Ik mis Japan...

Ik wil terug naar Japan...EN SNEL!
...nog 335dagen ongeveer...
(ik plan op ten laatste 16 juli terug in Japan te zijn)
Maar nu...studeren!! Of ik kan niet gaan volgend jaar °snif°

Kaeritai - heimwee

Een maand daar heeft -meer dan ik verwachtte- mijn toekomst bepaald. Nu ik erop terugkijk, was het de beste maand van mijn leven met veel nieuwe ervaringen en nieuwe mensen. Ik ben nu al een dikke week terug in België en het went wel, maar toch heb ik heimwee. Restaurant-visites en het lekker Japans eten, mijn geklungel met de stokjes, de overvolle treinen, de Japanse taal, de leuke winkeltjes,... Ik kan niet wachten om het allemaal terug rond mij te hebben. Ik mis Japan nu meer dan ik Begië miste toen ik in Japan was... Mijn hart ligt dus duidelijk aan de andere kant van de wereldbol.
Maar ik weet wat mij te doen staat, goed blokken voor mijn tweede zit, zien dat ik slaag en in between veel geld sparen. Dat zijn zo wat de enigste twee voorwaarden, geslaagd zijn en geld hebben, om volgende zomer terug te gaan naar het land van de opgaande zon.
Het is wel spijtig dat ik nu niet meer elke dag Japans rond mij hoor, maar ik probeer toch elke dat wat Japanse muziek of een Japans filmpje te horen/kijken en mijn dagelijkste minuten skype met Tatsuya zorgen er ook voor dat ik elke dag Japans actief gebruik. Hopelijk werpt het over 4 weken zijn vruchten af. Hiermee bedoel ik "geslaagd voor 2e bachelor Japanologie" :-)
We gaan ons nogmaals over ons boeken buigen, ik hou jullie op de hoogte!
Dorien - back in Belgium.

Ohja, nog even heel kort, het Belgisch weer valt wel tegen... In Japan was er ook wel geregeld regen, maar daar was het tenminste nog lekker (te) warm... Ach...ik mis Japan!!

Ｏｈｉｓａｓｈｉｂｕｒｉ～ (Lang geleden..)

Het is precies nogal lang geleden sinds mijn laatste post...
Druk, niet zo veel spectaculairs meer meegemaakt en er zijn leukere dingen om te doen dan achter de pc te zitten terwijl er buiten mooi weer, mijn laatste dagen vakantie en een fantastische stad/land op mij staat te wachten! Dus, mijn blog over vandaag : het Yasukuni schrijn, Kokkai, Koukyou en Yakuza komt later.
In between kunnen jullie deze woorden al eens opzoeken en wat informatie inwinnen, zodat mijn uitleg goed te begrijpen is. Voor een korte uitleg over de woorden hierboven vernoemd, verwijs ik u door naar ... Wikipedia... of course !
Gegroet, ik ga slapen en daarna nog wat genieten van mijn 2 laatste volledige dagen !
...wat ga ik Japan missen... *kijkt héél verdrietig*

地震 & Odaiba ! Yo～ssh!

Vandaag was – letterlijk en figuurlijk – een bewogen dag. Laten we maar meteen met de deur in huis vallen : deze ochtend om een uur of half elf, werden we wakker geschud. Een aardbeving, jawel! Ze vond plaats in Niigata, in het Noord-westen van Japan. Daar was het 7 op de schaal van Richter. Met als gevolg 7 doden en 750 gewonden.
In Tokyo was het MAAR 3. Ik moet er wel bij vertellen dat we op het 7e verdiep van een hoog gebouw zaten, in een hoek, en zonder te overdrijven, het gebouw wiebelde serieus van links naar rechts.
We waren ietwat saaie dialoogjes aan het doen, toen Jessica haar rechtzette en de dialoog van 2 anderen onderbrak door te roepen : JISHIN!!! Betekent dus zoveel als aardbeving. Iedereen recht en inderdaad, het beefde onder ons, en het gebouw begon te wiebelen. Ik kan het u op een blaadje geven, op dat ogenblik zo hoog boven de grond, wou ge da ge me uw beide voetjes beneden stond. Na een dikke vijf minuten was het schudden gedaan, maar tegen dat ik (en nog wat anderen, die ook voor het eerste kennismaakten met een aardbeving) gekalmeerd was, was er toch alweer een uur voorbij. Op dat ogenblik is de dood namelijk zo dicht bij. Eigenlijk is naar Japan gaan, gewoon u leven riskeren! ‘k Had dit weekend al eerst een (echte) tyfoon overleeft (die uiteindelijk niet zo erg was boven tokyo) en daar boven op kreeg ik nog een aardbeving!
Donderdag ochtend was er ook een aardbeving, maar toen sliep ik nog (het was half 6), dus die heb ik niet gevoeld. Lang leve vast slapen!
Vanmorgen heb ik het dan toch mogen meemaken. Mogen – lol.
En de natuurgoden zijn mij goed (?) gezind, want deze avond, iets na elven, 23u12 om exact te zijn, was er wéér een aardbeving. Deze keer maar zachtjes. 1 à 2 op de schaal van Richter.
Een bewogen dag, jawel!
Tot vandaag stond ik te springen om eens een aardbeving te mogen meemaken, nu ik er eentje gehad heb, is het welletjes geweest. Ik hou er niet zo van. Eerlijk gezegd was ik zelfs wat in shock deze ochtend. Maar ge zou voor minder !! Geloof mij!!
Bon, nu naar het plezantere deel van de dag : Odaiba.
Odaiba is een kunstmatig eiland in het Oosten van Tokyo, in de baai van Tokyo. Er bevindt zich het tweede hoogste reuzenrad ter wereld (na Londons Eye), veel eigenaardige hoge gebouwen, winkelcentra en ook gewoon mooie uitzichten. Hiervoor verwijs ik u door naar de fotosite. Ohja, die is trouwens veranderd. Vanaf nu kan u de foto’s vinden op volgende link :
http://www.imagestation.com/members/Dorieninjapan

Details over Odaiba zijn voor later, mond aan mond. Ik ga wel aan de hand van wat woorden eventjes omschrijven hoe het er was.

1. Water : Aangezien het een kunstmatig eiland is, is het omgeven door water. Het ruikt er ook keihard naar de zee en het ruisen van de zee enzo. Heel rustig en mooi.
2. Hoog : het contrast met de zeespiegel en keihoge gebouwen is groot. Vanuit het reuzenrad (want daar zijn we uiteraard ingeweest) kon je alles mooi bekijken. Ik kan dat niet met woorden uitleggen, hiervoor hebben ze ooit de foto uitgevonden. Take a look!
3. Brug : het eiland is met het vasteland verbonden via een 1353 ongeveer lange brug. Waarvan 500 hangbrug. Ik heb die hoogst persoonlijk TE VOET afgelegd. By night, uiteraard. Het is de meest romantische plek die ik ooit in mijn leven gezien heb.
4. Zo komen we bij het 4e woord : Romantisch. Vandaag was een feestdag in Japan : umi no hi. Vertaald : dag van de zee. En dus op het strand aan het water waren 12500 (als ik het goed onthouden heb, maar mogelijks is het een nulletje te weinig) kaarsjes gezet, in verschillende vormen. Het ruisen van de zee, miljoenen lichtjes in hoge gebouwen, de rainbow bridge (zo heet de brug die ik bewandeld heb) en de kaarsjes al te samen vormden een prachtig geheel.
5. Vijfde woord is dan licht : het reuzenrad was oneindig mooi verlicht en veranderde ook steeds van kleur. Vliegtuig lichtjes, gebouwlichtjes, kaarsjes, alles zo mooi ~
6. Monorail : er gaat een soort trein rond op het eiland. Die vertrekt op het ‘vasteland’. Ik zet vasteland tussen aanhalingstekens, want japan is op zich ook nog altijd een eiland. Dus het vasteland van het eiland ^^ Iedereen volgt nog? :-)
Die trein wordt niet bestuurd en gaat vanzelf. Computergestuurd :-) Ik heb zo’n pas gekocht, dat je hem zoveel kan gebruiken als je wil op één dag. Zo hebben we af en toe stukjes te voet gedaan, als er iets te zien was, en andere stukjes met de trein. Ideale combinatie!
7. Tatsuya : de naam van de jongen die mijn date was. Hihi :-) Het was zodanig leuk vandaag dat we al meteen iets gepland hebben voor volgende week :-)
8. Uitzicht : veel mooie uitzichten met de hoge gebouwen en de lichtjes en alles erop en eraan. Maar daarvoor verwijs ik jullie dus door naar mijn fotosite. Hier een klein voorsmaakje. ‘k Moet wel zeggen, de foto’s zijn niet allemaal even scherp. Het is vandaag nogmaals gebleken dat het niet zo makkelijk is om een mooie foto te trekken! Zeker niet by night.

Conclusie : vandaag was de fijnste dag tot nu toe. Het was ook het mooiste weer. En de leukste compagnie. Dat gecombineerd met een prachtige plaats, kan niet anders dan perfect geweest zijn.
Japan is zo fijn hé. Zo fijn… Yo~sh. (Japans voor fijn.)
S!aapwel.

～～～Disneyland～～～

Vandaag was een geweldige dag. Maar dan ook echt een geweldige dag. Hij begon deze morgen al vroeg, om 7u ging mijn wekker. Ik sprong uit bed, douche binnen, daarna nog wat fruit en cornflakes naar binnengegooid en vertrokken voor een dagje eropuit naar Tokyo Disneyland. De afspraak was om 9u in de klas en van daaruit gingen we dan vertrekken met iedereen tesamen. Niet iedereen, want net zoals alle andere activiteiten is deze niet verplicht en mag je nog altijd zelf beslissen of je meegaat of niet. Maar er waren er een heel wat uit mijn klas die meegingen, dus we hadden ne grote, maar fijne, groep.
Het was een ingewikkelde heenreis, 3 keer van lijn veranderen (=overstappen), maar na een dik uurtje waren we terplekke. In het Zuid-Oosten van Tokyo bevindt zich de prefectuur Chiba en daar was het te doen. Er zijn wel 2 Disneylands. Tokyo Disneyland en Tokyo Disneyland Sea. Wij hebben Disneyland ‘gewoon’ gezien, dus ik kan niet het verschil tussen de twee uitleggen. ‘k Zou zeggen, zoek het eens op ^^
Bon, we kregen dus ons inkomsticketje en na wat foto’s getrokken te hebben van de ingang en het algemene beeld, werden we ‘aan ons lot overgelaten’ in een groot park met een japanse plattegrond. !jeej!
Al gauw werden er groepjes gevormd, want met zo’n grote groep is het onmogelijk om samen te blijven en iederen tevreden te stellen. Ik zat met 4 vriendinnetjes in een groepje van 5, wat achteraf gebleken niet zo handig is, want dan moet er altijd iemand alleen zitten…
Fantastisch, ik ben doodmoe, dus ik schrijf morgen verder. Morgen is zaterdag en een niets-doen-dag voor mij. Buiten wat lezen/studeren en op computer zitten (en eten maken) zal ik niet veel verzetten. Tot morgen dus, voor een vervolg op dit al spannende begin !
Bon, hier zijn we weer. Goed uitgeslapen en proper gewassen en gestreken. Waar was ik ook al weer gebleven…
We waren dus met z’n vijven wat aan het rondlopen door het park/(disney)land en aan de zijkanten van de hoofdwandelpaden begonnen zich mensen neer te zetten en te installeren voor gelijk een uur durend ding. Wij totaal niet wetend wat of hoe vonden dan ook niets beter dan gewoon mee te doen met de rest en ons daar neer te zetten. Ons voetjes konden wel wat rust gebruiken want we waren al van om 8u ’s morgens op pad. Eerst naar school en dan van school richting Disneyland. We zetten ons daar neer en blijkbaar zaten we juist voor een (geluids)box, want in ene keer schrikken we ons rot wegens te luid en te dicht. Het was een of andere omroeper die ons (en iedereen) liet weten dat er binnen enkele minuten één of andere Hawaiaanse parade zou passeren en dat we toch wat moesten opletten en de kleine kindjes bij de hand houden.
Wij hartstikke benieuwd wat voor iets dat nu eigenlijk was. Ik heb het gefilmd en foto’s getrokken, maar mijn filmpjes zijn te groot, dus ik kan ze niet op youtube zetten. Ik heb wel op youtube min of meer hetzelfde gevonden, maar dan van een jaar ofzo geleden. Het trekt er hard op, muziek en praalwagens zijn min of meer hetzelfde gebleven. Dansjes, volgorde, kledij enzomeer was bij ons wat anders, maar het geeft een goed beeld wat die parade inhield.
De parade op zich heeft tussen de 30 en 45 minuten geduurd. En het was echt de moeite waard. Het deed mij een beetje denken aan Carnaval :-) bij ons. Al die praalwagens en kledij. Muziek was ook super vrolijk.
Onze dag begon dus al goed en iedereen was goed gezind. Na de parade hebben we zo wat vanalle attracties bezocht, giftshops in en uit gewandeld enzovoort.
Ik ga geen volledig uitgebreid gedetailleerd schema geven van welke attractie wanneer bezocht, maar het moet gezegd worden dat de Japanners er hun werk van maken. Als je in Japan bent op een dag, is dit iets dat niet mag ontbreken op de planning. Spijtiggenoeg ben ik nog niet naar Disneyland Parijs geweest dus ik kan niet vergelijken, maar dit was toch netjes. We hebben daar ook naar een 3D film gekeken, ook echt de moeite. Zo met brilletjes… Een space shuttle voerde ons 10 minuten lang op en neer ondersteboven en alles wat ge u kunt inbeelden in een pikdonkere ruimte. Geen lichtje, flikkeringske, niets noppes nada. Pikke donker. En snel. En hard. Indrukwekkend, maar toch een beetje angstaanjagend. In een gewone roetsjbaan zie je wanneer je naar links of rechts gaat (of overkop) en ben je erop voorbereidt, hier kon je echt niets zien en het was een behoorlijke uitdaging. Ondanks een vrijdag en zomervakantie en nog relatief mooi weer (het heeft maar heel eventjes geregend) was de maximum wachttijd over’t algemeen 30min. Een keertje hebben we 45 minuten ofzo moeten wachten, bij de Splash. Het was middag en het was warm en iedereen had wel zin in een verfrissing.
Wat op het eerste zicht saai leek, maar uiteindelijk toch nog fijn was, was zo een tocht door de wereld. Met het liedje “It’s a small world after all” op de achtergrond werden we door de wereld gevoerd. Overal mensjes met de typische bezigheid van hun land. Tulpen en windmolens voor Nederland, geiten, bellen en lange vlechten voor Zwitserland (Oostenrijk?), van die Mexicaanse dingen, Griekse dansende mensjes, Eskimo’s, enzovoort. Echt wel mooi gemaakt.
Er is echt werk van gemaakt en het park zelf ligt ook heel proper. Je komt dan ook veel mensen tegen die met een veegborstel rondlopen en het park lopen te kuisen.
Achja, alles bijeen een zeer geslaagde dag. Een van de fijnste tot nu toe.
De plannen zijn vandaag (zaterdag) nietsnutten, misschien in de late namiddag/avond richting Akihabara om een 2e denshijisho (elektrisch woordenboekje) te kopen en wat te winkelen. Maandag ga ik na de les richting Odaiba. Een soort eiland met vanalles… Ik ga daar naar toe (en nu kom het) met een klasvriendinnetje en 2 jongens. Dubbel date dus :-) gnigni. De jongens zijn Jappen, uiteraard. Zo wordt er weer een hele dag Japans gesproken. (Deftig Japans, beter Japans dan het Japans dat we met ons 5 onderelkaar in Disneyland spraken.) Goed geregeld van ons :-p
Bon, we gaan nog eens wat studeren !!
Tot de volgende, waarschijnlijk een relaas over Odaiba en de jongens uiteraard ^^
Dorien