enzo om onze juiste treinen te nemen. Het Japanse metro- en treinennetwerk is niet voor niets één van de drukste (misschien wel het drukste) ter wereld.
Daarna ga ik via Uenohara langs Yokohama naar Nagoya. Om dan vanuit Nagoya via Kamakura en Yokohama terug te keren naar Narita. (Narita is de plaats van de luchthaven ongeveer zo'n 65km ten Oosten van Tokyo.) Zo heb ik toch op de 東海道 tōkaidō letterlijk Oosterlijke Zeeroute de belangrijkste plaatsjes gezien. Wie weet zijn er nog dorpjes of kleine stadjes waar ik halt hou. Maar dat zie ik dan wel.
(zie afbeeldingen voor een idee van de Tōkaidō)
Mensen met suggesties zijn altijd welkom !! Aangezien ik misschien zo wat ga reizen van her naar der, ga ik mijn laptop niet meenemen en zijn updates en mailchecks zeldzaam.
では deha (spreek uit als dewa) alle
またね mata ne tot de volgende
ドリーン dorien Dorien
PS: vanaf nu ga ik Japanse woorden/termen eerst in het Japans schrijven, ernaast de uitspraak in cursief en daarnaast de vertaling. Woorden die één keer vertaald werden, kunnen later wel nog terugkomen zonder opnieuw de vertaling ernaast. Aandachtig lezen is dus de boodschap. Haha. =)
Hier nog eens een update van mijn toekomst plannen voor de komende 12 à 13 maanden. Ten eerste op 9 september vertrek ik via Wenen naar Japan, Tokyo. Om daar twee weken te zijn en wat rond te trekken. Op 22 september kom ik dan al terug naar België.
De tweede keer vertrek ik op 1 oktober via Frankfurt naar Tokyo. Dan blijf ik daar een volledig jaar. Met de monbushō beurs ga ik tijdens dat jaar zoveel mogelijk van Japan proberen zien, en eventueel ook een deel van Azië. Als mijn budget en planning dat toelaat. Maar dat eerste mag niet echt een probleem zijn aangezien ik lucky ben en die monbushō beurs heb. Daarnaast ga ik proberen om op mijn jaar aan Saitama daigaku zoveel mogelijk Japanse (Economische) termen bij te leren en mijn algemene 漢字 kanji karakter kennis op te poetsen.
De monbushō beurs, is een beurs van het Ministerie van Onderwijs in Japan. Die je kan winnen door in Maart aan een wedstrijd (schriftelijke en mondelinge test) mee te doen aan de Japanse Ambassade in België. Normaal krijgt elk jaar 1 persoon die. Uitzonderlijk dit jaar zijn we met twee. G. (ik kort namen af omwille van privé redenen) gaat een jaar naar Sophia University (上智大学 jōchi daigaku) en vertrok al op 1 september. Ik ga naar Saitama University (埼玉大学 saitama daigaku) en vertrek dus op 1 oktober. In Japan beginnen niet alle universiteiten op dezelfde dag aan een nieuw semester, vandaar het verschil.
We kunnen onze vertrek en terugkomst data ook niet zelf kiezen, daar het vliegtuigticket in onze beurs zit en we die opgestuurd krijgen vanuit Japan.
Nu in september ga ik 2 weken een beetje rondtrekken. Eerst een beetje in Tokyo hangen om met J. (die voor het eerst naar Japan gaat) Japan (meer bepaald Tokyo) te verkennen. Aangifte doen enzo. Onze いわゆる zogenaamde Alien registration (外国人登録 gaikokujin tōroku) in orde maken, eventueel bankrekening maken, gsm kopen,..... Of gewoon al voor het eerst wijs geraken in Ikebukurō enzo om onze juiste treinen te nemen. Het Japanse metro- en treinennetwerk is niet voor niets één van de drukste (misschien wel het drukste) ter wereld.
Daarna ga ik via Uenohara langs Yokohama naar Nagoya. Om dan vanuit Nagoya via Kamakura en Yokohama terug te keren naar Narita. (Narita is de plaats van de luchthaven ongeveer zo'n 65km ten Oosten van Tokyo.) Zo heb ik toch op de 東海道 tōkaidō letterlijk Oosterlijke Zeeroute de belangrijkste plaatsjes gezien. Wie weet zijn er nog dorpjes of kleine stadjes waar ik halt hou. Maar dat zie ik dan wel.
(zie afbeeldingen voor een idee van de Tōkaidō)
Mensen met suggesties zijn altijd welkom !! Aangezien ik misschien zo wat ga reizen van her naar der, ga ik mijn laptop niet meenemen en zijn updates en mailchecks zeldzaam.
では deha (spreek uit als dewa) alle
またね mata ne tot de volgende
ドリーン dorien Dorien
PS: vanaf nu ga ik Japanse woorden/termen eerst in het Japans schrijven, ernaast de uitspraak in cursief en daarnaast de vertaling. Woorden die één keer vertaald werden, kunnen later wel nog terugkomen zonder opnieuw de vertaling ernaast. Aandachtig lezen is dus de boodschap. Haha. =)
Subscribe to:
Posts (Atom)
Subscribe
Posts
All Comments
