Ｏｈｉｓａｓｈｉｂｕｒｉ～ (Lang geleden..)

Het is precies nogal lang geleden sinds mijn laatste post...
Druk, niet zo veel spectaculairs meer meegemaakt en er zijn leukere dingen om te doen dan achter de pc te zitten terwijl er buiten mooi weer, mijn laatste dagen vakantie en een fantastische stad/land op mij staat te wachten! Dus, mijn blog over vandaag : het Yasukuni schrijn, Kokkai, Koukyou en Yakuza komt later.
In between kunnen jullie deze woorden al eens opzoeken en wat informatie inwinnen, zodat mijn uitleg goed te begrijpen is. Voor een korte uitleg over de woorden hierboven vernoemd, verwijs ik u door naar ... Wikipedia... of course !
Gegroet, ik ga slapen en daarna nog wat genieten van mijn 2 laatste volledige dagen !
...wat ga ik Japan missen... *kijkt héél verdrietig*

地震 & Odaiba ! Yo～ssh!

Vandaag was – letterlijk en figuurlijk – een bewogen dag. Laten we maar meteen met de deur in huis vallen : deze ochtend om een uur of half elf, werden we wakker geschud. Een aardbeving, jawel! Ze vond plaats in Niigata, in het Noord-westen van Japan. Daar was het 7 op de schaal van Richter. Met als gevolg 7 doden en 750 gewonden.
In Tokyo was het MAAR 3. Ik moet er wel bij vertellen dat we op het 7e verdiep van een hoog gebouw zaten, in een hoek, en zonder te overdrijven, het gebouw wiebelde serieus van links naar rechts.
We waren ietwat saaie dialoogjes aan het doen, toen Jessica haar rechtzette en de dialoog van 2 anderen onderbrak door te roepen : JISHIN!!! Betekent dus zoveel als aardbeving. Iedereen recht en inderdaad, het beefde onder ons, en het gebouw begon te wiebelen. Ik kan het u op een blaadje geven, op dat ogenblik zo hoog boven de grond, wou ge da ge me uw beide voetjes beneden stond. Na een dikke vijf minuten was het schudden gedaan, maar tegen dat ik (en nog wat anderen, die ook voor het eerste kennismaakten met een aardbeving) gekalmeerd was, was er toch alweer een uur voorbij. Op dat ogenblik is de dood namelijk zo dicht bij. Eigenlijk is naar Japan gaan, gewoon u leven riskeren! ‘k Had dit weekend al eerst een (echte) tyfoon overleeft (die uiteindelijk niet zo erg was boven tokyo) en daar boven op kreeg ik nog een aardbeving!
Donderdag ochtend was er ook een aardbeving, maar toen sliep ik nog (het was half 6), dus die heb ik niet gevoeld. Lang leve vast slapen!
Vanmorgen heb ik het dan toch mogen meemaken. Mogen – lol.
En de natuurgoden zijn mij goed (?) gezind, want deze avond, iets na elven, 23u12 om exact te zijn, was er wéér een aardbeving. Deze keer maar zachtjes. 1 à 2 op de schaal van Richter.
Een bewogen dag, jawel!
Tot vandaag stond ik te springen om eens een aardbeving te mogen meemaken, nu ik er eentje gehad heb, is het welletjes geweest. Ik hou er niet zo van. Eerlijk gezegd was ik zelfs wat in shock deze ochtend. Maar ge zou voor minder !! Geloof mij!!
Bon, nu naar het plezantere deel van de dag : Odaiba.
Odaiba is een kunstmatig eiland in het Oosten van Tokyo, in de baai van Tokyo. Er bevindt zich het tweede hoogste reuzenrad ter wereld (na Londons Eye), veel eigenaardige hoge gebouwen, winkelcentra en ook gewoon mooie uitzichten. Hiervoor verwijs ik u door naar de fotosite. Ohja, die is trouwens veranderd. Vanaf nu kan u de foto’s vinden op volgende link :
http://www.imagestation.com/members/Dorieninjapan

Details over Odaiba zijn voor later, mond aan mond. Ik ga wel aan de hand van wat woorden eventjes omschrijven hoe het er was.

1. Water : Aangezien het een kunstmatig eiland is, is het omgeven door water. Het ruikt er ook keihard naar de zee en het ruisen van de zee enzo. Heel rustig en mooi.
2. Hoog : het contrast met de zeespiegel en keihoge gebouwen is groot. Vanuit het reuzenrad (want daar zijn we uiteraard ingeweest) kon je alles mooi bekijken. Ik kan dat niet met woorden uitleggen, hiervoor hebben ze ooit de foto uitgevonden. Take a look!
3. Brug : het eiland is met het vasteland verbonden via een 1353 ongeveer lange brug. Waarvan 500 hangbrug. Ik heb die hoogst persoonlijk TE VOET afgelegd. By night, uiteraard. Het is de meest romantische plek die ik ooit in mijn leven gezien heb.
4. Zo komen we bij het 4e woord : Romantisch. Vandaag was een feestdag in Japan : umi no hi. Vertaald : dag van de zee. En dus op het strand aan het water waren 12500 (als ik het goed onthouden heb, maar mogelijks is het een nulletje te weinig) kaarsjes gezet, in verschillende vormen. Het ruisen van de zee, miljoenen lichtjes in hoge gebouwen, de rainbow bridge (zo heet de brug die ik bewandeld heb) en de kaarsjes al te samen vormden een prachtig geheel.
5. Vijfde woord is dan licht : het reuzenrad was oneindig mooi verlicht en veranderde ook steeds van kleur. Vliegtuig lichtjes, gebouwlichtjes, kaarsjes, alles zo mooi ~
6. Monorail : er gaat een soort trein rond op het eiland. Die vertrekt op het ‘vasteland’. Ik zet vasteland tussen aanhalingstekens, want japan is op zich ook nog altijd een eiland. Dus het vasteland van het eiland ^^ Iedereen volgt nog? :-)
Die trein wordt niet bestuurd en gaat vanzelf. Computergestuurd :-) Ik heb zo’n pas gekocht, dat je hem zoveel kan gebruiken als je wil op één dag. Zo hebben we af en toe stukjes te voet gedaan, als er iets te zien was, en andere stukjes met de trein. Ideale combinatie!
7. Tatsuya : de naam van de jongen die mijn date was. Hihi :-) Het was zodanig leuk vandaag dat we al meteen iets gepland hebben voor volgende week :-)
8. Uitzicht : veel mooie uitzichten met de hoge gebouwen en de lichtjes en alles erop en eraan. Maar daarvoor verwijs ik jullie dus door naar mijn fotosite. Hier een klein voorsmaakje. ‘k Moet wel zeggen, de foto’s zijn niet allemaal even scherp. Het is vandaag nogmaals gebleken dat het niet zo makkelijk is om een mooie foto te trekken! Zeker niet by night.

Conclusie : vandaag was de fijnste dag tot nu toe. Het was ook het mooiste weer. En de leukste compagnie. Dat gecombineerd met een prachtige plaats, kan niet anders dan perfect geweest zijn.
Japan is zo fijn hé. Zo fijn… Yo~sh. (Japans voor fijn.)
S!aapwel.

～～～Disneyland～～～

Vandaag was een geweldige dag. Maar dan ook echt een geweldige dag. Hij begon deze morgen al vroeg, om 7u ging mijn wekker. Ik sprong uit bed, douche binnen, daarna nog wat fruit en cornflakes naar binnengegooid en vertrokken voor een dagje eropuit naar Tokyo Disneyland. De afspraak was om 9u in de klas en van daaruit gingen we dan vertrekken met iedereen tesamen. Niet iedereen, want net zoals alle andere activiteiten is deze niet verplicht en mag je nog altijd zelf beslissen of je meegaat of niet. Maar er waren er een heel wat uit mijn klas die meegingen, dus we hadden ne grote, maar fijne, groep.
Het was een ingewikkelde heenreis, 3 keer van lijn veranderen (=overstappen), maar na een dik uurtje waren we terplekke. In het Zuid-Oosten van Tokyo bevindt zich de prefectuur Chiba en daar was het te doen. Er zijn wel 2 Disneylands. Tokyo Disneyland en Tokyo Disneyland Sea. Wij hebben Disneyland ‘gewoon’ gezien, dus ik kan niet het verschil tussen de twee uitleggen. ‘k Zou zeggen, zoek het eens op ^^
Bon, we kregen dus ons inkomsticketje en na wat foto’s getrokken te hebben van de ingang en het algemene beeld, werden we ‘aan ons lot overgelaten’ in een groot park met een japanse plattegrond. !jeej!
Al gauw werden er groepjes gevormd, want met zo’n grote groep is het onmogelijk om samen te blijven en iederen tevreden te stellen. Ik zat met 4 vriendinnetjes in een groepje van 5, wat achteraf gebleken niet zo handig is, want dan moet er altijd iemand alleen zitten…
Fantastisch, ik ben doodmoe, dus ik schrijf morgen verder. Morgen is zaterdag en een niets-doen-dag voor mij. Buiten wat lezen/studeren en op computer zitten (en eten maken) zal ik niet veel verzetten. Tot morgen dus, voor een vervolg op dit al spannende begin !
Bon, hier zijn we weer. Goed uitgeslapen en proper gewassen en gestreken. Waar was ik ook al weer gebleven…
We waren dus met z’n vijven wat aan het rondlopen door het park/(disney)land en aan de zijkanten van de hoofdwandelpaden begonnen zich mensen neer te zetten en te installeren voor gelijk een uur durend ding. Wij totaal niet wetend wat of hoe vonden dan ook niets beter dan gewoon mee te doen met de rest en ons daar neer te zetten. Ons voetjes konden wel wat rust gebruiken want we waren al van om 8u ’s morgens op pad. Eerst naar school en dan van school richting Disneyland. We zetten ons daar neer en blijkbaar zaten we juist voor een (geluids)box, want in ene keer schrikken we ons rot wegens te luid en te dicht. Het was een of andere omroeper die ons (en iedereen) liet weten dat er binnen enkele minuten één of andere Hawaiaanse parade zou passeren en dat we toch wat moesten opletten en de kleine kindjes bij de hand houden.
Wij hartstikke benieuwd wat voor iets dat nu eigenlijk was. Ik heb het gefilmd en foto’s getrokken, maar mijn filmpjes zijn te groot, dus ik kan ze niet op youtube zetten. Ik heb wel op youtube min of meer hetzelfde gevonden, maar dan van een jaar ofzo geleden. Het trekt er hard op, muziek en praalwagens zijn min of meer hetzelfde gebleven. Dansjes, volgorde, kledij enzomeer was bij ons wat anders, maar het geeft een goed beeld wat die parade inhield.
De parade op zich heeft tussen de 30 en 45 minuten geduurd. En het was echt de moeite waard. Het deed mij een beetje denken aan Carnaval :-) bij ons. Al die praalwagens en kledij. Muziek was ook super vrolijk.
Onze dag begon dus al goed en iedereen was goed gezind. Na de parade hebben we zo wat vanalle attracties bezocht, giftshops in en uit gewandeld enzovoort.
Ik ga geen volledig uitgebreid gedetailleerd schema geven van welke attractie wanneer bezocht, maar het moet gezegd worden dat de Japanners er hun werk van maken. Als je in Japan bent op een dag, is dit iets dat niet mag ontbreken op de planning. Spijtiggenoeg ben ik nog niet naar Disneyland Parijs geweest dus ik kan niet vergelijken, maar dit was toch netjes. We hebben daar ook naar een 3D film gekeken, ook echt de moeite. Zo met brilletjes… Een space shuttle voerde ons 10 minuten lang op en neer ondersteboven en alles wat ge u kunt inbeelden in een pikdonkere ruimte. Geen lichtje, flikkeringske, niets noppes nada. Pikke donker. En snel. En hard. Indrukwekkend, maar toch een beetje angstaanjagend. In een gewone roetsjbaan zie je wanneer je naar links of rechts gaat (of overkop) en ben je erop voorbereidt, hier kon je echt niets zien en het was een behoorlijke uitdaging. Ondanks een vrijdag en zomervakantie en nog relatief mooi weer (het heeft maar heel eventjes geregend) was de maximum wachttijd over’t algemeen 30min. Een keertje hebben we 45 minuten ofzo moeten wachten, bij de Splash. Het was middag en het was warm en iedereen had wel zin in een verfrissing.
Wat op het eerste zicht saai leek, maar uiteindelijk toch nog fijn was, was zo een tocht door de wereld. Met het liedje “It’s a small world after all” op de achtergrond werden we door de wereld gevoerd. Overal mensjes met de typische bezigheid van hun land. Tulpen en windmolens voor Nederland, geiten, bellen en lange vlechten voor Zwitserland (Oostenrijk?), van die Mexicaanse dingen, Griekse dansende mensjes, Eskimo’s, enzovoort. Echt wel mooi gemaakt.
Er is echt werk van gemaakt en het park zelf ligt ook heel proper. Je komt dan ook veel mensen tegen die met een veegborstel rondlopen en het park lopen te kuisen.
Achja, alles bijeen een zeer geslaagde dag. Een van de fijnste tot nu toe.
De plannen zijn vandaag (zaterdag) nietsnutten, misschien in de late namiddag/avond richting Akihabara om een 2e denshijisho (elektrisch woordenboekje) te kopen en wat te winkelen. Maandag ga ik na de les richting Odaiba. Een soort eiland met vanalles… Ik ga daar naar toe (en nu kom het) met een klasvriendinnetje en 2 jongens. Dubbel date dus :-) gnigni. De jongens zijn Jappen, uiteraard. Zo wordt er weer een hele dag Japans gesproken. (Deftig Japans, beter Japans dan het Japans dat we met ons 5 onderelkaar in Disneyland spraken.) Goed geregeld van ons :-p
Bon, we gaan nog eens wat studeren !!
Tot de volgende, waarschijnlijk een relaas over Odaiba en de jongens uiteraard ^^
Dorien

dabedidabeda ^^

Na 5 dagen eindelijk nog eens een blogje. ‘k Heb het een beetje verwaarloosd :-)

Maar dus, mijn laatste blog was vrijdag, dus nu begin ik een kort relaas vanaf zaterdag tot vandaag (woensdag).

Zaterdag was mijn uitrustdag. Eerst en vooral lang geslapen. Het was de eerste keer sinds den blok (begin juni) dat ik nog eens uitgeslapen heb. (Uitslapen = in mijn bed blijven liggen en er niet uit moeten.) Rond 11u ben ik dan toch uit mijn bed gekomen, een doucheke genomen en wat gechilld. Wat gelezen, wat gestudeerd, wat gebabbeld, Japanse televisie gekeken, op de computer wat surfen… Zaterdag dus niets echt uitgevreten. Aangezien Yuko een hele dag weg was, moest ik het met vader stellen. Die ’s avonds eten gemaakt heeft. Tomoka (de dochter) was ook weer een hele dag niet thuis ^^

Dan werd het zondag, ik had ’s middags rond 2u afgesproken met 2 vriendinnetjes om te gaan shoppen in Shinjuku. Daar een hele namiddag rondgehangen, ’s avonds nog even kennis gemaakt met de japanse versie van barbecue en daarna nog even een japans internet café langs de binnenkant gezien à kottekes voor 1 of 2 of meerdere personen met een zetel en een tv en een computer. Voor mij leken het eerder sekskotjes dan een internetcafé, maar dat zal wel aan mij liggen ^^

Die avond ook nog tot na middernacht een (eindeloos, zo leek het toch) gesprek gehad met Yuko. Over de verschillen tussen Japan en Belgie en zo. Onder andere het Japanse openbaar vervoer ~

Maandag terug naar school en dat valt allemaal wel mee. Daarna gaan eten met mensjes uit de klas. Het was een nieuwe ervaring :-) we zijn naar een sushi restaurant geweest, waar alle soorten sushi u voorbij ‘wandelen’ op een draaiband. Zoals de valiezen op de luchthaven, zo de sushi’s op aparte bordjes. Als je eentje wou, dan neem je het er gewoon af. Als je iets wilt dat er niet tussen ligt, dan moet je het gewoon roepen en dan komt de bestelling op uw schoot. Ge zit dus in een kring met een stuk of 20 mensen, en voor u gaat de band rond. In de kring staan dan 2 koks die de sushi’s aant maken zijn. :-) Echt wel fijn, en héél handig. Je eet dus alleen wat er lekker uitziet. En als het niet lekker was, neem je gewoon iets anders. Je betaalt per bordje dat je genomen hebt. 140 yen per bordje. Da’s 0,85 euro ongeveer. Dat was dus ook weer best lekker.

’s Avonds thuis gegeten, het was de laatste avond in langer dan een week met ons drietjes (yuko, yutaka en ik) want ze zijn dinsdagnamiddag vertrokken op vakantie, naar Hawai.

Dinsdag dan, terug school. En in de namiddag voor het eerst naar karaoke geweest. En het is me goed bevallen. :-) Het was echt geweldig. In’t begin een beetje onwennig, maar naarmate de alcohol vloeit, wordt alles wat losser en zo ook minder stressy. Zeker als er dan wat foute muziek gekozen wordt, is ambiance verzekerd.

Om misverstanden te vermijden, ik heb het bij één (alcoholisch) drankje gehouden. Mijn mede zangers niet. En tegen een uur of 5 waren enkelen onder hen al flink in de wind. Daar ik dat niet was, besloot ik maar eens terug te keren naar huis. Ik was ook wéér stikkapot en mijn stem begon af en toe af te haken. Toen ik dan ook om half 7 thuis kwam (ongeveer), moest ik nog zelf voor eten zorgen en wat voor school werken.

Vandaag terug les, het eerste uur ongelooflijk saai en oninteressant, het tweede uur véél te moeilijk ^^ Mijn kennis van grammatica is duidelijk uitstekend, maar woordenschat en (passieve) kanji héél wat minder. We weten wat ons te doen staat ! Studeren !

‘k Ga’t hierbij laten. ‘k Ben doodmoe en kmoet nog wat voor schooltjes werken tegen morgen.

Gegroet,

Dorien

1 week hier :-)

Wegens te moe en geen zin heb ik gisterenavond niets meer geschreven. Heb vandaag toch hopen tijd. Gisteren was vrijdag, in de voormiddag les en in de namiddag een uitstapje. Vandaag, zaterdag, niets gepland. Tijd voor wat uit te rusten en misschien al te beginnen studeren voor mijn herexamens. Maar dus eerst tijd voor het 7^e verhaaltje (het is zaterdag voormiddag en ik ben juist wakker). Maar eerst : gelukkige verjaardag zus!!!!

Toen gisteren mijn wekker ging, voelde het echt alsof ik nog maar paar minuten aan het slapen was. Elke avond maar om 12-1u gaan slapen en er elke morgen uit om half 8. En tussen door (om 6u) wakker worden omdat Yutaka dan opstaat om te gaan werken. En die maakt elke keer zoveel lawaai dat ik er wakker van word. Maarja, mijn kamer is naast de keuken, en een papieren deur en dunne houten deur houden duidelijk niet veel geluid tegen.

Nu ik toch wat tijd heb, zal ik eerst en vooral eens een plattegrondje van het huis geven. :-)

Hier ziet u dus het plannetje. De straat loopt aan de rechterkant. Langs N, M en K. De voordeur is dat blauwe streepje aan M. M zelfs is een lager gelegen stukje, waar je je schoenen achterlaat en uw paraplu enzo en dan dus een opstapje en je bent in de gang L. Als ge dus via die deur binnenkomt heb je aan uw recherkant de trap voor naar boven. Als je rechterdoor gaat kom je langs C en J. C is de vestiare. Waar al de kleren liggen, staan, hangen. Ook schoenen, een weegschaal, strijkplank en nog meer van die dingen. Links is J, de badkamer. Met een wc I en een kast in de muur H. In J heb je ook nog het wasmachine en een lavabo. Als je dan door de stippellijn gaat (een soort dubbele douche deur) kom je in de douche-bad. Daarvoor verwijs ik u door naar de foto’s, want ik kan dat niet uitleggen. Das één grote ruimte met een bad in de hoek en een douche in de andere hoek. Maar aangezien het een japans bad is, en een japans bad voorziet plaats voor verschillende mensen te zitten, is dat niet zoals bij ons. Maar dus, foto’s komen eraan.

Om verder te gaan, ga je terug vanuit J naar L en dan ga je naar links. Waar het hoekige lijntje is. Dat is zo’n japanse doek, zoals je ook ziet in restaurants tussen de keuken en de rest van het restaurant. Wel, als je daar door gaat kom je in de keuken. Met een frigo (het kruisje in het vierkantje) en kastjes. In het midden onder G heb je tafel. Vanuit de keuken is er een deur naar B. Dat is mijn kamer. A is de tuin (niet zo groot). Vanuit de keuken kun je ook zo naar de living E – D – F. D is een lager gelegen stukje met kussens en aan de paarse streepjes heb je een (grote) (plasma) tv. :-) E is zo wat gewoon ruimte. Naast E staat een piano. Aan F staan 3 gitaren en daar is een luik naar beneden. Als je het luik opent, is er een trap. Die brengt u naar beneden, daar waar Yutaka zich altijd bevindt als hij thuis is en niet slaapt of in bad zit. Wat daar juist is, weet ik niet. Nog nooit geweest en er komt ook niemand anders dan alleen hij. Aan E daar heb je nog een deur, die leidt naar het terras dat ik niet getekend heb omdat het de moeite niet is. Het is een halve meter breed en rijkt tot aan F. De was hangt daar te drogen.

Ik heb het wel wat te groot getekend denk ik, want nu lijkt het huis gigantisch en dat is het ook niet. Maar als ge weet dat een japans uit over’t algemeen slechts een kamer of 3-4 uitzonderlijk 5 heeft, en het huis hier heeft op de beneden verdieping alleen al 6 kamers, en dan heb je dat beneden nog van Yutaka en boven 3 kamers. Tis hier dus groot. :-) boven heb je nog de kamer van de zoon die nu hier niet meer is, en dus nu de computer kamer is geworden. Die kamer bevindt zicht ten hoogte van JK. De kamer van Yuko en Yutaka is BC.

De kamer van de dochter is GHI. Boven F en E is er niets.

Bon dit was de korte samenvatting. Pictures are coming soon.

Nu wat over mijn dag van gisteren. De les was gewoon les. De ene sensei (leraar.prof) is al wat leuker dan de andere, ma da’s altijd. Maar toen we dus ons handboek kregen en ik bladerde er even in. Zag ik iets dat ik niet graag zag. En ik weet nu waar Sakurai haar mosterd (lees: leesteksten) haalt. De teksten die in dat boek behandeld worden, zijn dezelfde als die die sakurai ons in het eerste semester gegeven heeft. Indien klasgenoten dit lezen :　敬語は必要か。En　英語との出会い。Toen we dus de les begonnen met het lezen van die tekst, vond ik het wel saai :S Maar bon, ik dacht, als ik dit ook opnieuw moet doen voor tweede zit, (japans grammatica) dan heb ik toch meteen die teksten al geoefend.

Na de les zijn we met de trein naar harajuku gegaan. Daar iets gegeten en vandaar naar het meiji schrijn zo’n 2km verderop gegaan. Wat een meiji schrijn juist is, zoek het op :-) Een verzameling van gebouwen, tempels, … Een heilige plaats. Wat later zijn we terug gekeerd naar harajuku (naam van station) (gekend voor de jeugd die daar rondhangt). Daar eerst eentje gedronken en dan wat gewinkeld. Toen het alweer 6u werd en ik doodmoe was, ben ik terug naar huis gegaan. Toen ik mijn kamer binnenkwam en naar buiten keek zag ik iets ongewoons. Een beest. Een groot beest. Een wild beest. Een weet-ik-veel. Ik verwijs u door naar de foto’s voor info over het dier.

Dorien